Andy, Björn, André en Gianni

De vakantie zit er bijna op. Het was weer leuk. Ik heb mijn hartje kunnen ophalen wat het bijwonen van koersen betreft. In het voorjaar had ik er te veel moeten missen (bvb. zoals dwars door Vlaanderen, Nokere Koerse, ...) dus ik moest dringend mijn koerspeil weer optrekken.
De bekendste natourcriteriums waren dan al misschien voorbij. Gelukkig stonden er nog enkele interessante gepland de afgelopen weken. Zo was er eerst het dernycriterium van Antwerpen. Vorig jaar botste ik er toevallig op en kon niet tot het eind blijven. Dit jaar wou ik alle reeksen zien. Er waren een aantal grote namen aangekondigd. De broers Schleck, Thomas De Gendt, Gianni Meersman, Nico Eeckhout, Robbie Mc Ewen tekenden allemaal present. Verdeeld over drie reeksen was het uiteindelijk Andy Schleck die de eindoverwinning boekte, goed gegangmaakt door Walter Huybrechts. Zelf kreeg ik de kans om babbeltjes te doen met Steven De Neef, Nico Eeckhout en enkele gangmakers zoals Luc Van Uytvange en Christophe Lievens.
Dankzij het gezelschap waar ik per toeval bij stond, en waarmee ik de hele namiddag plezier beleefde, vernam ik dat er 's maandags ook een criterium in Wilrijk zou zijn, opnieuw met derny's. Aangezien ik de dernygangmakers ook nog niet veel gezien heb dit jaar, besloot ik dan maar om nog maar eens richting Antwerpen te trekken. Het blijft trouwens een stad waar ik nog steeds niet genoeg van krijg maar waar ik sinds mijn afstuderen te weinig terugkom.
Dus zo gezegd, zo gedaan. Maandagmiddag trok ik naar Wilrijk. Via Facebook had ik nog even contact gehad met iemand van het gezelschap van de woensdag voordien, maar ze was niet zeker dat ze zou komen. We zouden wel zien. Het weer was nog behoorlijk te doen. Ik had al snel een parkeerplaats gevonden en ging op zoek naar de startplaats. Niet zo evident zo bleek. Uiteindelijk kwam ik eerst voorbij de finish en besloot tijdens de BV-koers het parcours af te stappen tot ik uiteindelijk de start vond. Gelukkig kwam ik er al voor de start van de profkoers. Ook hier stonden een aantal bekende namen op de affiche: Luca Paolini, Björn Leukemans, Gorik Gardeyn. Ook Gianni Meerman, Nico Eeckhout, Tosh Vandesande en Steven De Neef waren weer van de partij. Het was eveneens een leuk weerzien met de gangmakers. Het was nog even wachten op gangmaker Christophe Lievens maar toen konden de renners vertrekken. Het werd een leuke koers die gewonnen werd door Björn Leukemans, gevolgd door Paolini, Eeckhout, Meersman en Sjef Dewilde. Deze vijf mochten het podium op. En jawel, ik wist toch weer een mooie ruiker bloemen te veroveren. Toen Walter Huybrechts, die gangmaker was voor Gianni Meersman, van het podium stapte, begroette ik hem en kreeg prompt de bloemen in mijn handen. Een leuk aandenken.
Afgelopen woensdag stond er de rit tussen Aalter en Ardooie in de Enecotour op mijn programma. Ik had met mijn nicht die Aalter woont, afgesproken. Samen met haar gezin gingen we naar de start. Makkelijk om foto's te nemen van de renners was het niet. Ze bleven bijna tot het laatste moment in de bus tot ze het startblad moesten komen tekenen. We gingen nog even tot bij de minder drukke bussen van Saxo bank en Astana maar ook daar bleven de gordijnen lang dicht. Dan maar terug naar de startplaats waar we bleven staan tot alle renners vertrokken waren. Na een tussenstop bij mijn dooppeter gingen we nog naar de tweede doortocht door Aalter kijken. Een snelle hap bij mijn nicht thuis gegeten en toen vertrok ik richting Ardooie om de aankomst te zien. Ik was er gelukkig ruimschoots op tijd om ook nog even van het mooie weer te genieten. Uiteindelijk zag ik op groot scherm Andre Greipel naar zijn tweede zege in de Enecotour sprinten.
Donderdag sloot ik mijn 'koers'vakantie af met Kortrijk Koerse. De bezetting was niet zo sterk. Gelukkig waren Gorik Gardeyn, Gianni Meersman en Nico Eeckhout er terug zodat er toch wat bekende namen aan de start verschenen. Het was nog een geanimeerde koers en uiteindelijk won Gianni Meersman solo. Gorik Gardeyn en Nico Eeckhout sprintten nog voor plek 2 en 3.
Mijn vakantie zit er nu bijna op. Het wordt nu vooral terug koers kijken vanuit mijn luie zetel of 's avonds het verslag tijdens de nieuwsuitzendingen. Toch hoop ik om naar het WK in Kopenhagen te trekken om onze Belgen aan te moedigen en daar Philippe Gilbert of een andere Belg wereldkampioen te zien worden.

Round Up - WMC en ander stuff

OK, toch weer al eventjes geleden dat er nog iets verschenen is op deze blog. Maar ik heb mijn redenen hiervoor. Het is namelijk superdruk geweest de afgelopen maand.
Eerst en vooral is er na het WMC in Kerkrade druk gefeest geweest. Hoezo? Wel, we zijn namelijk met ons orkest derde geworden in de hoogste categorie, de concertreeks, op het Wereld Muziek Concours in Kerkrade, op nog geen procent van de Wereldkampioen. Tot de laatste wedstrijddag stonden we aan de leiding. Enkel de laatste twee orkesten wisten ons voorbij te steken: de buren uit Harelbeke die nipt tweede werden (en mijns inziens eigenlijk de overwinning hadden verdiend) en het Nederlandse Eijsden. Na onze prestatie zelf hadden we al stevig doorgefeest. Na de definitieve uitslag hebben we het weliswaar in mindere mate nog eens overgedaan.
Ik moest me nog enigszins wat inhouden want de dag nadien begon ik na een lange zoektocht op mijn nieuw werk. Ik ben gewoon op een 'deftig' uur naar huis gegaan. Aangezien toen al heel wat muzikanten op vakantie waren, vermoed ik dat we het feestje nog eens fijn zullen overdoen één van de komende weken na de repetitie.
Tussendoor ben ik ook Vlaanderen rondgereden in het spoor van Mucho Gusto. De heren en dames van Mucho Gusto hebben er een drukke zomer op zitten. Tijdens de maanden mei tot en met juli kon je ze her en der zien optreden. Juli was enorm druk: Harelbeke, Blankenberge, Leuven en Diksmuide. Vooral dit laatste optreden was de moeite. In de zin dat ik er een leuke namiddag en avond heb gehad. Het was namelijk het Natourcriterium in Diksmuide en aangezien ik er al enkele jaren naar toe wou, besloot ik dit jaar eindelijk de daad bij het woord te voegen.
Het weer was schitterend. Samen met een vriendin van het orkest, ook wielerliefhebster, trokken we richting Diksmuide. Tijdens de gentlemens race deden we een rustige verkenning van het parcours. Speaker van dienst was opnieuw Niko De Muyter (oud-klasgenoot in Gent en vaste speaker op verschillende koersen en zesdaagses). Enkele oude glorieën zoals Roger Devlaminck, Johan Museeuw, Nico Mattan, e.v.a. namen er aan deel. Het was uiteindelijk Museeuw die op het hoogste schavotje mocht klimmen.
En dan de andere grote jongens. Heel wat renners die we in de Ronde van Frankrijk aan het werk hadden gezien (weliswaar op tv), verschenen er aan de start: groene trui Hushovd, Tyler Farrar, ... een leuke groep renners dus. Uiteindelijk won (zoals ik ergens verwacht had) Thor Hushovd. En dan was het party geblazen. Mucho Gusto gaf zich zoals gewoonlijk weer meer dan 100 procent.
Ondertussen ben ik al bijna vier weken aan de slag bij mijn nieuwe werkgever. Ook de activiteiten bij de krant draaien na een zomerstop van twee weken, weer op volle toeren. Dus je ziet, een drukke tijd achter de rug. Toch hoop ik vanaf nu opnieuw wat frequenter terug iets te posten.

Rugby Club Waregem

Mijn redacteuren weten me toch altijd te vinden voor iets 'anders'. Blijkbaar vinden ze wel genoeg correspondenten om voetbal, wielrennen te coveren, maar voor andere sporten hebben ze vaak problemen. Eén adres: bibi.
Klagen zal ik zeker niet doen. Sportjournalistiek is altijd mijn droom geweest. Na een stilte van vier jaar kriebelde het weer en ik kreeg de kans om het Waregemse volleybal te volgen. Sinds september vorig jaar kwamen daar enkele clubs bij in de regio Waregem-Kortrijk. Ondertussen kreeg ik er nog handbal, atletiek en op regelmatige tijdstippen ook al eens boks en kickboks bij.
Sinds vorige vrijdag ziet het er naar uit dat ik ook een rugbyploeg zal mogen volgen. Halverwege de week kreeg ik een telefoontje van één van mijn redacteurs. "Of ik vrijdagavond iets te doen had?" Ik moest wel naar het verjaardagsfeestje van mijn nichtje dat 10 jaar werd maar nadien kon het wel. "Ze starten daar met een rugbyploeg. We mikken op een reportage van twee pagina's. Zie je het zitten?" Tuurlijk, zoiets laat ik zeker niet liggen.
Ik had één van de twee voorzitters en één van de twee afgevaardigden (délégués, zoals we ze ook plegen te noemen) al ontmoet op het stadhuis van Waregem toen ze hun project kwamen voorstellen. Helaas wist ik toen nog niets van de opdracht af en was ik zelf in een andere gedaante, dus niet in mijn 'journalistenkostuum' ;-).
Het was iets na achten toen ik in Waregem arriveerde. Gelukkig was ik al eens in de buurt geweest, want het zijn nogal kleine straatjes, daar op de Happy. De training was ondertussen begonnen en het verbaasde me dat er zo veel volk was. Het was amper de eerste keer dat er getraind werd en de oproep had amper de media gehaald. "Facebook" verklapte één van de voorzitters me tijdens het interview. "Dat is een handig medium om zo snel mogelijk en zoveel mogelijk mensen te bereiken." Ik moet ze geloven.
De medewerking was in elk geval uitstekend. Omdat ik niet zou hoeven te wachten tot na 22 u. om te starten met de interviews, stuurden ze systematisch de personen die ik aangeduid had voor het interview. Enkel de trainer liet ik doorwerken tot na afloop. Het leek me enigszins logisch: wat is een training anders zonder trainer... inderdaad zoals een café zonder bier.
Ze worstelen toch nog met enkele problemen: ze zoeken nog een originele naam voor de club en hebben nog geen eigen terrein. Momenteel oefenen ze nog op een veld dat privéterrein is en helemaal nog niet regelmentair om te spelen. Daar wordt de komende weken en maanden aan gewerkt.
In september starten ze alvast met de competitie. Ik wens hen alvast veel succes.
Geïnteresseerden kunnen terecht bij Fabrice Dezwarte op tel. 0471 11 11 80.

Het wielervoorjaar

Het is hier nogal hectisch geweest. Druk, druk en nog eens druk. Soms wist ik niet eens meer waar mijn hoofd stond (maar het staat nog steeds waar het hoort te staan ;-). Gecross van hier naar daar voor de krant, het muziek, op stap met vrienden... en natuurlijk de voorjaarskoersen.
Die laatste had ik niet willen missen. De heren wielrenners hebben er een spannend en mooi wielervoorjaar van gemaakt met als grootste smaakmakers de renners van Quick Step, Cervélo, Team Columbia, Rabobank. Ook Silence Lotto toonde zich al veel in de koersen maar kon nog geen grote prijs wegkapen.
Zelf ben ik naar een aantal koersen ter plaatse gaan kijken. De eerste was Kuurne-Brussel-Kuurne. Ik ga altijd op dezelfde plaatsen kijken: 'het Molenhuis' en 'de Herder'. Het parcours is ideaal om met de fiets van de ene café naar de andere te fietsen en terug. Zo kan ik ze altijd een zestal keer voorbij zien fietsen. Pas na de laatste passage aan 'de Herder', stormen we met een grote schare toeschouwers het café binnen om de aankomst nog te kunnen meemaken. Wegens mijn iets te kleine gestalte kon ik amper de overwinning van Tom Boonen nog meepikken.
Van dan af konden we de renners meermaals door onze streek zien rijden. Ik stapte een groot stuk van het parcours af in Nokere en zag ze wel vijf keer voorbijrazen en de zesde keer aan de finish die Graeme Browne als eerste overschreed.
Normaal zou ik ook naar de start en aankomst van Dwars door Vlaanderen gaan maar door het te slechte weer besloot ik maar om bij mijn ouders voor de buis te zitten, lekker in de warmte. En daarbij, ik had ze toch al 's middags in de straat van mijn ouders zien passeren. Ik was ontzettend blij met de overwinning van Kevin Van Impe.
De E3-prijs daarentegen kon ik zeker niet laten. Ze vertrekken bijna aan mijn voordeur. Het was ook prachtig weer 's morgens. Ik ging langs de rennersbussen en kwam een aantal bekenden tegen. Na de start ging ik even weer huiswaarts. Toen mijn logées gearriveerd waren, zochten we terug het centrum op. We volgden de koers een groot stuk op TV tot de renners Harelbeke naderden. Uiteindelijk zagen we Tom Boonen op een tweede plaats strandden na Filippo Pozzato.
Van toen af heb ik de grote koersen vanuit één of andere huiskamer gevolgd. Op de Ronde van Vlaanderen was ik op bezoek bij een nicht van mij. Streekrenner Stijn Devolder boekte zijn tweede winst op rij in de RVV. Toen hij zijn vingers in de lucht stak, richting hemel, kreeg ik het wel even moeilijk. Ik wist meteen dat hij deze overwinning opdroeg aan Frederiek Nolf, die tijdens de Ronde van Quatar in zijn slaap overleed. Mooi gebaar Stijn.
En dan de week erop: de hel van Parijs-Roubaix en dat op Pasen, stel je voor. En de sterkste van het hele pak maakte het ook in schoonheid af: Tommeke Boonen, eveneens een tweede overwinning op rij in deze kasseiklassieker. Hiermee staat hij nu al op drie overwinningen en kan volgend jaar misschien Meneer Parijs-Roubaix, Roger Devlaminck bijbenen in het aantal overwinningen.
Zondag is er nog Luik-Bastenaken-Luik die definitief het klassieke voorjaar afsluit. Dan beginnen we aan de grote en kleine rondes. Ik kijk alvast uit naar de Ronde van België. Misschien zal ik daar ook wel op één of andere aankomstplaats opduiken.

ITV Dancing on Ice

Zondag ben ik zappend op ITV beland. Daar was net de halve finale van Dancing on Ice begonnen. Vier schaatsparen moesten tijdens hun kür het kijkerspubliek overtuigen hen naar de grote finale, die nu zondag plaatsvindt, te stemmen.
Alle koppels worden gecoacht door het fenomenale ijsdansduo Jane Torvill en Christopher Dean. Op de Olympische Spelen van 1984 in Sarajevo dansten ze zich de onsterfelijkheid in met hun ijsdans op de tonen van Ravel's Bolero.
De twee BB's (bekende Britten) die rechtstreeks naar de finale werden gestemd door het publiek, zijn ook de twee die het volgens mij zullen uitvechten wie de uiteindelijke winnaar zal worden. Dat is enerzijds zangeres Jessica Taylor en anderzijds zanger-danser-acteur Ray(mond) Quinn. Deze laatste maakt volgens mijn persoonlijke (bescheiden) mening het meeste kans om deze competitie te winnen.
Twee jaar geleden stond hij al in de finale van de Britse versie van X-factor en eindigde toen nog tweede na Leona Lewis (bekend van Bleeding love). Na zijn prachtprestatie van zondag, alsook de küren uit de vorige afleveringen die ik op Youtube bekeken heb, is hij torenhoog favoriet om dit keer wel te winnen. De jury gaf hem al eens vijf maal 6.0: een perfecte 30 dus.
Ik laat de beelden voor zich spreken.

Het eerste fragment is uit X-factor. Hij zingt 'You'll never walk alone'. Ray Quinn is afkomstig uit Liverpool, Merseyside en het nummer is vooral bekend als het lied van de supporters van "The Reds", Liverpool FC dus.
De supporters van Club Brugge namen dit over, maar zij geven mij zeker geen kippenvel zoals de Liverpoolaanhang dit wel doet wanneer ze het uit volle borst staat mee te zingen.
Deze versie van Ray Quinn is voor mij dan ook zo'n kippenvelmoment.

Het tweede videostukje is zijn schaatsprestatie waarvoor hij van de jury een 'perfect 30' kreeg. Hier toont hij waarom hij Dancing on Ice moet winnen. Enjoy!!

Als je het mij vraagt, zullen we Ray Quinn zeker nog meer horen en zien in het theater, de hitparade en/of de cinemazalen. Een naam om te onthouden!

1 februari 2009 = N & N-dag

Vandaag was een sportieve hoogdag. Neen, zelf heb ik geen sportprestatie neergezet. Integendeel. Ik maakte het allemaal mee vanuit mijn luie zetel. Het werd de N & N-dag. De Nadal en Niels-dag.
Deze morgen werd ik na een veel te korte nachtrust gewekt met Sven Nys op Radio 2. Wetende dat hij vandaag een belangrijke cross moest rijden, vermoedde ik al dat deze uitzending opgenomen moest zijn. Af en toe viel ik terug in slaap en hoorde er dus maar flarden van.
Uiteindelijk hield ik mijn ogen wat langer open en het daagde me ineens dat de mannenfinale van de Australian Open aan de gang moest zijn. Ik zette de TV op Sporza. Ik had blijkbaar net de eerste set gemist die in het voordeel van Rafael Nadal was uitgedraaid. Het werd een wedstrijd op het scherp van de snee en vooral... met prachtig tennis. Door de spanning en de kwaliteit van het spel dat Roger Federer en Rafael Nadal brachten, had ik geen moeite om wakker te blijven. Na de halve finale Verdasco-Nadal vreesde ik dat we met die vijfsetter een prachtige wedstrijd hadden gehad die meer een finale waard was dan de eigenlijk finale zou worden. Mijn vrees bleek gelukkig ongegrond. Federer en Nadal gaven het beste van zichzelf en vochten voor elk punt. Na opnieuw een marathonwedstrijd trok 'Rafa' Nadal aan het langste eind. Hij is mogelijk aan het begin van een echte Grand Slam: het winnen van de vier Grand Slam tornooien in hetzelfde kalenderjaar. De eerste is dus alvast binnen.
Doordat de tenniswedstrijd uitliep op een vijfsetter dreigde deze de uitzending van het WK veldrijden in Hoogerheide te overlappen. Gelukkig maakte Nadal er toch nog op tijd een eind aan de wedstrijd, waardoor ik niets hoefde te missen van zowel de tennismatch als de 'cyclocross'.
De laatste weken was er nogal wat heisa geweest rond het WK veldrijden. Lars Boom had altijd laten uitschijnen dat het WK in eigen land voor hem een prioriteit was. Hij zou de te kloppen man zijn. De Belgen zouden opnieuw tegen elkaar rijden in functie van de ploegbelangen. De ploegmanagers hadden zich ook al in de debatten gemengd. Het was uiteindelijk Sven Nys die het initiatief in handen nam om alle Belgische veldrijders op één lijn te krijgen. En hij slaagde.
Zoals ze vandaag voor elkaar geknokt en gereden hebben, we mogen trots zijn op alle zeven renners maar vooral op Niels Albert. Hij plaatste een demarrage, geholpen in de achtergrond door Sven Nys die perfect het gat liet vallen, tijdens de tweede ronde. Vanaf dan was het Albert tegen een jagende Stybar. Nys en Vantournhout probeerden nog even het blok aan de Tsjech zijn been te zijn, maar moesten hem toch laten gaan. Gelukkig voor ons hield de bijna 23-jarige renner uit Tremelo stand.
Vooraf had ik twee favorieten die dit WK mochten winnen: Sven Nys, die opnieuw het volledige seizoen vrij oppermachtig was en Niels Albert, die na een fantastisch competitiebegin ongelukkig ten val kwam in Gavere en het grootste deel van het seizoen moest revalideren. Als je ziet hoe Niels nog dergelijke prestaties neerzet na zijn revalidatie: sjapoo zeg. Ik had nooit gedacht dat we hem nog aan het werk zouden zien dit seizoen (zie post over Winter-wielerseizoen deel 2, december 2008), laat staan dat we hem wereldkampioen zouden zien worden.

Ik vermoed dat er vanavond ontzettend goed gefeest zal worden zowel in Hoogerheide als in Baal-Tremelo (met hun bronzen en gouden medaille/wereldkampioen). Het is hen van harte gegund. Proficiat!! We mogen terecht fier zijn op een hecht Belgisch (eigenlijk volledig Vlaams) nationaal team en in het bijzonder op Niels Albert en Sven Nys.
Hierbij een noot aan de heer Vlaams minister van Sport Bert Anciaux: misschien moet het standpunt over het 'topsport'statuut van het veldrijden herbekeken worden. Zou het niet nuttiger zijn om mee te helpen zorgen dat deze wielerdiscipline ook eens Olympisch wordt? Kunnen we wellicht nog eens op winterspelen een gouden medaille winnen.

The show must go on II

Velofollies
Vrijdag was ik van plan om naar Velofollies te gaan. Vorig jaar was ik er niet geraakt. Dus ik wou zeker eens kunnen langs gaan dit weekend. Vrijdag bleek de enige dag dat ik het zou lukken om er een bezoekje te brengen.
Om 16 u. stond de ploegvoorstelling van Quickstep-Innergetic op het programma. Iedereen denkt dan logischerwijs aan Tom Boonen. En hij is er inderdaad nog steeds bij. Het duurde trouwens wat langer vooraleer de voorstelling kon beginnen omdat hij in een andere zaal nog een signeersessie had.
Ploegmanager Patrick Lefevere heeft opnieuw een schitterend team bij elkaar gekregen. Hij mocht dan ook zelf zijn renners één voor één voorstellen. De eerste die aan de beurt kwamen, waren de renners die aan het werk zijn in Australië in de Tour Down Under. Niet zonder trots kon de manager melden dat hun nieuwe aanwinst sinds september vorig jaar Allan Davis er opnieuw een ritzege geboekt had en kans had op de eindoverwinning. Uiteindelijk won hij vier ritten en uiteindelijk ook de eindzege.
Zelf ben ik ook wel blij voor Allan. Vorig jaar in deze periode zag het er voor hem nog heel slecht uit. Hij bleek ongewild verwikkeld in het dopingschandaal van dokter Fuentes (waarvan hij uiteindelijk werd vrijgepleit) maar daardoor had hij geen ploeg meer. Gelukkig kon en mocht hij de zesdaagse van Hasselt rijden. Daar leerde ik hem trouwens ook beter kennen. Hij fietste er zich in de kijker en kreeg een kans bij Mitsubishi-Jartazi van Jef Braeckeveldt. Uiteindelijk stapte hij in september over naar Quickstep en dat zou wel eens een goede beslissing kunnen geweest zijn. 2009 is dus veelbelovender begonnen dan 2008 voor hem. Geloof me: van deze klein-van-gestalte-zijnde Australiër zullen we nog heel veel horen. Go for it Allan!
Enkele belangrijke pionnen verlieten de ploeg (zoals onder andere Bettini die stopte, Garate, Steegmans). Die werden door enkele nieuwe jongens vervangen. Eén van de belangrijkste namen is hierbij Sylvain Chavanel, die overkwam van Cofidis. Hij bracht meteen collega-renner en oud-Quickstep gediende Kevin Van Impe terug mee naar de stal.
Toch zullen de ogen van het Vlaamse publiek op de twee kopmannen: Tom Boonen en Stijn Devolder gericht zijn. Ze zagen er allebei scherp en gemotiveerd uit. De één om met de pedalen de laatste negatieve berichten van wederwoord te dienen, de ander om te bevestigen dat hij zijn plaats als kopman zeker waard is.
Tot slot nog dit. Het wordt belangrijk om de site van de ploeg te volgen. Niet alleen werd de website vernieuwd met tal van wedstrijden waarin allerlei zaken te winnen zullen zijn. Je zal er ook de unieke foto's van de renners kunnen bewonderen die op het eind van het seizoen zullen verkocht worden. Het geld van deze verkoop gaat naar de ouders van Zita Deweghe. Zij zijn zelf doof en hun dochtertje is dat ook. Nu willen ze haar de kans geven om haar toch te laten horen via een CI of volledig Cochleair Implantaat. Zo een operatie kost echter veel geld. Het Quickstep-team wil hierbij zijn steentje bijdragen. De prachtige foto's zijn van de hand van de bekende fotograaf Henk Van Cauwenbergh. Naast de website zullen de foto's ook te bekijken zijn live op de koersen. Ga ze bekijken en help door op het eind van het seizoen één van deze kunstzinnige foto's te kopen.
Volg het op http://www.qsi-cycling.com/.
Wie durft nu nog beweren dat wielrenners geen hart hebben?

Het winter-wieler-seizoen deel 3

Deze post is een reactie op de berichten in de media van vorige en deze week over het 'dopinggebruik' van Iljo Keisse en over de veroordelingen van de ex-renners Museeuw, Peers, Planckaert en Declercq.
Het gaat er mij vooral om dat ik die 'heksenjacht' zo stilaan beu word. Begrijp me niet verkeerd. Ik wil hier geen pleidooi houden voor het gebruik van doping. Maar op het vlak van de aanpak en de publicatie omtrent dopinggebruik werkt men wel met twee maten en twee gewichten. Eerst plakt de pers Iljo Keisse aan de schandpaal en daarna publiceren ze een artikel over hoe Sporta de voetballers mee helpt verdedigen zodat ze hun dagelijkse bezigheden niet hoeven door te geven, al is het dan enkel één uurtje per dag. Verbeter me gerust, maar voor zover ik op de hoogte ben, moeten renners dit 365 dagen (in een schrikkeljaar 366 :p) 24 op 24 doen. Dus van eerlijkheid gesproken?!
En dan de dopinglijst. Jammer genoeg ben ik geen apothekeres of iets in die aard. Ik heb de lijst eens gedownload maar eerlijk gezegd snap ik er niet zo veel van. Er wordt wel onderscheid gemaakt tussen producten die zowel binnen als buiten wedstrijdverband niet mogen, alleen in wedstrijdverband en dan ook nog welke producten verboden zijn voor enkele sporten. Eigenlijk zou ik eens een lijst willen zien van producten waarin de verschillende verboden middelen aanwezig zijn. Dat zou al veel meer duidelijkheid scheppen. In elk geval staat onderaan de lijst nog dit vermeld: “De dopinglijst kan specifieke stoffen vermelden die gemakkelijk kunnen leiden tot het onbedoeld overtreden van anti-dopingregels doordat ze veel worden gebruikt in medicijnen of waarvan het minder waarschijnlijk is dat ze met succes worden gebruikt als doping.” Een dopingovertreding betreffende een dergelijke stof kan leiden tot een verlaagde sanctie zoals gesteld in de Code op voorwaarde dat: “…een sporter kan aantonen dat het gebruik van een dergelijke specifiek genoemde stof niet is geschied met het oogmerk de sportprestaties te verbeteren…” Wellicht wordt door de sporters hier vaak aan verzaakt omdat ze meestal door professionele medici begeleid worden en dus veronderstellen dat wat ze nemen niet (altijd) zo'n kwaad kan. Net als zo'n doodgewone burger als ik, kunnen ze niet alles weten. Een sporter moet zich concentreren op het trainen en zorgen dat ze fit zijn om hun sport te beoefenen. Dokters, kinesisten en verzorgers zijn er om hen met de rest bij te staan. Nu ja er zijn overal wel malafide personen die brood willen slaan uit 'illegale' praktijken.
Hierbij besluit ik met een bedenking/open vraag: wordt het niet tijd om 'topsport' even nader te onderzoeken (altijd hoger, verder, langer, vlugger, ...)? Er zal toch ooit eens een tijd komen dat men niet hoger, verder, langer of vlugger kan? Nu heeft de techologie nog een belangrijke impact alsook de voeding, vitaminen, andere producten om het uithoudingsvermogen en de kracht aan te scherpen. Misschien moet er gewoon onderzocht worden tot waar het allemaal medisch verantwoord kan? Uiteindelijk ben ik er van overtuigd dat je van een 'boerepaard' geen 'racepaard' kan maken en is het in die zin minder verantwoord om 'het boerepaard op te fokken' zodat het toch nog net mee zou kunnen.

Het winter-wieler-seizoen deel 2

Er zijn twee wielerdisciplines die vooral 's winters volk trekken. Enerzijds is dit het pistegebeuren dat ik met de Gentse 6-daagse uitvoerig in mijn vorige post aan bod liet komen. Nu wil ik het even over die andere discipline hebben: het veldrijden.
Dit weekend waren er opnieuw twee heel belangrijke crossen. Zaterdag vond een wereldbekerwedstrijd plaats in Koksijde. Gisteren, zondag, was er de manche van de Superprestige in Gieten. De eerste werd onverwachts gewonnen door Erwin Vervecken die het in de sprint haalde van topfavoriet Sven Nys. Met deze overwinning kroont hij zich meteen tot recordhouder wat zeges in Koksijde betreft. Gisteren in Gieten toonde Klaas(ke) Vantornhout zich de sterkste van ex-ploeggenoot Bart Wellens.
Geen overwinning voor Nys dus, maar hij heeft er al een sterk seizoen opzitten. Enkele nederlagen zullen zijn seizoen niet vergallen.
Bij Niels Albert daarentegen zit het seizoen er zo goed als zeker op. Normaal kon hij vandaag voor het eerst weer inspanningen doen na zijn ernstige val met een scheur van de milt en een ribbreuk tot gevolg. Ik ben eens benieuwd. Het is zo jammer want hij was in bloedvorm. Het was een plezier om hem de duels met streekgenoot Nys te zien uitvechten, en zelfs winnen. Nu moeten we helaas de rest van het seizoen zonder hem doen. Samen met Nys is Albert één van de weinige veldrijders van wie we technisch hoogstaand veldrijden kunnen verwachten. Ik wil hier echter de overige crossers geen onrecht aandoen. We kunnen best tevreden zijn met het Belgische (lees vrijwel exclusief Vlaamse) veldrijderspeloton. Als je de aankomstlijsten bekijkt van de afgelopen crossen, staan er vooral landgenoten bij de eerste tien op een Tsjech en/of een Nederlander na.
Toch mis ik de duels Nys/Albert. Dat is voor mij het veldrijden op topniveau. De technische vaardigheid die ze beiden hebben, het koersinzicht, ... Hopelijk verloopt de revalidatie van Niels voorspoedig zodat we hem toch nog op het eind van dit seizoen nog even aan het werk kunnen zien.
Bij deze: Niels, veel beterschap gewenst en een voorspoedige revalidatie!

Het winter-wieler-seizoen

Afgelopen week was het weer drukte in en rond het Gentse Kuipke. Reden: De zesdaagse van Vlaanderen of beter bekend als de Gentse zesdaagse waren er aan de gang. Ik had me oorspronkelijk voorgenomen om elke avond te gaan, maar omstandigheden verhinderden deze plannen. Maar dat ik niet zou gaan, dat bestond niet. In Hasselt had ik immers beloofd om zeker in Gent te zijn en misschien nog andere zesdaagses in de nabijliggende landen.
Zo gezegd, zo gedaan. Het moest wel lukken dat we met het Bevers Harmonieorkest aan de achterkant van het Kuipke, met name in het ICC een optreden moesten geven. Traditiegetrouw is er altijd nog een repetitie op voorhand en aangezien ik al mee was met de 'slagwerkverhuizers' vond ik makkelijk plaats aan het SMAK. Vooraleer mijn handen uit de mouwen te steken, liep ik nog vlug langs het loket om me te verzekeren van een ingangsticket van de zesdaagse.
Het concert verliep goed en vlot en ik kon zelfs nog even nadien genieten van de receptie. Maar ik wou ook nog wat renners aan het werk zien. De toekomstzesdaagse was al lang voorbij maar ik zou zorgen dat ik op zondag vroeg genoeg was, zodat ik mijn favorieten Stijn Steels en Tosh Van der Sande nog zou zien rijden. Toen ik het middenplein betrad, zat de tweede ploegkoers er al op en was er al heel wat volk verdwenen. Voor mij geen probleem, had ruimte zat dan om de laatste koersen vanuit verschillende standpunten te bekijken. Tussendoor ook hier en daar nog een praatje gemaakt. Het was al vlug 2 uur en dan staken de renners meestal de strijd. Het zou trouwens ook maar een kort nachtje worden, aangezien het zondag altijd de slotdag is en die om 13 u. begint.
Voor mij was er ook niet veel slapen bij want de toekomstzesdaagse startte een uurtje vroeger dan de 'grote' jongens. Gelukkig vond ik ook nu weer vlug een parkeerplaatsje al moest ik wel iets verder stappen. Toch was ik op tijd op de afspraak om Stijn en Tosh hun beslissende ploegkoers te zien rijden. En het werd een prachtige race. Deze jonge zeer beloftvolle jongeren bewezen weer eens te meer dan de aanval de beste verdediging is. Ze stonden al twee rondes voor op hun naaste belagers, de Amerikanen East-Carroll. Telkens gingen ze in de aanval maar kregen natuurlijk telkens hun dichtste achtervolgers mee of gingen die kort daarna in de tegenaanval. Uiteindelijk slaagden Steels en Van der Sande erin om hun voorsprong van twee rondes op de Amerikanen te behouden en liepen zelfs nog een ronde verder uit op de derdes in de eindstand het Belgische duo Van Immerseel-Vlasselaar. Bij deze nogmaals proficiat en bedankt Stijn en Tosh. Ik kijk al uit naar jullie volgende zesdaagse samen. Hasselt misschien?
En dan was het natuurlijk tijd voor de meer ervaren jongens. Op zaterdag waren Risi-Aesbach en Zabel-Lampater er in geslaagd om Keisse-Bartko op een ronde te plaatsen. Het puntenaantal echter van 'onze' Belgisch-Duits duo liet vermoeden dat ze voor de belangrijke ploegkoers genoeg punten zouden sprokkelen om een extra winstronde in de wacht te slepen en zo terug de koppositie in te nemen. Mijn vermoedens werden bevestigd. Vooral tijdens de tijdrit over 166m liet Iljo Keisse zien waarom hij de nummer 1 is van onze nationale pisterenners. Zoals hij op het ovaal 'vloog'... Fantastisch gewoon. Het publiek wist het overduidelijk te smaken.
Wat het ook wist te appreciëren, was het 'showke' dat ene Tim Mertens, een jonge beloftvolle pistier, opvoerde bij het begin van de scratch. Hij jutte het publiek op om mee in de handen te klappen op het ritme van 'We will rock you', toonde samen met de collega-renners de Mexican-wave voor en tot slot nog in 'rups'-beweging over de piste. Op zaterdag deed Mertens er nog een klein schepje bovenop met een mini-stripact. "Rare jongens, die renners", zou Obelix het stellen. En hoe ze dan nog niet op hun bek gaan tijdens die zotte 'kuren', het is me een raadsel. Maar het maakt natuurlijk het pistegebeuren nog aantrekkelijker.
Tot slot wil ik ook nog even de aandacht vestigen op onze andere jonge talenten die we aan het werk zagen tijdens deze zesdaagse. Ze stonden misschien wel voornamelijk achteraan maar toch bewezen Ingmar De Poortere en Nicky Cocquyt dat ze iets in hun mars hebben. Hopelijk is bij de volgende zesdaagse geen van beiden ziek zodat ze eens goed voluit kunnen gaan. Ook om de 'oude' rotten in het vak Dimi De Fauw en Steven De Neef terug te zien, was het zeker de moeite. En natuurlijk Kenny 'Ketelke' De Ketele bewees eveneens dat hij een renner is die nog hoge toppen zal scoren.
Er zijn nog enkele leuke zesdaagses in aantocht. De Lotto-zesdaagse in Hasselt staat zeker en vast genoteerd in mijn agenda. Of er nog een ander bijkomt, valt nog met alle andere drukke activiteiten te bekijken. Al zou Rotterdam tijdens de eerste week van januari wel meegenomen zijn. We zien het nog wel.

Veldrijden duurt een uur...

... en op het einde wint Sven Nys
Gisteren ging ik naar de eerste superprestigewedstrijd in Ruddervoorde kijken. Voor wie een leek is, en zelfs de naam Sven Nys nog nooit hoorde (moet dan allicht uit een ander land of zelfs een andere planeet komen ;-) even uitleggen.
Het veldritseizoen is terug van start gegaan. Dat is dus 'koersen' in het veld (zoals het woord dus zegt). Net als op de weg, heb je in het veld ook verschillende competities. Je hebt de Wereldbeker, de GVA-trofee, de Superprestige en natuurlijk ook aparte wedstrijden en de kampioenschappen.

Gisteren ging dus de Superprestige van start. En het werd een zeer spannende wedstrijd gecombineerd met het prachtige weer een ongelooflijke aangename namiddag uit.
Alle toppers stonden aan de start: wereldkampioen Boom, Stybar, Wellens, Nys, Albert, Vervecken, Vantornout en zelfs de 'oude' getrouwe Groenendaal. Al van bij het begin koersten de veldrijders hard door. Het veld lag er mooi en technisch perfect bij. Klaas Vantornout trok en sleurde het hele pak uit elkaar. Even kon Lars Boom aanpikken maar naarmate de wedstrijd vorderde zagen we hem steeds verder achterop geraken. Ook Stybar was blijkbaar nog niet top. Sven Nys en Niels Albert daarentegen toonden zich overduidelijk. Nys was de enige die in eerste instantie bij Vantornout kon blijven en zelfs overnam. Albert moest al enkele 'cartouches' verschieten om tot bij het duo te kunnen komen. Dat deed hem uiteindelijk de das om bij de eindsprint die gemakkelijk gewonnen werd door Nys.
Zowel in Dottenijs (zaterdag) als in Ruddervoorde stond de man uit Baal op het hoogste schavotje. Ben al benieuwd naar het verdere verloop van het nieuwe veldritseizoen.

Olympische Spelen deel 2

"Onze 'prestaties' onder de loep"
Ze zijn al een tijdje afgelopen: De Olympische Spelen. Zelfs de Paralympics hebben we al achter de rug. Het is geen grote oogst van medailles geweest maar toch hebben onze atleten (want anderen ook mogen beweren) het nog niet zo slecht gedaan.
Dat ik er pas zo laat over schrijf heeft met tal van factoren te maken. Het belangrijkste was, het eerst afkicken. Ik was net met vakantie dus heb het gros van de uitzendingen gezien. En het was soms echt wel serieus genieten, vond ik. Maar van zo'n overdosis topsport, daar moet je natuurlijk eerst van bekomen. En daarna was het net iets te druk en begonnen ook de Paralympics. Ik wou dus wachten tot ook die afgelopen waren om eens terug te blikken.
De Olympische atleten zijn met z'n 96 (waarvan twee ploegsporten met het voetbal en hockey) richting Peking vertrokken. Daarvan haalden we 'slechts' twee medailles: zilver voor de 4x100 m bij de dames en goud voor Tia Hellebaut bij het hoogspringen. Maar toch wisten nog heel wat Olympiërs een Olympisch diploma te veroveren. Zo werd Mario Aerts 8ste in de wegrit bij de heren. Ilse Heylen hoopte allicht op meer maar pikte toch nog de 7de plaats in bij het damesjudo -52kg. Ook haar judocollega Dirk Van Tichelt droomde van meer maar als je in de eerste ronde tegenover de latere Olympisch kampioen staat en heel nipt verliest, mag je zijn 5de plaats toch een goede prestatie noemen. In het roeien werden Bart Poelvoorde en Christophe Raes tweede in de B-finale maar haalden zo toch wel nog hun Olympisch diploma. Tim Maeyens greep net naast de bronzen medaille maar legde een prachtig parcours af. Evi Van Acker begon sterk aan haar zeilcompetitie maar kende daarna wat problemen en uiteindelijk eindigde ze 8ste. Persoonlijk vond ik Iljo Keisse en Kenny De Ketele de grootste pechvogels van onze nationale selectie: op 200 m van een gouden medaille strandden. Hadden ze wat meer 'steun' gekregen van hun Zwitserse zesdaagse collega's en hadden de Nederlanders (die toch niets meer te winnen of te verliezen hadden) hun benen stilgehouden, hadden we in de ploegkoers op de piste nog een gouden medaille binnen. Nu vielen ze net naast het podium. Brian Ryckeman had zelf hogere ambities maar mag toch trots zijn op zijn 7de plaats. Onze heren voetballers daarentegen hadden misschien wel een zilveren plak kunnen veroveren. Maar ze speelden net iets te 'wispelturig' voetbal. Tip voor onze 'beloften': probeer in de toekomst meer voetbal te spelen zoals tegen Italië en vooral aanvallend voetbal te spelen in plaats van bij een voorsprong voor eigen doel te 'kruipen'. Toch gefeliciteerd met die vierde plaats. De heren van de 4x400 m die als allerlaatste Belgen in de 'arena' stapten, wisten ook vriend en vijand te verrassen met hun 5de plek in de finale. Dus ook voor hen een Olympisch diploma en zeker verdiend.
Tot slot wil ik nog even aandacht voor de prestaties van de overige atleten die misschien geen top 8 plaats haalden maar toch een pluim verdienen.
Het hockeyteam (9de) bestaande uit voornamelijk 'amateurs', gaven elke match het beste van zichzelf met wisselend succes. Ook onze twee Liesbet(h)s (9de) in het beachvolley zetten knappe resultaten neer en wisten de latere Olympisch kampioenen bijna een set af te snoepen. Ze hebben hen zeker in de eerste set toch serieus het vuur aan de schenen gelegd. Ook ons jonge gymnaste Gaelle Mys wist een finaleplaats te versieren. Zowel in het zwemmen en atletiek sneuvelden nationale records en een talent om op te blijven volgen is Elise Matthysen. En 'last but not least' mag ik 'onze' Sven Nys niet vergeten. In het veld heer en meester maar wat hij in het mountainbike zou verwezelijken, was nog af te wachten. De voorbereiding was nogal 'verwarrend' te noemen. Na enkele tests besloot hij eerst van deelname af te zien maar nadien toch zijn kans gewaagd. En wat voor kans... Met een betere startplaats had hij allicht een medaille op zak.
Dan onze Paralympische atleten. Zij vertrokken met 21 atleten richting Peking. Ze kwamen uit in 7 verschillende competities: wielrennen, tafeltennis, tennis, paardrijden, atletiek, zwemmen en goalbal. En al van bij het begin lag de lat hoog. Terwijl we bij de Olympiërs tot op het laatst moesten wachten op een medaille, had we er met Jan Boyen op de piste al vlug een te pakken. Het werd jammer genoeg enkel deze bronzen medaille maar toch wisten ook de anderen wel goede resultaten neer te zetten. Boyen werd ook nog vierde in de tijdrit en ook vierde op de weg. Gino De Keersmaeker eindigde 5de bij het discuswerpen. In het zwemmen haalde Sven Decaesstecker tweemaal een finale: in de 100 m schoolslag werd hij 8ste en bij de 200 m wisselslag (SM10) greep hij nipt naast de bronzen medaille. Kevin Lambrechts finishte op de 200 m wisselslag (SM7) nog op een zesde stek, maar in de finale van de 50 m vlinder legde Kevin beslag op de 5de plaats. Ook de tennissers, tafeltennissers, het goalbalteam en de ruiters hebben knappe prestaties neergezet.
Wie de uitslagen van de Olympische en Paralympische atleten nog eens volledig wil bekijken raad ik aan om te surfen naar: http://www.olympic.be/ en http://www.supporterparalympics.be/.
Hopelijk zien we heel wat van deze atleten over vier jaar terug in Londen. Wie weet, zijn we er dan zelf live bij.

Olympische Spelen 2008 - Peking

Vrijdag op de speciale dag 8/8/8 zijn de Olympische Spelen in Peking begonnen. Dat het gros van de medailles naar China, USA en Rusland zullen gaan, kunnen we nu al voorspellen. Wie kan nu op tegen dergelijke grote naties? Zeker ons klein landje niet met een 96-tal atleten die ons nationale eer zullen verdedigen. En er zitten dan al twee ploegsporten met het voetbal en hockey tussen.
Nu zijn onze landgenoten toch al goed bezig. OK, tot nu toe nog geen medailles al stond Dirk Vantichelt in het judo er zeer dicht bij. Met het kleinste verschil moest hij tevreden zijn met een vijfde plek.
Toch zijn de prestaties vrij goed: in en op het water zijn er al een aantal halve finales versierd. Elise Matthysens eindigde uiteindelijk op een dertiende plaats. Voor de roeiers moeten we nu afwachten of ze al dan niet een finale kunnen halen. Tim Maeyens ging toch vrij vlot naar zijn halve finale. Bart Poelvoorde en Christophe Raes moesten het via de herkansingen doen en slaagden perfect in hun opzet: halve finale halen.

Van de wielrenners zagen we nog niet zo veel. Mario Aerts toonde zich toch mooi met een achtste plaats. Lieselotte Decroix moest in verschillende weersomstandigheden en als enigste landgenote de eer verdedigen bij de dames op de weg. Ze werd uiteindelijk 44ste.
In het eventing zou Karin De Doncker ook nog wel iets kunnen betekenen. Na de dressuur stond ze tweede maar door een te sterke tijdslimiet bij de crosscountry zakte ze enkele plaatsen. Nu staat nog wel de jumping op het programma en als ze daar zeer sterk kan in presteren en minder strafpunten pakken dan haar concurrenten, zit er toch nog misschien een medaille in.
Bij het beach volley staan ook de twee Liesbet(h)s sterk te spelen al hebben ze hun beide wedstrijden verloren. Tegen de Chinezen hadden ze een kans om de match in hun voordeel te beslechten. We hopen voor hen dat ze tegen de Zwitsers wel kunnen winnen.
Onze hockeyers komen straks voor het eerst aan bod en na deze wedstrijd kunnen we ook al een oordeel vormen, al nemen ze het tegen een van de grootste kanshebbers op de eindwinst.
Verder kunnen we nog niet zo veel vertellen. Pas als het zwemmen voorbij is, komen de atleten in de atletiekpiste in actie.
We blijven dus met argusogen de spelen van onze Olympische atleten volgen. Je kan dit ook op volgende site van het BOIC.
Maar natuurlijk volgen we enkele internationale grootheden. In het zwemmen zijn zeker alle ogen op Phelps gericht. Iedereen wil natuurlijk zien of hij zijn doel, 8 gouden medailles, kan bereiken. Hij is alvast goed op weg. Momenteel heeft hij er al twee binnen en heeft zich al naar een volgende halve finale gezwommen.
En verder... ;-) wordt het vooral bij de wedstrijden in de zwembaden (heb naast het zwemmen ook al het duiken gevolgd) genieten van die mooie gespierde mannenlichamen. Tjah, een vrouw mag ook al eens iets hebben, nietwaar?:p

Sportieve zomer 2008

Om de vier jaar hebben we een extra lange sportieve zomer. Die start meestal in juni met het Europees Kampioenschap voetbal gevolgd in juli door de Ronde van Frankrijk en afgerond met de Olympische Zomerspelen in augustus.
2008 is opnieuw zo'n jaar. Het EK hebben we al gehad en kennen de winnaar al: Spanje dus. Hier heb ik toch enkele matchen kunnen van meepikken en die waren nog redelijk te smaken vond ik.
De 'Tour de France' is momenteel nog bezig. Hiervan heb ik nog niet zo heel veel gezien eigenlijk. Enerzijds is dit te wijten aan het feit dat we met het orkest een weekje in Valencia hebben vertoefd. Maar vreemd genoeg nu ik terug thuis ben, spreekt het me ook niet meteen aan om te kijken. Misschien ben ik het hypocriete gedoe rond het hele gebeuren wel moe. Het is een beetje een te groot commercieel circus geworden met machtsspelletjes van de organisatoren. Soms vraag ik me af waar het nu om draait in de Tour. Geef me dan maar gewoon een plezant programma zoals Tour 2008 met Karl Vannieuwkerke. Daar heb je de essentie van de wedstrijd, enkele leuke annekdotes uit de 'Goeie ouwe wielertijd' en elke dag een stunt van Lieven Van Gils en zijn 'bende' om de gele truidrager en/of ritwinnaar aan tafel te krijgen.
De Olympische Spelen in Peking: daar kijk ik pas naar uit. Persoonlijk hoop ik dat we er een aantal medailles kunnen halen. Vooral in de sporten op twee wielen zitten er toch een aantal kanshebbers bij. Kenny en Iljo op de piste (ik voorspel brons als ze geen tegenslagen hebben in de ploegkoers na Cavendish/Wiggins en Risi/Marvulli). Op de weg hebben we natuurlijk zonder ons 'Volderke' een kanshebber minder maar toch... denk maar aan vier jaar geleden in Athene. Er was niemand die Axel Merckx nog verwachtte en toch pikte hij zijn bronzen medaille mee. Bij het mountainbiken zijn we ook niet kansloos. Sven Nys zal wellicht gebrand zijn om iets te tonen. Aangezien zijn discipline noch aan bod komt in de zomer- noch in de winterspelen moest hij het wel via het mountainbiken doen. Ik duim voor hem (misschien wel goud). En tot slot ons Lieselotje bij de dames, onderschat haar maar niet.
Maar ook in de andere sportdisciplines mogen we verwachtingen koesteren op mooie prestaties en zelfs op medailles: Onze jonge beloftenploeg voetbal en onze mannen-hockeyploeg. Op het water hebben we bij de kajakkers, roeiers en zeilers ook wel namen die iets kunnen betekenen. Vooral Evi Van Acker bewees onlangs nog dat ze een podiumplaats kan behalen. Natuurlijk van onze 4x100 m dames in de atletiek met Kim Gevaert voorop en hoogspringster Tia Hellebaut verwachten we ook wel veel. Hopelijk kunnen ze die verwachtingen ook inlossen.
Kortom we hebben zo'n 94 (71 mannen-23 vrouwen) atleten die zich binnenkort zullen meten met hun 'concurrenten' uit de rest van de wereld. Bij deze veel succes gewenst en ik volg zeker jullie prestaties op de voet.

Eviva Espana... Proficiat Jurgen

In mijn vorige post haalde ik aan dat het weekend voornamelijk cultureel getint was. Dat was natuurlijk buiten de zondag gerekend met het Belgisch Kampioenschap wielrennen en de finale van het Europees kampioenschap voetbal.
Het BK wielrennen was er ondanks het vlakke parcours toch nog eentje die de spanning er inhield. De traditionele vluchters konden nog eventjes profiteren van de live-uitzending om hun sponsors tevreden te stellen. Maar ook de 'kanonnen' hebben er de spanning weten in te brengen. Zeker naar het einde van de wedstrijd was het nog steeds koffiedik kijken wie er nu die tricolore trui zou mogen aantrekken. Eventjes had ik de hoop dat mijn favoriet Nick Nuyens zou winnen. Hij ging een groepje vluchters achterna. Maar die werden helaas toch weer bijgehaald.
Met de laatste kilometers in het verschiet ging Philippe Gilbert nog aan de haal maar hij kreeg Gert Steegmans als blok aan zijn been en dus ging ook die ontsnapping niet door. Het zou dus op een massasprint eindigen. Zelfs enkele pistiers en veldrijders kwamen zich in de debatten mengen. En wisten, ondanks de smak van Weylandt (hoe doet hij het toch weer ;-) binnen de top tien te eindigen. Het werd voor de niet-kenners een onverwachte winnaar met Jürgen Roelandts. Voor de insiders echter komt hij niet zo verrassend als winnaar uit de bus en we zullen er nog veel over horen. Feestje dus in 'Bodegem city' (zoals op zijn website te lezen staat).
Maar 's avonds zou het nog een groter feest worden in Wenen. Daar werd namelijk de finale gespeeld tussen Duitsland en Spanje om de felbegeerde beker en titel van Europees Kampioen.
Het was al vrij vlug duidelijk geweest in het kampioenschap dat Griekenland zichzelf niet zou opvolgen. Het werd des te spannender wie het wel zou worden. Het waren dus de Duitsers waarvan Gary Lineker ooit nog zei: "Voetbal wordt gespeeld met 22 spelers en op het einde winnen de Duitsers" tegen de vurige Spanjaarden. Ikzelf (met mijn Spaanse roots natuurlijk, al is die al heel ver in het verleden te zoeken ;-) was natuurlijk fervent supporter van 'Espana'. Groot was mijn vreugde dan ook toen Torres de 0-1 scoorde. Het werd wel nog bibberen en beven maar uiteindelijk bleef Spanje recht. Bij deze werd de stelling van Gary Lineker ook weer eens teniet gedaan. :-)
Xavi, Torres, Casillas, Villa, ... ze hebben die titel meer dan verdiend. In mijn ogen hebben ze het hele tornooi het mooiste voetbal neergezet. OK ook de Nederlanders hebben pracht prestaties neergezet maar in de wedstrijd tegen de Russen vergingen ze in het niet. Dus voor mij: Spanje meer dan terecht Europees kampioen. En als het volgende week tot een verbroedering komt in Valencia, zullen we der nog een Sangria (of twee, drie...) op drinken.

Film- en muziekweekendje

Ja het is dit weekend overwegend een cultureel weekendje geworden. Vrijdagavond had ik een drietal films gehuurd en bekeken. Gisteren, zaterdag, hadden we het dubbelconcert met Belgian Brass en daarna de Spaanse afterparty met Mucho Gusto.
Maar eerst mijn filmavond dus. Zoals ik al in eerdere blogs vertelde, ben ik niet onmiddellijk de grote filmkenner en vooral geen analiste. Als ik een film bekijk, is het om te genieten en niet alle details en alle fouten in de film te gaan uitzoeken.
Film nummer 1 was Waitress. Een vriend had het op zijn blog als "ongewoon goed en een aanrader" vermeld. Eerlijk gezegd was ik toch wat ontgoocheld. Misschien na het commentaar had ik wat te hoge verwachtingen.
De tweede dvd in de reeks was "We are Marshall". Wie me goed kent, weet dat cultuur en sport heel belangrijk voor me zijn, om niet te zeggen mijn grootste passies. Deze film combineerde beide. Het verhaal speelt zich af in 1970 en handelt over een 'American Football'-ploeg uit West Virginia die omkomt in een vliegtuigcrash. Of liever over de gevolgen die deze crash op de universiteit en de gemeenschap heeft. In eerste instantie wil niemand nog een nieuw team oprichten omdat ze bang zijn dat zo de verongelukte ploegleden vergeten zouden worden. Enkele spelers die door omstandigheden niet in het vliegtuig zaten, willen ter nagedachtenis van hun teamgenoten, toch verder met een nieuwe ploeg. Een football-coach, Jack Lengyel, neemt contact op en stampt een nieuwe ploeg uit de grond. En het leven in het stadje neemt ook een nieuwe start.
Het verhaal op zich deed me denken aan het vliegtuigongeval dat de 'Busby Babes', de ploeg van Manchester United in 1958 overkwam.
Deze film met de twee Matthew's (Mc Conaughey en Fox) in de hoofdrollen is zeker een aanrader. Zeker als je liefhebber bent van 'American Football'.
Nummer drie in mijn film'trilogie' was Music and Lyrics. Hugh Grant en Drew Barrymore zetten naar mijn bescheiden mening (nog eens ik ben maar een liefhebber ;-) een goede prestatie neer. Geen hoogstaand verhaal misschien maar zeker een humoristische film en die me in zekere zin doet terugdenken aan mijn jeugd. Het groepje PoP is der eentje in het genre van Wham, Modern Talking en New Kids on the Block (weliswaar iets later dan).
Het was voor mij een perfecte afsluiter van een drukke week, een aanrader om lekker onderuit gezakt in de zetel de stress van je te laten afvallen.
Vrijdag de film, zaterdag muziek. Ik had het in mijn bijdrage over Valencia al aangekondigd: ons dubbelconcert met Belgian Brass en de afterparty met Mucho Gusto.
Onze tryout voor Valencia viel al bij al goed mee. Hier en daar nog een 'haperingetje' maar die kunnen er de komende twee weken uitgehaald worden. Het optreden van Belgian Brass was ook best te smaken. Zo'n twaalf man (als ik goed geteld heb, kunnen er ook meer geweest zijn) bracht allerlei muziek zowel typische brassmuziek als werken die speciaal herwerkt werden voor het brassensemble. 'k Moet zeggen dat het echt wel een aangename kennismaking was met die groep. Ik ken er natuurlijk een aantal muzikanten persoonlijk. Maar toch... Tof en prachtig gedaan, zeer verrassend. En natuurlijk ook de slagwerkers in de gaten gehouden (voor zover dat toch wat kon wegens geen podium).
Tot slot was er de afterparty met Mucho Gusto en dat was zoals gewoonlijk weer steengoed. De dansvloer raakte mondjesmaat gevuld. Maar ineens stond hij goed vol en het bleef zo tot het einde van het optreden. 't Was dus weer ontzettend 'hot hot hot'.

125 jaar BK - 100 jaar VK

Het Belgisch Kamioenschap en het Vlaams Kampioenschap bestaan dus respectievelijk een eeuw en een kwart en een eeuw. Al hebben we vooral de laatste jaren de indruk dat het BK net zo goed een VK is. Je kan de Waalse renners in het peloton vrijwel op je ene hand tellen. De belangrijkste onder hen zijn Philippe Gilbert, Maxime Monfort en jawel Rik Verbrugghe, die spreekt zo goed Nederlands dat ik het vroeger zelfs niet eens geloofde dat hij een Franstalige is.
Het bewijs van mijn stelling, het BK is net zo goed een VK, vond ik terug in het boek dat ik kocht over 125 jaar nationale driekleur. In de naoorlogse geschiedenis (na 40-44) wonnen er dus meer Vlamingen het BK dan Waalse renners. Het is dus maar weer bewezen dat wielrennen hoofdzakelijk een Vlaamse sport is.
Het boek zelf is een grote aanrader. Het is prachtig geïllustreerd met foto's zowel uit de oude als hedendaagse doos. Informatief is het één van de beste naslagwerken die er (kunnen) bestaan over het Belgisch Kampioenschap. Je krijgt alle informatie over het kampioenschap zelf met een uitgebreid ritverslag en klassement en een gedetailleerde fiche per kampioen. En dit jaar per jaar. Kortom een must voor elke wielerkenner en zelfs -liefhebber.
Wat ik ook kan aanraden, is de tentoonstelling rond 100 jaar Koolskamp koers ook bekend als het Vlaams Kampioenschap. In plaats van de tricolore trui, krijgt de winnaar de leeuwentrui om de lenden. Ook hier krijg je een uitgebreid overzicht van alle winnaars uit recente en vervlogen tijden.
Beide kampioenschappen komen er weer aan: het BK is nu zondag 29 juni in Knokke-Heist, het VK is pas na de grote vakantie op vrijdag 19 september in... Koolskamp natuurlijk.
Aan beide kampioenschappen hangt er zelfs een 'Bevers' (van Beveren-Leie dus) sfeertje.
In 1941 (ik was er toen wel nog niet, zelfs mijn ouders niet ;-) werd een Bevernaar Belgisch Kampioen: André Defoort. Jarenlang hing zijn kampioenenfoto in het café dat tot een paar jaar voor haar dood werd uitgebaat door zijn echtgenote Yvonne 'Vontje Foories' Deneve.
De recordhouder in het Vlaams kampioenschap is ook een renner die 'roots' heeft in Beveren-Leie. Of liever, hij bracht er zijn kinderjaren door. Nico Eeckhout heeft momenteel vier overwinningen op zijn naam en kan dit jaar nog een vijfde Vlaamse titel aan zijn palmares toevoegen.

Manchester United forever

Groot was mijn vreugde vorige week woensdag. Manchester United won de Champions League-finale van Chelsea. In een 'All-England'-finale was het best spannend. Uiteindelijk moesten strafschoppen beslissen over winst en verlies.
Gelukkig voor mij dus werd het Manchester, al was Chelsea natuurlijk ook een mooie winnaar geweest. Ik was al best tevreden dat het een volledige Engelse finale was, als groot liefhebber van het Engelse voetbal.
Terug nu naar Manchester United. In 1998 bezocht ik mijn Engelse pennevriendin, die op zo'n 20 km van Manchester woonde. Ze wist dat ik wel van voetbal hield en had een uitstapje naar Manchester gepland. Zo had ik het geluk om Old Trafford, het stadion van de club, te bezichtigen. Helaas was het enkel van de buitenkant. Ter compensatie kocht ik enkele souvenirs in de immense souvernirshop aan de zijkant van het stadion.
Het seizoen dat er op volgde, speelde de ploeg de pannen van het dak. Ze haalden 'the TREBLE' (je weet wel de tripel ;-) ) binnen. Ze wonnen de FA-cup (de Engelse beker voor voetbal-analfabeten) en het Engelse kampioenschap. Als klap op de vuurpijl haalden ze het tijdens een bloedstollende finale van Bayern München in Nou Camp (Barcelona) in de Champions League finale. Ik herinner me die wedstrijd nog als de dag van gisteren. Vrijwel de hele match keek Man United tegen een 1-0 achterstand aan. De 'jokers' Sheringham en Solskjaer kwamen in de laatste minuten nog een tandje bijsteken en duwden er elk in de toegevoegde minuten een doelpunt binnen. Resultaat: 1-2 winst en winst in alle belangrijke competities.
Ook voor die andere Engelse rood-witten uit het 'naburige' Liverpool heb ik wel een boontje. Hopelijk is het volgend jaar terug hun beurt om veel prijzen te pakken.

Dernycriteriums... het SMA(a)KT naar meer...

Het stond al een paar weken in mijn agenda genoteerd: 11 mei 2008, dernycriterium Drongen. Tijdens de zesdaagse van Hasselt waren we op stap geweest met de gangmakers en we hadden hen beloofd ons nog wel eens op zesdaagses en als het kon op één of ander dernycriterium te laten zien. We wisten dus zeker dat we onze 'maatjes' gingen terugzien. Met de 'drie zussies' vertrokken we richting Drongen.
Het was prachtig om niet te zeggen schitterend weer. Dus we hadden ons op 'ons zomers' gekleed. En de ambiance zat er al in van bij het vertrek in Roeselare. Ik had de CD van Mucho Gusto (hint hint) opgezet en natuurlijk werd het van begin tot eind meebrullen in de auto. Vooral de 'Hot Hot Hot' was erg van toepassing. We hadden er duidelijk zin in.
Na een beetje rondrijden en zoeken, vonden we toch nog vlug een parkeerplaatsje aan het station van Drongen. Van daar was het een minuutje of vijf stappen tot aan de start/finish. De wedstrijd was al begonnen. Het werd dus even kijken en proberen uit te vissen welke renners er die eerste reeks meereden en wie bij welke gangmaker reed. Ik schat dat de deelnemers al een ronde of vier, vijf hadden afgelegd toen we eindelijk bij de startlijn aankwamen.
Het weer was te dorstig om te wachten tot de eerste reeks afgelopen was om een drankje te halen. Terwijl we onze grote dorst stonden te lessen, zagen we hoe Tim Mertens de eerste reeks op zijn naam schreef.
De gangmakers Walter, Luc en Christophe kregen ons al vlug in het visier en we werden zeer hartelijk begroet. Lang konden ze echter niet blijven om een babbeltje te slaan. Ze moesten zich alweer opmaken voor de tweede reeks met tal van kleppers op de deelnemerslijst: Iljo Keisse, Wouter Weylandt, Kenny De Ketele, Philippe Gilbert, Wouter Van Mechelen en Steven De Neef. Het was dus moeilijk in te schatten wie de grote finale zou halen en wie de kleine finale zou moeten rijden. Dus we onthielden ons van elke pronostiek en besloten dan maar een toertje te wandelen en onszelf te trakteren op een ijsje.
We, en dan vooral de middelste zussie, waren zeer tevreden met de overwinning van Steven De Neef. Die zagen we dus zeker al terug in de grote finale. Met hem gingen ook Kenny De Ketele, Steve Schets, Iljo Keisse, Wouter Weilandt en Philippe Gilbert naar de grote finale. Daar kwamen dan nog Tim Mertens, Maxime Monfort, Bart Wellens, Lars Crocket, Wim Beirnaert en de Fransman Gaudillat bij.
Het duurde nog wat voor we de volgende wedstrijd zouden krijgen, en de maagjes begonnen stil te grommen. We eigenden ons een tafeltje op het terras van de plaatselijke pitabar toe en bestelden ons een klein pitabroodje. Ondertussen werd het startschot voor de kleine finale gegeven. Hier was het uitkijken naar pistier Kieran De Fauw (neef van prof Dimitri De Fauw). Tijdens de reeksen kwam hij er in de slotfase niet meer aan te pas. "Ik hou alles voor de kleine finale. Dan ga ik eens iets tonen", beloofde hij ons. Het spreekwoord zegt: belofte maakt schuld. Ik moet toegeven: de schuld werd op een schitterende manier ingelost. Enkele ronden voor het einde ging hij er vandoor, liet vriend en vijand voor wat ze waren en behaalde met lengten voorsprong de finish. We waren blij voor hem. 't Is een ontzettende lieverd, hij verdiende die overwinning.
Nu nog de grote finale. Ondertussen hadden we ons rechts (of links als je het vanuit ons standpunt bekeek) van het podium opgesteld. Naast ons stond een luidspreker waar we de wedstrijdcommentator te vaak door hoorden roepen zodat we bijna halfdoof werden.
En toen begon het... Ik vermoed een zonneslag of ze moesten iets speciaals in de pita gedaan hebben. In elk geval, we lieten onze verbeelding los op het commentaar van de speaker. Wellicht heb je de reclame nog gezien over Het Nieuwsblad waar het commentaar letterlijk werd genomen. Wel in die stijl ging het er dus aan toe. Resultaat: drie vrouwen, gierend van het lachen langs de kant van de weg. Ondergetekende kwam zelfs op een bepaald moment even niet meer bij. En het beste moest nog komen.
We hadden het er al over gehad hoe, in ons geval, Iljo Keisse, over de meet vloog. Het was uiteindelijk Wouter Weylandt die de sprint tegen Keisse en Gilbert won. Hij stak zijn arm omhoog van blijdschap maar ging met een te grote snelheid naar de bocht toe. Hij kon zich blijkbaar niet meer corrigeren en ging tegen de vlakte. Op zich niet zo'n lachwekkend feit maar het voedde onze inspiratie nog net iets meer om enkele krantenkoppen te bedenken. Tijdens de weg terug van Drongen naar Harelbeke bleef het one-liners regenen.
Ik geef hier enkele om te illustreren: "Uit respect voor gangmaker Luc, ging Weylandt strike" of "Weylandt gaat ploeggenoot Boonen achterna in reclamespot voor Quick-Step. Helaas was het beton in plaats van laminaatvloer."
Kan je ook nog dergelijke koppen bedenken? Laat ze achter in een reactie.

147 WK Snooker 2008

Mijn blog bestaat nu ongeveer een jaar en het werd tijd dat ik de eerste filmpjes op mijn blog plaatste ;-) En aangezien het WK snooker één van mijn eerste onderwerpen was, vond ik het wel leuk om dit onderwerp nog eens aan te snijden.
Het zijn twee filmpjes over de fantastische prestaties van twee toppers in het snooker tijdens het WK snooker. De '147' van Allister 'Ali' Carter en Ronnie 'The Rocket' O' Sullivan.
'The Rocket' was dit jaar de eerste om een topscore neer te zetten. Als je het filmpje bekijkt, is het gewoon zalig om hem te zien spelen. Soms lijkt het wel of het niets uithaalt om een balletje te potten. Zijn bijnaam heeft hij niet voor niets te danken aan de hoge snelheid waarmee hij speelt. Tjah... een snookergenie maar soms ook een beetje te veel 'enfant terrible'. Zelf heb ik zijn 147 niet live gezien.
Die van Ali Carter daarentegen wel. Hij moest het opnemen tegen Peter Ebdon, ook geen klein bier in 't snookerwereldje. 'k Vond het dan ook heel mooi van Ebdon hoe hij Carter feliciteerde met zijn 'maximum break'.
We zijn al aan de halve finales toe. De eerste halve finale is eigenlijk al een finale waard. Stephen Hendry (mijn persoonlijke favoriet) tegen Ronnie O'Sullivan belooft zeker al een 'battle of the titans' te zijn. Ze spelen 'best of 33' frames. 't Zou best eens een lange wedstrijd kunnen worden. Een stand 16-17 of 17-16 (zoals je wilt) behoort zeker tot de mogelijkheden. In de andere halve finale treedt Ali Carter aan tegen Joe Perry, die toch nog verrassend Stephen Maguire uitschakelde.
Wie er ook de finale zal spelen, het wordt er zeker eentje om U tegen te zeggen. Ik zal alvast voor mijn scherm gekluisterd zitten.