En Zorro is................... Tommie

De afgelopen acht weken heb ik het op de voet gevolgd. In Nederland ging men op zoek naar "Zorro" voor de musical Zorro die vanaf april doorheen Nederland toert. Na enkele voorrondes startten ze met zijn elven aan de liveshows. Daaruit moest dan na een afvallingsrace van acht weken dé Zorro gekozen worden.
De eerste twee shows heb ik live bekeken. Daarna kon ik wegens verschillende redenen (onder andere omdat ik met ons orkest zelf op het podium stond voor ons nieuwjaarsconcert in Deinze) de shows niet meer live volgen maar dankzij de digitale televisie kon ik ze zonder problemen allemaal opnemen. Vaak zat ik dan om een uur of 3 nog voor mijn tv-scherm om de shows te bekijken in uitgesteld relay.
Van alle kandidaten kende ik er slechts één: Dennis ter Vergert. Ik had hem aan het werk gezien tijdens Notre Dame de Paris en vond hem toen zeker niet slecht. Maar ik wou onbevooroordeeld de wedstrijd/open auditie volgen. Met andere woorden, ik had geen favoriet en zou uit de verschillende optredens proberen zelf te distilleren wie de perfecte Zorro zou zijn.
Al van bij de eerste uitzendingen sprong Tommie Christiaan er voor mij toch uit ondanks een zeer hoog niveau van alle kandidaten. Hij heeft iets over hem, vooral die sprekende, blinkende ogen, waarmee hij de kijkers naar de beeldbuis kon trekken. Over alle acht shows heeft hij zeer verscheidene nummers gebracht. Zo was er bij de tweede aflevering 'Make 'em laugh' uit Singing in the rain. De manier waarop hij het nummer bracht, straalde ongelooflijk veel humor en energie uit. Moest echt wel lachen. Met 'Cool' uit West Side Story toonde hij al dat hij super kon dansen én daarbij aan zangkwaliteit niet inboette. Daarnaast bewees hij tevens dat hij ook zeer ingetogen, emotionele nummers perfect kon interpreteren. Hij pakte me vorige week echter definitief in met 'Night Fever' uit Saturday Night Fever. 'k Stond zo goed als zelf mee te dansen.
Ondertussen volgde ik op de website van de Avro de verschillende blogs. Ook hier sprongen enkele van Tommie's berichten weer uit van originaliteit en waren heel leuk geschreven. Vooral de bijdagen in zijn videoblog tijdens de afgelopen week waren best wel grappig en leuk. Zijn reportagewerk deed me denken aan de mannen van de Neveneffecten. Dus mocht het niet gelukt zijn als "Zorro", hij kon nog een programma maken met gekke reportages.
Maar hij heeft het dus wel gehaald. De finale was echt heel spannend. Met Roman en Ruud had hij ook wel heel sterke tegenstanders in deze bloedstollende finale. Als eerste viel Ruud af. En waren ze dus nog met twee. Roman heeft fysisch alles om Zorro te kunnen spelen. Toch vond ik persoonlijk dat hij me te weinig aan het scherm had kunnen kluisteren. Dat vind ik wel heel belangrijk voor een "Zorro", die uiteindelijk nog altijd een Latino is en ook een speciale aantrekkingskracht moet uitstralen.
Maar zoals al gezegd over alle kandidaten: ze waren allen van hoog niveau en zullen hun ideale hoofdrol zeker nog vinden. Zo vind ik persoonlijk dat Ruud perfect zou passen als Jesus of Judas in 'Jesus Christ Superstar' of als 'The Man' in 'Whistle down the wind' mochten ze die in Nederland spelen. En de twee nieuwkomers in het vak zullen zeker ook hun plaats vinden. Zeker Dennis de Groot heeft vriend en vijand verbaasd door de halve finale te halen.
Maar Tommie is dus Zorro geworden en ik ben er van overtuigd dat hij die rol met verve zal vertolken. Ik vrees dat de toer Vlaanderen niet zal aandoen als ik de speellijst bekijk. Maar ik kan mezelf wel een leuk verjaardagscadeau doen door de show in Eindhoven bij te wonen. Hopelijk rijd ik dan geen twee en een half uur (want toch is het nog vrij ver van Harelbeke tot Eindhoven) om dan te ontdekken dat hij voor die vertoning vervangen is door één van de andere 'Zorro's'.

I'll 'Never Forget' this weekend in London ;-)

Ik keek er al enige tijd naar uit maar ondertussen ligt het weekendje Londen alweer een week achter mij. Het is net als het weekendje Kopenhagen weer een leuke belevenis geworden.
De trip werd er eentje van 'business and pleasure'. De aanleiding was oorspronkelijk 'business' in de zin van mijn tweede basisopleiding Zumba. Ik zocht een sessie om de Basic 2 Zumba-opleiding te volgen maar op dat moment stonden geen data hier in België op de website genoteerd. Uit nieuwsgierigheid of er in de omliggende landen ergens wel al data gepland stonden, keek ik ook onder de opleidingen in de UK. Mijn oog viel meteen op de opleiding op 15 mei in hartje Londen. Aangezien mijn laatste trip naar Londen al van ruim 8 en een half jaar geleden dateerde, hoefde ik niet lang na te denken. Ik boekte meteen de opleiding en aan de hand van de locatie ging ik op zoek naar een hotel in de buurt. Ik vond een leuk 'low-budget' hotelletje niet ver van King's Cross/St.Pancras-station. Het bleek een goede zet aangezien de Eurostar nu in St.Pancras aankomt in plaats van Waterloo. Ook mijn treinticket werd een financiële meevaller. Op het ogenblik dat ik moest reserveren, was er een speciale actie. Het enige 'nadeel', als je al van nadeel kan spreken, was dat ik in Brussel Zuid moest vertrekken. Het is eens iets anders dan Rijsel. Natuurlijk mocht een bezoekje aan één of andere musical niet ontbreken. Dan zou ik zeker het gevoel gehad hebben dat ik niet in Londen was geweest. Ik boekte een ticket voor 'The Phantom of the Opera' in de hoop David Shannon nog eens aan het werk te zien. Elf jaar geleden zag ik hem al twee keer aan het werk als Chris in Miss Saigon. Ik was benieuwd hoe hij als 'Phantom' zou overkomen.
14 mei leek eerst zo ver af. Naarmate de dag naderde, werd ik zelfs nerveus. Wat zou het geven? Zou ik me er nog herkennen? Hoe zou de Zumba-opleiding meevallen? Maar bovenal heerste het zalige gevoel om nog eens terug naar Londen te kunnen. Twaalf jaar geleden kwam ik er voor het eerst en verloor er meteen mijn hart.
Veel te vroeg arriveerde ik in Brussel Zuid maar ik wou het risico niet lopen om mijn trein te missen. Beter te vroeg dan te laat, nietwaar?! Na een aangename treinrit met enkele 'gekke' meiden die duidelijk in een feeststemming verkeerden en een interessante metgezel waarmee ik nog eens mijn kennis van het Frans kon testen, arriveerde ik in St Pancras International. Amper 10 minuten later stond ik aan het Swinton Hotel, een klein maar gezellig hotelletje. Nadat ik al mijn spullen een plaats had gegeven, besloot ik tot aan de studio te wandelen. Ik rekende op een half uurtje. Het werd net iets meer waardoor ik besloot om op zeker te spelen en 's anderendaags de metro te nemen. Na een lekkere pasta met een heerlijk glas witte wijn achter de kiezen, trok ik tijdig richting mijn hotel. Ik hoopte op een zalige nachtrust om fit op de opleiding te kunnen verschijnen. Wat het ook was, het was allesbehalve een rustige nacht. Gelukkig hield Caroline, onze ZES (Zumba Education Specialist) ons de hele dag actief waardoor de vermoeidheid uitbleef. Ik kreeg zo ook de kans om heel wat nieuwe mensen te ontmoeten. Het werd een fantastische dag met heel wat nieuwe moves.
Gelukkig voor mij eindigde die iets vroeger dan op de planning stond. Normaal zou de opleiding pas om 18 u. afgelopen zijn wat zou betekenen dat ik me opnieuw in het zweet zou mogen werken om tijdig in het theater te geraken waar 'The Phantom of the Opera' speelt. Ik kreeg een extra half uurtje om tot in het hotel te geraken, te douchen, terug tot aan King's Cross te wandelen om vandaar de metro naar Picadilly Circus te nemen. Kwart voor zeven had ik mijn ticket al opgehaald. Ik kon nog even op adem komen voor de show begon. Eén kleine teleurstelling toen ik ontdekte dat David Shannon niet op de castlijst stond maar het kon mijn pret niet bederven. Zijn vervanger deed het even goed.
Na de show kreeg ik toch mijn figuurlijk klopje van de hamer en besloot het Londense nacht (avond) leven te laten voor wat het was en mijn hotelkamer op te zoeken in de hoop op een betere nacht.
Dag twee verscheen ik volledig uitgerust aan de ontbijttafel. Normaal stond een wandeling in Hyde Park gepland maar het weer liet het wat afweten. 's Voormiddags scheen het zonnetje nog even. Een mede-cursiste raadde me Camden-market aan. Maar toen ik er aankwam, bleek ik nog veel te vroeg te zijn. Ik had echter geen zin om er nog een tweetal uur rond te hangen voor de winkels open gingen. Met de metro ging het richting London Bridge. Genietend van het frêle zonnetje liep ik van London Bridge naar de Tower Bridge en terug om dan de boot te nemen richting Waterloo. Normaal ben ik niet zo aan de echte toeristische attracties maar de London Eye leek me nu wel iets om toch eens uit te proberen. Eerst kreeg ik nog een 4D-filmpje te zien, een speciale ervaring. Daarna stapte ik op het reuzenrad. Door het mindere weer was de wachtrij nog te overzien. Ruim een half uurtje kon ik genieten van het zicht over Londen. Vandaar wandelde ik naar Trafalgar Square waar ik in de buurt even tijd nam om te eten. Mijn tocht was nog niet voorbij. Wat ik op de middag van bovenaf gezien had, kon ik nu eens wat dichterbij bekijken: het parlement, de Big Ben, het plein aan het 'kasteel' waar de koninklijke wachten verblijven, Downing Street. Dat laatste moest ik toch gezien hebben, misschien kon ik zelfs een glimp opvangen van de nieuwe premier die amper een week voordien verkozen was. Helaas... het hek dat de straat afsluit was superstreng bewaakt omwille van een betoging.
Vandaar ging het met de metro richting Marble Arch, met de bedoeling even een wandeling door Hyde Park te maken maar het weer liet het nog niet echt toe. De winkels in Oxford Street waren ondertussen open en dus besloot ik die kant op te gaan. Ik wou enkele cd's en dvd's van musicals kopen op maandag in The Dress Circle, waar ik meestal wel vind wat ik zoek. Om prijzen te kunnen vergelijken ging ik even kijken in HMV. Mochten die toch goedkoper blijken dan in The Dress Circle, dan kon ik ze toch nog daar gaan halen op maandag. Van het winkel in en uit slenteren werd ik toch wat moe en besloot ik even tussendoor naar het hotel te gaan. Een zalige douche en 'schoonheids'slaapje deden wonderen zodat ik nog even een stapje in de wereld kon zetten. Althans dat was toch de bedoeling. Het werd echter een zoektocht naar een 'doodgewone' pub. Ik wou nog even langs de pub waar ik elf jaar geleden met de cast van Miss Saigon verbroederd had. Helaas was het nu één of ander Indisch of dergelijk restaurant geworden. Uiteindelijk vond ik een gezellige zaak waar ik een Duvelke kon drinken. Helaas weten ze in Groot-Brittanië nog steeds niet hoe je een deftige pint, laat staan een Duvel, moet serveren. Toch smaakte het me.
Nog een dag te gaan. Ik vertrok pas om half acht 's avonds op maandag waardoor ik nog een drukke shoppingdag tegemoet ging. Ik liet mijn bagage achter aan de balie van het hotel die ik pas om 18.30 zou oppikken en vertrok richting Covent Garden. Daar ergens in de buurt bevindt zich The Dress Circle. Helaas was ik het adres vergeten te noteren waardoor mijn zoektocht iets langer duurde. Gelukkig hielpen de loketbedienden van het Aldwych theater me op de goede weg. Het winkeltje bestond nog. Ik vond nogal vlug wat ik zocht. De dvd-box met drie A.L. Webbermusicals stond er aan de halve prijs van wat ik in HMV had zien staan. De keuze was dus snel gemaakt. Ook de musical 'Never Forget' was er goedkoper. Deze laatste wou ik absoluut. Ik had namelijk amper een maand voordien kennis gemaakt met een acteur uit de cast van deze musical. De Vlaming Tim Driesen had me tijdens Notre Dame de Paris in Antwerpen weten te overtuigen. En ik wou wel eens weten hoe een musical met muziek van Take That overkwam. Ik heb me deze aankoop nog geen moment beklaagd. Het zit doorspekt met humor, romantiek en bekende, noem het jeugdsentiment, deuntjes van Take That. De DVD is zowat al grijs gedraaid nu.
Het einde van de trip naderde. Het weer zat nu meer mee dan op zondag. Zo kon nu wel een kleine wandeling door Hyde park. Toen ik aan de Italiaanse tuin even wou pauzeren, spraken twee New Yorkse jongedames me aan. Ze waren op doorreis naar IJsland maar waren door de 'Aswolk' gestrand op Heathrow. Ze wilden nog eventjes Londen verkennen. Ik gaf ze mijn kaart van Londen mee zodat ze niet verloren zouden lopen. Zelf ging ik nog even langs Covent Garden op mijn weg naar het hotel. En toen werd het tijd om richting hotel en Eurostar te vertrekken. Op de terugweg kreeg ik een Franstalige landgenote als reisgezel. De tijd vloog zo snel voorbij dat we al terug in Frankrijk waren voor we het goed en wel beseften. Ik stapte af in Rijsel waar mijn ouders me zouden oppikken.
Het wordt nu uitkijken naar de eindejaarsperiode. Samen met mijn moeder, oudste schoonzus en de buurvrouw van mijn ouders ga ik terug om de 'X-masshopping'-sfeer op te snuiven. Ik kan bijna niet wachten tot het zover is... Maar tot dan is het genieten van mijn foto's, dvd's en de herinneringen...

Notre Dame de Paris

Dankzij een goede vriendin kreeg ik de kans om naar een voorstelling van Notre Dame de Paris in de Antwerpse stadsschouwburg te gaan. Ik kende de originele Engelse muziek van deze musical. Altijd ben ik afwachtend wat een vertaling in het Nederlands zal geven. Ook wat de cast betreft ben ik altijd wat sceptisch. Als musicalliefhebber ben ik nu eenmaal verknocht aan de Londense West End. En toch weten ze me telkens positief te verrassen.
Ik zag ondertussen al The Phantom of the Opera, Les Miserables en Evita in het Nederlands. Telkens kon zowel de vertaling als de cast me bekoren. En bij Notre Dame de Paris was het wederom niet anders. Van begin tot eind zat ik geboeid te kijken. Eigenlijk had ik zelfs ogen te kort. Er gebeurde zo ontzettend veel op de scène, dat ik zelfs spijt kreeg dat ik pas zo laat naar de show ben gaan kijken.
Kenners van de musical weten dat de muziek geschreven werd door Riccardo Cocciante. Hier in ons land werd hij o.a. bekend van het nummer 'Sincerità' uit 1983. Het verhaal is gebaseerd op het boek van Victor Hugo over Quasimodo, de klokkenluider van de Parijse Notre Dame.
Hoewel deze musical al in verschillende talen werd gespeeld, zijn enkel de originele Franstalige en Engelstalige versie mij bekend. De Engelse score heb ik trouwens al enkele jaren in mijn bezit.
Net als bij de originele versies stonden ook in de Vlaamse versie popartiesten in de cast. De hoofdrollen waren weggelegd voor Gene Thomas (X-session) en Sandrine. Van Gene Thomas was ik al fan. Het is iemand die verschillende stijlen aandurft. En hij heeft meteen ook bewezen dat hij het musicalgenre aankan. Hij presteerde super in zijn rol van Quasimodo. Sandrine nam de rol van Esmeralda voor haar rekening. Haar uiterlijk is al een plus om de Zigeunerin Esmeralda gestalte te geven. Ze heeft een krachtige stem en die kwam ook goed tot haar recht in deze musical. Ik hoop beide popsterren zeker nog eens in één of andere musical aan het werk te kunnen zien.
De grootste verrassing, voor mij althans, was de vertolker van Phoebus. Tim Driesen is afkomstig uit de Kempen maar vertoeft ondertussen al enige jaren in Londen waar hij een musicalopleiding genoot en al op verschillende podia in de Londense West End stond. Ik besefte dus maar eens te meer dat het al VEEEEEEEEEEEEEEEL te lang geleden was dat ik nog in de Britse hoofdstad was. Maar daar komt weldra verandering in. Ik vermoed dat het kortbij zal zijn om een musical te vinden waar hij een belangrijke rol zal vertolken. Maar zeker is dat ik dit Vlaams talent in een musical in Londen zal/wil zien staan.
De kans is zelfs zeer groot dat ik kies om naar The Phantom te gaan. Daar speelt David Shannon de hoofdrol. Ik zag hem al eerder de hoofdrol vertolken in Miss Saigon en ging er nadien samen met enkele andere acteurs mee op stap.
Ik had ook nog voor Les Miserables kunnen kiezen. Daar staat Bruggeling Hans Peter Janssens nog steeds op de planken. Maar enkele jaren geleden zag ik hem als Valjean al in Londen.
Maar nog eens terug naar Notre Dame de Paris. Nadien signeerden de hoofdacteurs CD's en/of brochures. Dat was nog een leuke meenemer en vooral aandenken aan een prachtige woensdagavond in april.

Round Up - WMC en ander stuff

OK, toch weer al eventjes geleden dat er nog iets verschenen is op deze blog. Maar ik heb mijn redenen hiervoor. Het is namelijk superdruk geweest de afgelopen maand.
Eerst en vooral is er na het WMC in Kerkrade druk gefeest geweest. Hoezo? Wel, we zijn namelijk met ons orkest derde geworden in de hoogste categorie, de concertreeks, op het Wereld Muziek Concours in Kerkrade, op nog geen procent van de Wereldkampioen. Tot de laatste wedstrijddag stonden we aan de leiding. Enkel de laatste twee orkesten wisten ons voorbij te steken: de buren uit Harelbeke die nipt tweede werden (en mijns inziens eigenlijk de overwinning hadden verdiend) en het Nederlandse Eijsden. Na onze prestatie zelf hadden we al stevig doorgefeest. Na de definitieve uitslag hebben we het weliswaar in mindere mate nog eens overgedaan.
Ik moest me nog enigszins wat inhouden want de dag nadien begon ik na een lange zoektocht op mijn nieuw werk. Ik ben gewoon op een 'deftig' uur naar huis gegaan. Aangezien toen al heel wat muzikanten op vakantie waren, vermoed ik dat we het feestje nog eens fijn zullen overdoen één van de komende weken na de repetitie.
Tussendoor ben ik ook Vlaanderen rondgereden in het spoor van Mucho Gusto. De heren en dames van Mucho Gusto hebben er een drukke zomer op zitten. Tijdens de maanden mei tot en met juli kon je ze her en der zien optreden. Juli was enorm druk: Harelbeke, Blankenberge, Leuven en Diksmuide. Vooral dit laatste optreden was de moeite. In de zin dat ik er een leuke namiddag en avond heb gehad. Het was namelijk het Natourcriterium in Diksmuide en aangezien ik er al enkele jaren naar toe wou, besloot ik dit jaar eindelijk de daad bij het woord te voegen.
Het weer was schitterend. Samen met een vriendin van het orkest, ook wielerliefhebster, trokken we richting Diksmuide. Tijdens de gentlemens race deden we een rustige verkenning van het parcours. Speaker van dienst was opnieuw Niko De Muyter (oud-klasgenoot in Gent en vaste speaker op verschillende koersen en zesdaagses). Enkele oude glorieën zoals Roger Devlaminck, Johan Museeuw, Nico Mattan, e.v.a. namen er aan deel. Het was uiteindelijk Museeuw die op het hoogste schavotje mocht klimmen.
En dan de andere grote jongens. Heel wat renners die we in de Ronde van Frankrijk aan het werk hadden gezien (weliswaar op tv), verschenen er aan de start: groene trui Hushovd, Tyler Farrar, ... een leuke groep renners dus. Uiteindelijk won (zoals ik ergens verwacht had) Thor Hushovd. En dan was het party geblazen. Mucho Gusto gaf zich zoals gewoonlijk weer meer dan 100 procent.
Ondertussen ben ik al bijna vier weken aan de slag bij mijn nieuwe werkgever. Ook de activiteiten bij de krant draaien na een zomerstop van twee weken, weer op volle toeren. Dus je ziet, een drukke tijd achter de rug. Toch hoop ik vanaf nu opnieuw wat frequenter terug iets te posten.

WMC Kerkrade - Vlaamse orkesten boven

Na maanden repeteren was het eergisteren, zondag 19 juli, zover. We stonden op het podium van het World Music Contest, het wereldkampioenschap voor blaasorkesten. Om de vier jaar stelt de Nederlands-Limburgse stad Kerkrade zijn verschillende accommodaties ter beschikking voor dit internationaal tornooi. In het stadion strijden de showkorpsen om de hoogste eer in de verschillende categorieën. Her en der zijn zalen omgetoverd tot heuse concertzalen.
De Rodahal is de plaats waar de fanfares en harmonieën uit 1ste categorie en de concertreeks dingen naar de wereldtitel. Vier jaar geleden haalden we met het Bevers Harmonieorkest de wereldtitel in eerste categorie bij de harmonieën. Onze buren uit Harelbeke, Harmonieorkest Vooruit, werden wereldkampioen in de concertreeks. Dit jaar nemen we beiden deel in de concertreeks. Harelbeke komt pas tijdens het laatste weekend, op 2 augustus, aan de beurt. Wij hebben het dus al gehad... en ik ben niet weinig trots om te melden dat we momenteel met 93.57 % aan de leiding staan. Of we de wereldtitel zullen halen? Dat misschien wel niet. Van de zestien deelnemers in onze reeks, zijn er nu zes geweest. In de tien orkesten die volgen, zitten zeker nog sterke orkesten waar we toch serieuze concurrentie van verwachten. En het zijn dan ook nog landgenoten: Harelbeke en Peer.
We moeten dus nog een tweetal weken wachten op de definitieve rangschikking maar ons resultaat is dus zeker schitterend te noemen. Vooral het was pas de tweede maal dat we aan het WMC deelnamen, en de eerste maal in de concertreeks.
En niet alleen wij, maar ook andere Vlaamse orkesten presteren sterk op het WMC. In de categorie fanfares staan onze andere buren uit Desselgem momenteel ook aan kop in de derde categorie bij de fanfares, net als de fanfare Brass-aux-Saxes uit Westerlo in eerste categorie. Bij de harmonieën staan het jeugdorkest van Peer en de harmonie van Riemst beide eerste in respectievelijk derde en eerste categorie, en wij dus in de concertreeks. Zoals je wellicht al gemerkt hebt, is het nogal een West-Vlaams, Kempens, Limburgse aangelegenheid. Hierbij een signaal naar onze nieuwe Vlaamse minister van Cultuur Joke Schauvliege (weliswaar Oost-Vlaamse): misschien kan er in deze legislatuur iets extra's gedaan worden voor de Vlaamse blaasmuziek. Op internationale tornooien scoren onze orkesten steeds sterk en brengen zo Vlaanderen positief in beeld in het buitenland.
Voor de verdere resultaten en meer nieuws over het WMC verwijs ik naar de site: www.wmc.nl.

Live in Contest

Afgelopen zaterdag werd hij officieel voorgesteld: de CD van het Bevers Harmonieorkest 'Live in Contest'. Eigenlijk kregen de luisteraars van radio Klara vrijdag al de primeur. Tijdens de uitzending 'Brede Opklaringen' van 9 u. tot 12 u. kregen wij wat ruimte om onze CD aan een ruimer publiek al kenbaar te maken.
Wat houdt die CD nu in? Live in Contest? Eigenlijk is het heel eenvoudig. In 2005 werden we wereldkampioen in eerste categorie op het Wereld Muziek Concours (WMC) te Kerkrade. Vorig jaar behaalden we brons op het Certamen de Bandas de Musica in Valencia. Voor veel muzikanten is het dan eens leuk om jezelf aan het werk te horen. Meestal hebben we geen enkel idee van hoe onze concerten in de zaal overkomen.
In dat opzicht leek het ons wel eens interessant om een CD samen te stellen met onze tornooiwerken op. Toen Stad Waregem ons als eerste Cultureel Ambassadeur benoemde, kreeg iemand in het bestuur de idee om deze CD in elkaar te boksen en hem ook te koop te stellen aan een ruimer publiek.
Welke werken staan er dan op? Wel zoals gezegd zijn het de werken die we op de afgelopen internationale tornooien brachten. Het eerste werk is 'Nimrod', van de bekende Engelse componist Edward Elgar. Wellicht heb je al eens meegezongen met zijn 'Land of Hope and Glory' uit Pomp and Circumstance March n° 1. Nimrod is de negende variatie uit Enigma Variations. De variaties stellen allemaal vrienden van Elgar voor. Voor ons heeft het een speciale betekenis. Op de meeste provinciale tornooien en ook het WMC was dit ons inspeelwerk. Het geeft me nog telkens weer kippenvel als ik het hoor.
Daarna komt Dance Movements van Philip Sparke. Dit werk hebben we tweemaal op een tornooi gebracht. Het was zowel de eerste maal in Valencia (2003) als in Kerkrade (2005) ons keuzewerk. De Engelsman Philip Sparke is in de wereld van harmonie, fanfare en brassband een zeer bekende componist. Ook wij met het Bevers Harmonieorkest hadden al enkele van zijn composities op onze pupiter. Zijn werken zijn vrij herkenbaar maar absoluut niet van de minste om te spelen. Ook Dance Movements niet. Voor mij persoonlijk is het derde deel het mooiste. Terwijl het tweede enkel voor houtblazers en slagwerk geschreven is, werd het derde enkel voor koperblaasinstrumenten en slagwerk gecomponeerd. Kippenvelmoment twee op de CD.
Werk nummer drie is ons plichtwerk van Valencia vorig jaar: Pinocho. De muziek vertelt het verhaal van Pinokkio. Je kan bij het begin perfect horen hoe hij uit het hout gesneden wordt en vandaar allerlei avonturen beleeft om op het einde een echte jongen te worden.
Het voorlaatste muziekstuk is net als de twee voorgaande werken bestaande uit vier delen: Vetrate di Chiesa (Kerkvensters) van Respighi. Van deze Italiaanse componist is zeker de trilogie over Rome bekend. Zelf had ik niet veel te doen tijdens dit werk, dat trouwens het keuzewerk was in Valencia. Ik heb er dus met volle teugen kunnen van genieten. Extraatje hierbij, waar we toch trots mogen op zijn: de jury beloondde ons voor deze prestatie met de meeste punten voor het keuzewerk van alle deelnemende orkesten.
Tot slot 'Amparito Roca' dat zeker niet mag ontbreken op deze CD. Hiermee hebben we al tweemaal onze 'entree' gemaakt in de mooie stierenarena van Valencia. Een uniek gevoel dat haast niet te beschrijven valt. Zeker niet wanneer je als enigste buitenlands orkest deelneemt tussen allemaal Spaanse orkesten en toch een even groot applaus en waardering krijgt van het Spaanse publiek. Je merkt het wel, hun Paso Doblés zijn heilig voor hen.
Interesse? Surf eens naar www.beversharmonieorkest.be. Daar vind je alle info terug hoe je een CD kan bestellen.

August Rush

Het is blijkbaar al een film van 2007 (pas begin 2008 in België verschenen) maar ik heb hem pas deze middag ontdekt: August Rush. Ik wou even een middagpauze houden en het middagnieuws bekijken. Dezer dagen is het altijd wel interessant om de recentste berichten te volgen. Nadien nog even zappen en dan verderdoen, dacht ik bij mezelf... tot ik op Prime Star belandde.
Daar was net een film begonnen en de eerste beelden trokken mijn aandacht. Ik ben blijven kijken.
August Rush is het verhaal van het weesjongetje Evan Taylor. Die naam kreeg hij toen hij als baby in het weeshuis terecht kwam. Zijn ouders heeft hij nooit ontmoet maar hij is er van overtuigd dat ze allebei nog leven... en hij wil hen vinden.
Hij is gefacineerd door alle geluiden rondom hem heen: alles klinkt als muziek in zijn oren. Hij loopt weg uit het weeshuis 'de muziek volgend' tot in het centrum van New York. Daar ontmoet hij Arthur die hem bij 'Wizard', een straatmuzikant brengt. Die heeft oog en oor voor het muzikaal talent van Evan en doopt hem 'August Rush', dat volgens hem beter klinkt als artiestennaam. Na een inval van de politie in het kraakpand waar Evan/August met Wizard en de andere kinderen leven, belandt hij per toeval in een kerk waar hij een gospel koor aan het werk hoort en ziet. Hij volgt het meisje dat hij solo hoorde zingen. Met een aantal basisnoten die ze hem op de piano leert, creëert hij allerlei melodieën. De dominee stelt hem voor op de Juilliard school waar zijn talent iedereen verbaast. De directie is zelfs zo onder de indruk van zijn kunnen dat zijn pas geschreven 'August Rhapsody' op het Concert in the park zal gebracht worden. Tijdens de repetitie echter komt Wizard die zijn belangrijkste bron van inkomsten mist, hem terughalen. Uit schuldgevoel laat August zich meenemen. Terug op zijn hoekje in het park krijgt hij een mooie fooi van een voorbijganger, een muzikant. Samen 'vechten' ze een gitarenduel uit.
Tot hier mijn samenvatting van het verhaal. Helemaal wil ik het verhaal niet vertellen om voor de geïnteresseerden de plot niet te vergallen. Wel geef ik nog mee dat ik vaak met tranen in de ogen zat, en het is al een hele tijd dat een film mij echt zo ontroerde. Een aangrijpend verhaal gecombineerd met mooie muziek. Vooral het gitarenduel en het 'slotwerk' deden me kippenvel krijgen.
De cast is zeker niet van de minste: namen als Jonathan Rhys Meyers, Keri Russell, Robin Williams spreken voor zich. En ook de hoofdrolspeler Freddie Highmore heeft ondanks zijn jonge leeftijd al heel wat op zijn palmares staan (o.a. Finding Neverland en Charlie and the chocolate factory). Wat mij betreft, is August Rush dus zeker een aanrader om gezien te hebben.
Hierbij één van mijn favoriete fragmenten uit de film: het gitarenduel...

toneel en muziek => musical

Ik heb gebroken met een traditie. Geen verslag of commentaar op het WK Snooker in Sheffield. Misschien komt het omdat mijn favoriet, Stephen Hendry, na zijn 147 toch werd uitgeschakeld. Daarnaast komt het ook omdat mei superdruk is geweest... vooral in de culturele sector.
Het begon met het dovenTONEEL. Begin september hadden ze me al gevraagd of ik geen zin had om mee te helpen met het doventoneel van Niemand Perfect, de toneelgroep van de Kortrijkse dovenclub De Haerne.
Door hoofdzakelijk een gebrek aan tijd was ik al een tijd niet meer naar activiteiten van de club geweest. Het was de ideale gelegenheid om terug wat actief te gebaren. Ik was al een aantal keer naar de repetities afgezakt en zag zo het toneelstuk beetje bij beetje groeien. Begin mei vond de première plaats van NV Niepe. Het verhaal speelt zich af op een kantoor van het bedrijf NV NIEPE. Een nieuwe collega wordt aangeworven. Die wordt met gemengde gevoelens aan de groep voorgesteld. Enkele medewerkers zijn helemaal niet tevreden met haar komst en pesten haar weg met uiteindelijk dramatische gevolgen. De prestaties van de acteurs waren ongelooflijk fantastisch. Het was een plezier om met hen samen te werken. Zo plezant dat ik al toegezegd heb om mee te helpen aan hun volgende productie.
Een week na de laatste opvoering van het doventoneel was ik opnieuw druk in de weer. De vierde editie van Bailando con Mucho Gusto stond op de agenda. Samen met Katrien, de vrouw van de dirigent, kleedden we de hele zaal feestelijk aan en zorgden dat alle ingrediënten voor de exotische cocktails op tijd beschikbaar waren. Onze noeste arbeid werd duidelijk geappreciëerd. Het nieuwe programma van Mucho Gusto werkte opnieuw aanstekelijk. Zelf heb ik helaas niet veel van de MUZIEK kunnen genieten. Dat heb ik afgelopen weekend ruimschoots ingehaald op de Sinkenfeesten in Kortrijk. Mucho Gusto trad op de Grote Markt. Het zomerse weer kon op geen beter moment komen. Exotisch weer en exotische muziek: Fiësta Latina in the house.
Normaal zou ik ook nog eens afzakken naar Herzele maar was te laat weggeraakt uit Kortrijk om het slot van de tijdrit mee temaken. En zo besloot ik maar rustig thuis te blijven. Ik moest trouwens 's anderdaags vroeg uit de veren.
Ik had twee tickets op de kop getikt voor de MUSICAL Suske en Wiske en de Circusbaron. Gelukkig heb ik met Fré nog iemand in de vriendenkring die fan is van musicals. Ik zou hem om 10 u. bij hem thuis oppikken. Zo gezegd, zo gedaan. Hij had zijn usb-stick vol met musical- en filmmuziek gezet. Ondertussen heb ik nog weer nieuwe muziek leren kennen en hebben we goed meegezongen (Fré) -gekweeld (ikke) met de be/gekende musicalnummers. Na een leuke wandeling, lunch en nog een leuke wandeling kwamen we bij het Cultuurcentrum in Hasselt aan.
Eerst nog wat genoten van de zon voor de voorstelling begon. Op zich had ik wat schrik omdat het eerder voor kinderen leek. Maar niets was minder waar. Dankzij een schitterende cast met onder andere een 'improviserende Lambik' konden volwassenen even goed genieten van deze musical. Een pluim trouwens voor alle acteurs en het ensemble, evenals de crew die de animaties in elkaar had gestoken en projecteerde. Doe zo voort. Alleen zal het zonder Niels Destadsbader zijn. Die heeft gisteren afscheid genomen van zijn personage Wiske. Door zijn drukke agenda besliste hij om geen derde productie 'Suske en Wiske' meer te doen.
Langs deze weg wil ik toch nog eens de cast en crew feliciteren voor de knappe prestatie en hoop jullie in één of andere productie/musical nog eens terug aan het werk te mogen zien en horen.

Steracteur Sterartiest 2009

Mathias Sercu
Het was al wekenlang aangekondigd en hij wist ook het tot het einde uit te zingen. Mathias Sercu is de derde steracteur/sterartiest.
Toch is het met een wrang gevoel. Niet over het feit dat Mathias won: dat is ruimschoots verdiend. Maar ik had Niels Destadsbader graag naast hem in de finale gezien. Wie alle afleveringen van SaSa gezien heeft, zal het zeker met me eens zijn (tenzij de die hard-fans van Margot) dat het een fantastische finale zou geweest zijn met Mathias, Ann en Niels. Over de dertien weken staken zij er met kop en schouders bovenuit. Margot, hoe lief het kind ook mag wezen, zat er meermaals naast en kon dit nog niet eens aanvaarden toen de toch wel veel meer ervaren jury haar daar op wees.
Eigenlijk vond ik de commentaar van Mathias' moeder eigenlijk schitterend toen ze Mathias zei dat hij moest deelnemen aan SaSa als hij 1. kritiek kon verdragen en 2. op zijn bek durfde te gaan. Dit is pas een moeder die haar kinderen graag ziet: onomwonden durven zeggen waar het op staat. Het is duidelijk dat hij diezelfde nuchterheid en zin voor realiteit bezit.
Ook bij Ann Vandenbroeck, hoewel ze eigenlijk al zoveel bewezen heeft, zag je hoe ze de commentaar van de juryleden opnam en er de week nadien ook daadwerkelijk in haar act rekening mee hield.
Tot slot Niels: dit is een gast waar we in de toekomst nog veel zullen over horen. Hij heeft heel veel talent zowel op acteer- als zanggebied. En zelfs het dansen gaat hem goed af (ondanks misschien een mindere dansact in de halve finale maar op de afterparty's in Waregem bewees hij het tegendeel). Tot voor enkele weken kende ik hem niet persoonlijk maar belandde als 'toerist' in Cinestar om eens een uitzending op groot scherm mee te maken. Ik leerde er zijn familie en vrienden kennen: allemaal mensen die heel nuchter met de bekendheid van Niels omgaan net als hijzelf trouwens.
Deze drie steracteurs zijn voor mij de drie sterartiesten van dit seizoen SaSa. Ik heb me dan ook voorgenomen om hen nog eens live aan het werk te zien: Mathias in zijn productie met alterego Staf Steegmans, Ann in de musical Elisabeth waarin ze de titelrol vertolkt en Niels in de musical Suske en Wiske en de Circusbaron waar hij Suske speelt.
En als mijn droom ooit werkelijkheid wordt, zien we ze zeker alledrie nog samen aan het werk. Voor hen die al op de hoogte zijn: The Story Continues... I'll keep you informed ;-)

Muzikaal weekendje...

... met een sportief staartje
Vorig weekend stond vooral in het teken van de Hafabra-muziek. Ik hoor je al denken: Hafabra? :s Wat voor beest is dat? Het is geen beest ;-) maar de afkorting voor Harmonie, Fanfare en Brassband. Vrijdag was het harmonietijd, zaterdag brassband.
Jaarlijks hebben we met het Bevers Harmonieorkest ons nieuwjaarsconcert in de kerk van Beveren-Leie. Dat was dus vrijdagavond. Na maanden van repetities brachten we opnieuw een prachtig concert, al zeg ik het zelf. Ondanks dat er niet veel werken op het programma stonden, boden we een goedgevuld programma aan. Starten deden we op Italiaanse wijze met Banda Sucre, een typisch Italiaanse mars.
Daarna kwam Third Symphony aan de beurt. De componist James Barnes begon dit werk te componeren net nadat zijn dochtertje Nathalie gestorven was. Je hoort dus in het eerste en tweede deel de woede, het verdriet om het verlies van zijn kind. Het derde deel is het meest emotionele. Barnes wou hier het beeld scheppen van een utopie, een wereld hoe die zou zijn mocht Nathalie nog leven. Het is ook voor dirigent en muzikanten een hele opdracht om de noten om te zetten in de sfeer die de componist wou creëren. Tot slot het vierde deel. Ondertussen was Barnes terug vader geworden van een zoon toen hij aan het vierde deel begon te schrijven. Het is dan ook veel vrolijker dan de eerste twee delen. Een happy end als het ware. Dit werk heeft het orkest opgegeven als keuzewerk voor het Wereld Muziek Concours in Kerkrade komende zomer. Dirigent en muzikanten zullen er mee strijden voor de wereldtitel in de concertreeks, de hoogste categorie.
Deel twee van het concert begon met New York. Neen, niet het nummer dat bekend werd door Frank Sinatra. De componist van 'ons' New York is Nigel Hess. Hij lijkt misschien onbekend maar schreef voor Britse en Amerikaanse tv- en theaterproducties. New York komt uit zijn werk East Coast Pictures dat hij speciaal voor harmonieorkest geschreven heeft.
Tot slot van het officiële programma brachten we Pinocho van Ferrer Ferran. Dit was het plichtwerk op het Certamen de Bandas de Musica in Valencia afgelopen zomer. Het verhaal van Pinokkio, iedereen wel bekend, wordt prachtig beschreven in de muziek.
Als eerste toegift speelden we Dichter en Boer van Franz von Suppé. Dit was een eerbetoon aan voorzitter Marcel Depoortere. Hij heeft afscheid genomen als president van het orkest maar we hopen hem als ere-voorzitter nog vaak in het lokaal en op concerten te mogen verwelkomen. Santorini stond vorig jaar al op het programma. We hernamen dit ook nu als een toemaatje. En natuurlijk werd het concert passend afgesloten met de Radetsky Mars.
Zonder blasé over te komen, was het publiek opnieuw laaiend enthousiast. Opdracht volbracht dus en komende zaterdag doen we het nog eens netjes over in de Brielpoort in Deinze om 20 u. Kom gerust af.
Oorspronkelijk had ik op zaterdag niets gepland. Maar na één van de repetities hoorde ik dat de Metropole Brass Band een CD-voorstelling gaf in Buggenhout. Niets bijzonders zou je denken, ware het niet dat solist Geert De Vos, bastrombonist bij o.a. De Munt, een werk zou brengen van Wim Bex, de bastrombonist die mee was in Valencia en ook op ons nieuwjaarsconcert meespeelde. Tijdens onze babbel op het vliegtuig richting Valencia (zie post over Valenciaverslag) had Wim verteld dat hij zelf ook componeerde. Ik had hem toen gevraagd dat, indien één van zijn werken zou uitgevoerd worden, hij mij dat wel mocht laten weten. En ja, belofte maakt schuld, dus ging het zaterdag richting Buggenhout. Het was niet onmiddellijk bij de deur maar de kwaliteit die ik te horen kreeg, compenseerde dit ruimschoots. Het was vooral uitkijken naar 'Vademecum for Bass Trombone', het concerto voor bastrombone dat Wim componeerde. En het kon me zeker bekoren. Al kocht ik de CD niet ter plaatse, toch heb ik hem wel besteld. Je kan hem ook bestellen op de site van Metropole Brass Band. Het is zeker een aanrader.
Mijn weekend heb ik zondag voor de buis afgesloten, kijkend naar het BK veldrijden. En jawel. Sven Nys maakte zijn favorietenrol waar. Het was een podium om U tegen te zeggen: Sven Nys goud en Belgisch Kampioen, Niels Albert zilver en Kevin Pauwels brons: met andere woorden de koning gevolgd door de kroonprins en de prins. Dit belooft voor de komende weken. Hoogerheide, here we come.

En dans...

OK. Ik geef het toe. Ik ben verslaafd. Niet aan drugs, alcohol, koffie.. maar aan dansen. Wie me al heel lang kent, denkt nu wellicht: "Dat is toch niets nieuws onder de zon. We weten al langer dat ze nooit kan blijven stilzitten en heel graag danst."
Dat klopt. Jaren geleden (in de jaren stillekes zouden we bijna kunnen stellen ;-) liep ik school op de danshumaniora in Brugge. Soms heb ik toch wel even spijt dat ik er vrijwel niets meer mee deed. Ik merk nog steeds dat ik, wanneer ik dans, alle zorgen en problemen vergeet.
Mijn 'verslaving' kwam terug naar boven door de dansfilms die ik de laatste tijd heb gezien. De laatste jaren raak ik moeilijk in de bioscoop tenzij af en toe eens met vrienden. De drukte op en naast het werk en het feit dat het financieel nogal een prijselijke bedoening zou worden als ik alle films die ik wil zien, zou bekijken op groot scherm, zorgden er voor dat mijn bezoekjes beperkt bleven. Ik kan het dus niet beter treffen dat mijn huisje dichtbij een videotheek ligt. Zo kan ik rustig mijn schade inhalen en de kosten blijven ook binnen de perken.
Ik heb dus onlangs een aantal dansfilms gehuurd: de twee Step Up films en Take the Lead. Man... de 'goesting' om terug te beginnen dansen is er meer dan ooit. Wat ik allemaal op het scherm te zien kreeg... Gewoonweg zalig! Ook de muziek in de films is aanstekelijk. Als ik die muziek beluister, fleur ik terug helemaal op. De benen kriebelen dan weer om te beginnen dansen of toch iets wat er op lijkt ;-) .
Voor wie deze films nog niet heeft gezien, eventjes korte synthese van de films.
Step Up begint bij drie vrienden die de toneelzaal van de Maryland School of Arts (MSA) vernielen. Tyler Gage (gespeeld door de knappe Channing Tatum) wordt aangehouden en moet als taakstraf schoonmaken in de bewuste school. Nora Clark (Jenna Dewan) werkt aan haar 'showcase' maar haar danspartner valt met een blessure uit. Tyler biedt haar aan om als vervanger in te springen. De rest kan je wel raden...
We zien Tyler (nog steeds een koppel met Nora (ook in het echt trouwens) en met wie hij samen op tournee zal vertrekken) in Step Up 2 (lees to) The Streets even terug als hij onze nieuwe heldin Andie West (Briana Evigan) de kans biedt om een auditie te doen bij MSA. Dat redt haar zodat ze bij haar vrienden kan blijven. In de school ontmoet ze Chase Collins (Robert Hoffman), mister populair en broer van de nieuwe directeur Blake Collins. Chase is de klassieke dans een beetje beu en hoopt om een crew op te starten om zo te kunnen deelnemen aan 'The Streets'.
Een leuk gegeven bij deze twee films: de twee hoofdrolspelers Channing en Robert zijn ook te zien aan de zijde van Amanda Bynes in 'She's the man'.
Tot slot: Take the lead. Terwijl in de Step Up-films het over een combinatie klassiek ballet en streetdance/hip hop gaat, is het centrale thema bij Take the lead 'Ballroom dancing', standaarddansen dus. Maar ook hier mengen de jongeren hun hip hop cultuur tussen de tango-, wals- en salsabewegingen. Tussen de jongelui herkennen we een bekend gezicht: Jenna Dewan als Sasha. Deze film dateert uit 2006 (het jaar Step Up ook uitkwam). De dansleraar Pierre Dulaine (dit verhaal is op zijn leven gebaseerd en zijn project dat hij in de publieke scholen van New York opgestart heeft) wordt ook prachtig vertolkt door Antonio Banderas. Het is zeker de moeite waard om deze film te huren. Er zit een belangrijk fragment in waardoor je zal begrijpen wat dansen voor mij betekent.

Peter Live

Het was gisteren de eerste uitzending van Peter Live. Radiostem Peter Vandeveire heeft een nieuw TV-programma op één. Helemaal heb ik het niet gezien maar tijdens het sporten heb ik toch een groot stuk van de show kunnen volgen.
Ik stond er oorspronkelijk een beetje sceptisch tegenover. Als presentator van de Provincieshow vond ik Peter niet echt geslaagd. Het is niet omdat je op radio scoort dat dit per definitie op tv ook zo is. Maar gisteren heeft hij me dan toch wel overtuigd. Peter Live bevat (naar mijn bescheiden mening dan toch;-) een groot gehalte aan amusement, humor en een sterk showelement. Als je dan als presentator nog 'in de maling' wordt genomen door je 'show'band en je eigen redactie, dan krijg je wel hilarische toestanden.
En nu we het over de band hebben... Nu snap ik wat mijn ex-collega bedoelde toen ze zei dat de MFT's (The Magical Flying Thunderbirds) een sabatjaar zouden nemen. Ze zijn dit najaar al ingepalmd als de 'Peter Live-band'. Aangezien dit één van mijn favoriete groepen is, kan dit aspect van de show zeker al niet meer stuk voor mij. Al had ik hen graag terug op het podium van Sint-Baafs tijdens de Gentse Feesten zien staan. Wie hen ooit al eens aan het werk zag, zal het met mij eens zijn: dit is gewoon de beste coverband die er bestaat. Enne... Peter Vandeveire weze gewaarschuwd... Ik vermoed dat ze hem nog wel eens voor 'voldongen feiten' (zoals zijn vroegere bandleden uitnodigen en dergelijke meer) zullen durven stellen.
De eerste Peter Live kon me dus zeker bekoren maar ik ben benieuwd of hij dit niveau, zal kunnen aanhouden. En vooral... zal hij er in slagen een hit te scoren?! ;-) De komende vrijdagen zijn alvast gereserveerd om lekker onderuit gezakt vanuit mijn gezellige, ruime sofa zijn vorderingen te volgen.

De kom, kommer en komkommertijd

Tijdens de zomermaanden is het zowat overal 'komkommertijd' zoals dat heet. De kranten moeten meer dan anders hun plaats vullen met 'faits divers'. Behalve dan op sportief vlak, daar is deze zomer geen gebrek aan.
Mijn vakantie zit er bijna op. Naast het opruimen van mijn nieuwe stek waar ik ondertussen al bijna een half jaar geleden ingetrokken ben, heb ik ook tijd genomen om wat te 'komkommeren'. Het weer was niet op zijn best en dus had ik tijd om mijn achterstand van filmkennis bij te werken. Zowel op TV als in de videotheek ben ik toch weer op een heel aantal leuke films gebotst. Sommigen zullen bij het lezen van de titels wel denken: mhm heeft ze die nu pas ontdekt? Wel ja, vandaar dat ik ook spreek van mijn 'achterstand'.
Net heb ik 'Diarios de Motocicleta' (the motorcycle diaries) (2004) bekeken. Je krijgt een compleet ander beeld over Che Guevara. En bovenal begrijp je meer het waarom van zijn ommekeer naar het communisme. De film heeft me overtuigd om zeker het boek te lezen. Alles moet in een beperkte tijdspanne verteld worden en dan is een boek beter om alle verhaallijnen wat uitgebreider aan bod te laten komen.
De volgende film die me absoluut kon bekoren was Copying Beethoven (2006) met de overbekende Ed Harris en de al wat minder bekende Diane Kruger in de hoofdrollen. Net als de 'Diarios' rust deze film hoofdzakelijk op de twee hoofdrolspelers. Persoonlijk vind ik het heel sterk en vooral moedig om een film voornamelijk op twee karakters te laten steunen. Vooral in Copying Beethoven krijg je voornamelijk dialogen tussen de componist (Harris) en zijn copyiste (Kruger). De bijrollen zijn inderdaad 'bij'-rollen. Als muzikante kon ik ook de uitvoering van de 9de symfonie best smaken. Nu zou je denken dat voor niet-muziekkenners deze scène gaat vervelen, maar integendeel. Van begin tot eind blijft de film boeien. Aanrader nummer twee dus.
Toch hoefde ik mij niet altijd zo te 'concentreren'. Ik geniet ook wel van die typische 'meidenfilms' of hoe moet ik ze anders noemen.
Chasing Liberty (2004): Zoals veel van de typische vrouwenfilms voorspelbaar maar toch geestig. De cast is alvast super met Matthew Goode (dat typisch Engels taaltje doet het hem ;-)) als de 'verdoken' geheimagent Ben Calder en Mandy Moore, Anna de presidentsdochter die vrij wil zijn. Daarnaast staan in de 'bijrollen' o.a. Mark Harmon als de vader/president Foster en Jeremy Piven als geheimagent Weiss. Het zijn acteurs met naam en faam.
Imagine me and you (2005): Ook dit is zo'n zeemzoeterige en toch aandoenlijke film. Het is zoals het op de omslag staat: "A romantic comedy... with a twist". Ook hier neemt Matthew Goode (Heck) één van de hoofdrollen voor zijn rekening. Naast hem is er Piper Perabo als Rachel die moet kiezen tussen haar beste maatje/echtgenoot Heck en haar grote liefde de bloemiste Lucy (gespeeld door Lena Heady). Vader Ned is Anthony Head (bekend uit Buffy the vampire slayer).
Because I said so (2007). Hilarisch goed met Diane Keaton als 'gestoorde' en vooral overbezorgde moeder Daphne Wilder voor haar drie dochters: Maggie (Lauren Graham), Mae (Piper Perabo) en Milly (Mandy Moore). Vooral deze laatste moet de bemoedering zwaar ondergaan en staat voor de moeilijke keuze welke man de liefde van haar leven wordt: de mysterieuze muzikant Johnny (Gabriel Macht) of de zelfzekere architect Jason (Tom Everett Scott).
Catch and release (2006): In een vorig leven werd ze bekend als CIA-agente Sydney Bristow. Ondertussen is ze mevrouw Ben Affleck geworden. Ik heb het natuurlijk over Jennifer Garner. Catch and release is ook zo'n typische zomer 'romantic movie'. Gray (Garner) verliest haar verloofde Grady en trekt in bij de vrienden Dennis (Sam Jaeger) en Sam (Kevin Smith). Ze komt stilaan tot het besef dat haar verloofde belangrijke geheimen voor haar had. Stilaan geeft ze zichzelf de kans om opnieuw de liefde in haar leven toe te laten. Daar heeft vooral de knappe verschijning van Fritz (Timothy Olyphant) waarschijnlijk veel mee te maken ;-)
En zo kom ik bij de vier Die Hard films (Olyphant speelt de slechterik Thomas Gabriel in Die Hard 4.0). Ik heb ze alle vier nog eens de revue laten passeren. Ik vind Bruce Willis als John Mc Clane heel sterk. Wat ik bovenal fantastisch vind aan deze vier actiefilms is dat alle geweld ontzettend goed gerelativeerd wordt met de grote dosis humor die vooral Mc Clane hemzelve levert.
Voila, 't zit er bijna op en ik heb mijn lijstje films weer voor eventjes afgewerkt. Het volgende lijstje maak ik dan weer op om tijdens de koude wintermaanden gezellig voor de kachel in mijn supergezellige hoeksalon te genieten.

EVA, you made me swing, baby

Onverwachts ben ik zaterdagmorgen op de Gentse Feesten beland. Vrijdagavond kwam ik per toeval te weten dat Eef Van Acker, één van de twee fantastische zangeressen van Mucho Gusto met haar eigen project 'EVA' optrad in het Duvel Droomschip. Na een kort nachtje toch maar richting Gent getrokken en ik heb er allerminst spijt van gekregen.
De smaak voor jazzmuziek kreeg ik 'ingedramd' (of hoe moet ik het anders noemen met een broer die Jazzstudio in Antwerpen volgde en dus ook veel jazzmuziek thuis liet horen). Nu ingedramd is misschien wel overdreven uitgedrukt want uiteindelijk hoor ik het nu wel graag.
Ik had ook via de website en via haar 'myspace' al kennis gemaakt met de muziek van EVA. Het klonk toen al veelbelovend dus ik verwachtte ook wel topkwaliteit van het optreden.
En het IS ook kwaliteit geworden. Amai. Ik wist dat Eef een goede stem had, maar ze heeft me (voor zover dat natuurlijk nog kon) nog meer overtuigd van haar zangkwaliteiten. Zoals ze bij ons zeggen: 't is een straffe madam.
Om dan nog maar te zwijgen over de schare muzikanten die ze rondom zich heeft verzameld. Ook niet van de poes moet ik toegeven. Persoonlijk kende ik enkel Frank Deruytter (saxofonist). Maar de andere blazers waren er duidelijk ook wel van topniveau evenals de ritmesectie met drums, percussie, bas, gitaar en piano.
Het werd twee uur genieten en amuseren. Hier geef ik je een voorproefje.

Ik heb alvast haar CD gekocht en al beluisterd. Ook zin gekregen? Surf dan snel naar eefvanacker.be en bestel maar vlug een exemplaar!

Certamen de Bandas de Musica 2008

Sinds dinsdagmiddag zijn we met het Bevers Harmonieorkest terug in het land. We beleefden een leuke 5-daagse in het (toch niet altijd even) zonnige Valencia met als hoogtepunt onze prachtige prestatie tijdens het Certamen de Bandas de Musica in de stierenarena van Valencia.
We vertrokken op donderdag 10 juli. Na nog een halve dag sprinten van hier naar daar op het werk, haalde ik nog een laatste sprint uit mijn benen om tijdig mijn trein vanuit het Brusselse noordstation naar dat van de nationale luchthaven te nemen.
Na een kort telefoontje met Claude, één van onze reislei(ij)ders ;-) had ik de groep al vlug gevonden. Zij waren er ook maar net en waren al met het inchecken begonnen. Ik hing dus aan de staart van het peloton en moest dus nog een tijd wachten tot het mijn beurt was. Ik kreeg het 'internationaal' gezelschap van twee voor mij tot dan toe onbekende muzikanten met Anne, een Finse clarinetiste en Wim, een Limburgse (wereldburger dus) bastrombonist. We raakten aan de praat en tot mijn eigen scha en schande ontdekte ik dat ik dat ik Wim eigenlijk al aan het werk gezien had bij Mucho Gusto.
Mijn 'kompanen' bleken ook mijn reisgenoten te zijn op het vliegtuig. Van het geplande 'schoonheidsslaapje' (had 's nachts wat te onrustig geslapen en dacht op het vliegtuig dit in te halen) kwam niets in huis. Het werd een plezante en interessante babbel van een uurtje of twee in de plaats.
In Valencia stonden een aantal bussen ons op te wachten om ons naar het hotel waar we de volle periode zouden verblijven, te voeren. We hadden al één en ander vernomen over het hotel maar het bleek er nog luxueuzer te zijn dan ik had verwacht.
Onze 'tolk' Griet (ook muzikante) was al een aantal dagen voordien vertrokken om de organisatie in goede banen te leiden. Met de avonturen van vijf jaar terug nog in het achterhoofd wilden we ons niet meer zo laten verrassen. Ze had alles perfect voorbereid en riep kamer per kamer af. Mijn kamergenote Ingrid en ik verbleven op kamer 107, mooi zicht op het industriepark waarin het hotel zich bevond, al hebben we niet zo veel in onze kamer doorgebracht.
De eerste dagen stonden vooral in het teken van onze deelname aan het tornooi. Vrijdagmorgen repetitie en 'stap'repetitie (zie foto). 's Namiddags waren we een beetje vrij maar tegen 18 u. moesten we al klaar staan voor het vertrek naar het stadje Sax. Na een busrit van 2 uur kwamen we er aan. Iedereen zette zijn instrument aan de kant en ging eten en drank halen. Wij met het slagwerk hadden er geen tijd voor want alles moest klaargezet worden. Toen bleek dat er te weinig lunchpakketten mee waren, ging Liesbet nog enkele broodjes met tortilla voor ons halen. Zo hoefden we toch niet met een lege maag te spelen.
Het werd een tof optreden met aandachtige toehoorders. We speelden in het eerste deel de werken die we 's anderendaags zouden spelen. Het tweede deel omvatte: The Rock, Santorini, Filipe Gomez en Banda Sucre. Het was al ruim 4 uur in de morgen toen we terug bij het hotel aankwamen. Op dat moment waren de meesten al hun vermoeide moment voorbij. Toch zijn we nog een paar uurtjes onder de wol gekropen. We moesten namelijk fris genoeg zijn om 's avonds het tornooi te spelen.
Opnieuw om 18 u. moesten we klaar staan om naar de 'Plaza de Toros' te vertrekken. De intrede in de arena was om een uur of 19.30 u. Onze staprepetities hadden duidelijk iets opgeleverd en iedereen deed het zeer gedisciplineerd. Ik wil niet teveel 'stoefen' maar ik denk wel dat wij ons het best hebben voorgesteld. Het publiek was alvast hoorbaar tevreden.
Het weer zat ons echter niet te veel mee. Toen het tweede orkest op het podium zou verschijnen, stak er een windhoos op. Een pauze van 20 minuten die tot een drie kwartier zou oplopen werd aangekondigd. Uiteindelijk kon dit orkest zijn ding doen. Opnieuw problemen toen het derde orkest al op het podium zat. Een stortbui gooide opnieuw roet in het eten. Het zag er ineens naar uit dat het allemaal letterlijk in het water zou vallen en dat we alle instrumenten zouden moeten verhuizen naar de Palau de la Musica (mooie concertzaal). De bui ging echter over en ook Bunol kon zich van zijn beste kant tonen. We waren het laatste orkest dus wisten we dat het heel laat zou worden. Na Cullera was het dan (om 3 u. in de morgen, ruim een uur later dan voorzien) onze beurt. Al bij al een goede prestatie geleverd. We werden uiteindelijk derde na Cullera en Bunol. We mogen dus best tevreden zijn in de gegeven omstandigheden. En dat waren we ook. Ons feest aan het hotel duurde zowat tot 10.30 u. Nog een tweetal uurtjes gaan slapen en dan weer er tegen aan. Het zijn nog twee leuke rustdagen geweest en vooral het Valenciaanse nachtleven verkend.
We hebben al enkele foto's gezien en 't is duidelijk dat het plezant is geweest.
Nu is het terug werken voor ons concert in november in het ICC in Gent, onze nieuwjaarsconcerten en volgend jaar dit moment in Kerkrade gaan we voor de wereldtitel in de concertreeks. Wie weet krijgen we dan eindelijk eens de media-aandacht die ze in de sportwereld WEL geven aan Europees en Wereldkampioenen.

Film- en muziekweekendje

Ja het is dit weekend overwegend een cultureel weekendje geworden. Vrijdagavond had ik een drietal films gehuurd en bekeken. Gisteren, zaterdag, hadden we het dubbelconcert met Belgian Brass en daarna de Spaanse afterparty met Mucho Gusto.
Maar eerst mijn filmavond dus. Zoals ik al in eerdere blogs vertelde, ben ik niet onmiddellijk de grote filmkenner en vooral geen analiste. Als ik een film bekijk, is het om te genieten en niet alle details en alle fouten in de film te gaan uitzoeken.
Film nummer 1 was Waitress. Een vriend had het op zijn blog als "ongewoon goed en een aanrader" vermeld. Eerlijk gezegd was ik toch wat ontgoocheld. Misschien na het commentaar had ik wat te hoge verwachtingen.
De tweede dvd in de reeks was "We are Marshall". Wie me goed kent, weet dat cultuur en sport heel belangrijk voor me zijn, om niet te zeggen mijn grootste passies. Deze film combineerde beide. Het verhaal speelt zich af in 1970 en handelt over een 'American Football'-ploeg uit West Virginia die omkomt in een vliegtuigcrash. Of liever over de gevolgen die deze crash op de universiteit en de gemeenschap heeft. In eerste instantie wil niemand nog een nieuw team oprichten omdat ze bang zijn dat zo de verongelukte ploegleden vergeten zouden worden. Enkele spelers die door omstandigheden niet in het vliegtuig zaten, willen ter nagedachtenis van hun teamgenoten, toch verder met een nieuwe ploeg. Een football-coach, Jack Lengyel, neemt contact op en stampt een nieuwe ploeg uit de grond. En het leven in het stadje neemt ook een nieuwe start.
Het verhaal op zich deed me denken aan het vliegtuigongeval dat de 'Busby Babes', de ploeg van Manchester United in 1958 overkwam.
Deze film met de twee Matthew's (Mc Conaughey en Fox) in de hoofdrollen is zeker een aanrader. Zeker als je liefhebber bent van 'American Football'.
Nummer drie in mijn film'trilogie' was Music and Lyrics. Hugh Grant en Drew Barrymore zetten naar mijn bescheiden mening (nog eens ik ben maar een liefhebber ;-) een goede prestatie neer. Geen hoogstaand verhaal misschien maar zeker een humoristische film en die me in zekere zin doet terugdenken aan mijn jeugd. Het groepje PoP is der eentje in het genre van Wham, Modern Talking en New Kids on the Block (weliswaar iets later dan).
Het was voor mij een perfecte afsluiter van een drukke week, een aanrader om lekker onderuit gezakt in de zetel de stress van je te laten afvallen.
Vrijdag de film, zaterdag muziek. Ik had het in mijn bijdrage over Valencia al aangekondigd: ons dubbelconcert met Belgian Brass en de afterparty met Mucho Gusto.
Onze tryout voor Valencia viel al bij al goed mee. Hier en daar nog een 'haperingetje' maar die kunnen er de komende twee weken uitgehaald worden. Het optreden van Belgian Brass was ook best te smaken. Zo'n twaalf man (als ik goed geteld heb, kunnen er ook meer geweest zijn) bracht allerlei muziek zowel typische brassmuziek als werken die speciaal herwerkt werden voor het brassensemble. 'k Moet zeggen dat het echt wel een aangename kennismaking was met die groep. Ik ken er natuurlijk een aantal muzikanten persoonlijk. Maar toch... Tof en prachtig gedaan, zeer verrassend. En natuurlijk ook de slagwerkers in de gaten gehouden (voor zover dat toch wat kon wegens geen podium).
Tot slot was er de afterparty met Mucho Gusto en dat was zoals gewoonlijk weer steengoed. De dansvloer raakte mondjesmaat gevuld. Maar ineens stond hij goed vol en het bleef zo tot het einde van het optreden. 't Was dus weer ontzettend 'hot hot hot'.

Valenciaaaaaaaa...

Het liedje 'Valencia' spookt weer door mijn hoofd. Niet zo onlogisch als je weet dat we over een goede twee weken richting Valencia trekken. Op vakantie? Ook ja, maar vooral om er te musiceren.
Na vijf jaar vond het onze dirigent tijd om terug eens richting Valencia te trekken om deel te nemen aan het prestigieuze 'Certamen de Bandas de Mùsica'. Wie er in 2003 bij was, weet dat het een uniek optreden is. Ik herinner me nog als de dag van gisteren hoe het voelde toen we 'Amparito Roca' spelend de stierenarena binnenkwamen. Zo'n tweeduizend Spanjaarden applaudisseerden voor ons. Het gaf me kippenvel.
Ook de dag voordien hadden we een leuk moment beleefd in het stadje Alaquàs, dichtbij Valencia. Daar hadden we een dubbelconcert gegeven met het plaatselijk harmonieorkest, dat gedirigeerd werd door de arrangeur van het plichtwerk. We ontmoetten er zelfs de originele componist die zeer tevreden bleek met onze prestatie. Het was dus al min of meer een grote test voor de dag nadien.
En het werd ook een succes: we werden tweede in de tweede hoogste categorie en haalden een eerste prijs.
Nu nemen we deel in de hoogste categorie, de 'Seccion Honor'. Met zo'n 130 muzikanten trekken we op donderdag 10 juli richting Valencia. Op vrijdag 11 juli vieren we onze Vlaamse feestdag in Spanje in het stadje Sax. We geven er een concert met onder andere de werken die we 's anderendaags in de arena zullen brengen. Dat zijn Pinocho (Ferrer Ferran, het plichtwerk) en Vetrate di Chiesa (Ottorino Respighi, het keuzewerk).
Over het plichtwerk wil ik nog wat kwijt. Het werk verhaalt het sprookje van Pinokkio. Het begint bij de 'geboorte' van Pinokkio bij over alle avonturen die hij beleeft (o.a. het opgeslokt worden door de walvis) tot zijn bevrijding en … een aanzet tot zijn verdere leven. Ik vind het prachtig omgezet in muziek. Het laat je opnieuw meedrijven in de fantasiewereld die het leven van het 'houten mannetje met de lange neus' is.
Wil je het nog eens horen voor we richting Spanje trekken? Dat kan.
Het Bevers Harmonieorkest brengt nu zaterdag 28 juni beide tornooiwerken tijdens een dubbelconcert met Belgian Brass. Na het concert is er ook nog een 'Spaanse' afterparty met een optreden van Mucho Gusto. Dit alles enkel en alleen voor de prijs van 10 euro (een sangria of bordje paella inbegrepen).
The Places to be: Sint-Jan de Doperkerk en O.C. 't Klokhuis.
Concert begint om 19 u., fuif achteraf start om 21.30 u. Allen daarheen! Je bent zeker welkom.

VIVA BRASIL

Ik heb in lange tijd niet meer zo'n gezellig multicultureel feest gehad. Vorige zondag was ik namelijk te gast op een 'babyborrel' bij mijn Braziliaanse vriendin Lia.
We leerden elkaar zo'n drie en een half jaar geleden kennen. Ze was nog niet zo lang in Vlaanderen. Maar twee babbelwaters zoals wij, dat kon niet lang duren of we raakten in een geanimeerd gesprek.
Sindsdien hebben we heel veel meegemaakt samen. En ondanks haar verhuis naar Aalst zijn we steeds vriendinnen gebleven. Het contact was weliswaar iets minder dan voorheen, maar de techniek van internet kan op zo'n momenten zeer handig zijn.
Begin maart spraken we nog eens af in Gent om lekker met z'n tweetjes te gaan shoppen: zij voor haar toekomstige baby, ik voor mijn huisje waar ik toen nog maar pas ingetrokken was. Heel veel gebabbeld (hoe kon het ook anders) en we keken allebei uit naar 18 mei, naar het feestje voor haar kindje, Bella dat op 25 april geboren werd.
Zondag was het dan zover. Het was in het begin natuurlijk wat wennen want ik kende enkel het koppel zelf, de kersverse ouders dus. Maar een beetje alcohol en een covergroepje dat goede muziek brengt kunnen wonderen doen. Hoe vreemd het ook mag lijken, maar op de dansvloer komen de gesprekken makkelijkst op gang.
Ook het cliché dat Zuid-Amerikanen dat typische temperament hebben, klopt, in positieve zin dan wel te verstaan. De hartelijkheid die van haar ouders en familie uitging... Het gaf zo'n goed gevoel. Je voelt je er onmiddellijk aanvaard. Helaas kende ik geen Portugees en zij net iets te weinig Engels om een lange conversatie te voeren. Gelukkig waren haar tante en nicht uit de States er ook zodat we toch tolken hadden zodat we elkaar toch nog enigszins konden begrijpen.
En zoals ik al zei: goede muziek is de beste taal om mensen te laten communiceren. Er werd gedanst, veel gedanst. Toen ik huiswaarts deden mijn voeten nog pijn.
En de kans dat we er nog eens toe komen om samen te dansen, is groot. Danny vroeg Lia op het einde van de avond ten huwelijk. Langs deze weg wil ik beide nog eens van harte een grote proficiat wensen.
En als het feest van zondag nog maar een voorbode was, dan hebben we het beste nog in het vooruitzicht.

29 maart dubbel D-day - deel 2

Gisteren was het een van de langste gezellige dagen in tijden. Zoals ik in mijn vorige blog vertelde, waren er twee leuke evenementen gepland en die zou ik voor geen geld gemist willen hebben.
Het begon al 's morgens. Samen met de drie 'zussies' zijn we naar de start van de E3-prijs Vlaanderen geweest. En niet zomaar eventjes op de markt van Harelbeke naar de renners kijken die hun handtekening kwamen plaatsen op het startblad. Nope, wij gingen eens polshoogte nemen bij de bussen/campers van de ploegen of onze 'maatjes' in vorm waren. De bus van Quickstep lieten we maar links (of was het rechts) liggen, daar stond al genoeg volk. We hielden wel eventjes halt bij de bus van Topsport Vlaanderen. Enkele jonge renners aangemoedigd en bij Kristof Vandewalle bleek dat effect te hebben gehad ;-) Anderen hadden het terechte commentaar dat het vooral buiten mooi weer was.
Naar de volgende stop. Eventjes blijven hangen bij 'Veranda's Willems' om dan door te steken tot bij Mitsubishi-Jartazi. We wachtten er op James Vanlandschoot en Allan Davis. Die laatste kon ons nog eventjes ontlopen doordat we met James in gesprek waren. Even later vatten we hem toch even bij de kraag. "En of hij blij was terug te kunnen koersen". Na maanden van inactiviteit (door gebrek aan een ploeg) kwam hij eindelijk weer aan de start van een grote wielerwedstrijd. Winnen zat er volgens hem nog niet in. De bloemen zullen dus nog even op zich laten wachten.
Na het startschot gingen we richting mijn huisje om er op tv het verdere verloop van de wedstrijd te volgen. Tussendoor ook even het WK in Manchester gevolgd. Daar was de ploegkoers met Iljo Keisse en Kenny Deketele aan de gang. Ze moesten uiteindelijk tevreden zijn met een vierde plaats. Op de Olympische Spelen zal het wel lukken!
Toen de kopgroep nog zo'n 25 km van Harelbeke verwijderd was, trokken we terug richting centrum om de aankomst in levende lijve mee te maken. Geen vijfde keer Boonen op rij. Geen nood, het wielervoorjaar is nog lang.
Terug thuis begonnen de voorbereidingen voor het avondspektakel met Mucho Gusto. Een douchke, de juiste kleertjes uitzoeken, beetje bij'plamuren'.
Nog steeds met z'n drieën stapten we richting het CC 't Spoor. We begonnen de avond rustig met een lekker cocktailke. Toen Anja Vandenbroucke ons initiatie 'salsa solo' gaf, kregen de danskriebels ons te pakken. Tijdens het optreden van Mucho Gusto konden we gewoon niet meer stil blijven staan. En de hele zaal deed mee.
Voor de groep was het een speciaal moment. Ze namen onlangs hun eerste CD op en stelden die niet zonder trots voor aan het grote publiek. Moreel verplicht of niet: ik heb er al ééntje gekocht. Vooral nummer 8, The size of my love, draai ik hier al zo goed als grijs. Het is het enige nummer op de CD dat zelf geschreven is. Percussionist Karel Van de Casteele componeerde het. Het liedje werkt echt aanstekelijk.
Wil je het ook horen: de CD (slechts 18 euro) kan je bestellen bij Para Que Viva La Musica Latina vzw, Beversestraat 181, Harelbeke, contact@muchogusto.be.
Wil je ze zelf ook eens live aan het werk zien: volg hun kalender op http://www.muchogusto.be/.
Voorlopig is het eerstvolgende optreden op 5 juli in De Vonke in Heule. Maar deze zomer zullen ze her en der op de Vlaamse podia te zien en te horen zijn.

29 maart dubbel D-day

't Is eens iets anders. Sport en Cultuur in dezelfde blog. Maar zaterdag wordt zo'n mix van beide die voor mij normaal tot een ware hoogdag zullen leiden. Ik verklaar mij nader.
Komende zaterdag, 29 maart is er de E3-prijs Vlaanderen in Harelbeke. Ben net hierheen verhuisd en 'k kan al een interessant wielerevenement van dichtbij beleven. 'k Heb al afgesproken met een aantal vrienden en vooral vriendinnen om er een leuk dagje van te maken.
's Morgens gaan we de 'knappe' wielrenners eens gaan keuren. En vooral eens gaan aftasten (niet letterlijk te begrijpen) hoe onze favorieten er fysisch voorstaan.
De kans bestaat dat er een renner, die ik nog ontmoette op de Hasseltse zesdaagse, er aan de start komt. Ben eens benieuwd hoe zijn reactie zal zijn als hij ons aan de start ziet verschijnen.
Verder zal Tommeke Boon(en) ;-) wel weer topfavoriet zijn. Toen ik laatst de deelnemerslijst controleerde, stond mijne 'sjoe' der niet bij. Yep, Nickske Nuyens. Maar die zal hem koest houden voor zondag vermoed ik. Evy'tje, soigneert em maar nog eens goed zaterdagavond ;-)
's Middags is het de bedoeling om hier iets te eten en de wedstrijd op tv te volgen. De finish willen we natuurlijk nog live zien. Gelukkig moeten we dan niet zo ver meer stappen.
Tot zover de sportieve dag - en kunnen we ons klaarmaken voor een grote, spetterende Salsanacht.
Mucho Gusto, de latino-jazzband met onder andere mijn broeri Jan, geeft al voor het derde jaar op rij present voor 'Bailando con Mucho Gusto'. Dit jaar is het echter een speciale editie. De groep brengt officieel hun eerste CD uit. En naar ik vernomen heb, zou die ontzettend goed zijn.
Bij deze: iedereen die deze blog leest, is van harte welkom in CC 't Spoor, Eilandstraat, Harelbeke (je kan er niet naast kijken), nu zaterdag 29 maart om 20 u.
Kaarten zijn bij mij te verkrijgen aan 10 euro 't stuk. Wees erbij!!
(verslag volgt later)