August Rush

Het is blijkbaar al een film van 2007 (pas begin 2008 in België verschenen) maar ik heb hem pas deze middag ontdekt: August Rush. Ik wou even een middagpauze houden en het middagnieuws bekijken. Dezer dagen is het altijd wel interessant om de recentste berichten te volgen. Nadien nog even zappen en dan verderdoen, dacht ik bij mezelf... tot ik op Prime Star belandde.
Daar was net een film begonnen en de eerste beelden trokken mijn aandacht. Ik ben blijven kijken.
August Rush is het verhaal van het weesjongetje Evan Taylor. Die naam kreeg hij toen hij als baby in het weeshuis terecht kwam. Zijn ouders heeft hij nooit ontmoet maar hij is er van overtuigd dat ze allebei nog leven... en hij wil hen vinden.
Hij is gefacineerd door alle geluiden rondom hem heen: alles klinkt als muziek in zijn oren. Hij loopt weg uit het weeshuis 'de muziek volgend' tot in het centrum van New York. Daar ontmoet hij Arthur die hem bij 'Wizard', een straatmuzikant brengt. Die heeft oog en oor voor het muzikaal talent van Evan en doopt hem 'August Rush', dat volgens hem beter klinkt als artiestennaam. Na een inval van de politie in het kraakpand waar Evan/August met Wizard en de andere kinderen leven, belandt hij per toeval in een kerk waar hij een gospel koor aan het werk hoort en ziet. Hij volgt het meisje dat hij solo hoorde zingen. Met een aantal basisnoten die ze hem op de piano leert, creëert hij allerlei melodieën. De dominee stelt hem voor op de Juilliard school waar zijn talent iedereen verbaast. De directie is zelfs zo onder de indruk van zijn kunnen dat zijn pas geschreven 'August Rhapsody' op het Concert in the park zal gebracht worden. Tijdens de repetitie echter komt Wizard die zijn belangrijkste bron van inkomsten mist, hem terughalen. Uit schuldgevoel laat August zich meenemen. Terug op zijn hoekje in het park krijgt hij een mooie fooi van een voorbijganger, een muzikant. Samen 'vechten' ze een gitarenduel uit.
Tot hier mijn samenvatting van het verhaal. Helemaal wil ik het verhaal niet vertellen om voor de geïnteresseerden de plot niet te vergallen. Wel geef ik nog mee dat ik vaak met tranen in de ogen zat, en het is al een hele tijd dat een film mij echt zo ontroerde. Een aangrijpend verhaal gecombineerd met mooie muziek. Vooral het gitarenduel en het 'slotwerk' deden me kippenvel krijgen.
De cast is zeker niet van de minste: namen als Jonathan Rhys Meyers, Keri Russell, Robin Williams spreken voor zich. En ook de hoofdrolspeler Freddie Highmore heeft ondanks zijn jonge leeftijd al heel wat op zijn palmares staan (o.a. Finding Neverland en Charlie and the chocolate factory). Wat mij betreft, is August Rush dus zeker een aanrader om gezien te hebben.
Hierbij één van mijn favoriete fragmenten uit de film: het gitarenduel...

De kom, kommer en komkommertijd

Tijdens de zomermaanden is het zowat overal 'komkommertijd' zoals dat heet. De kranten moeten meer dan anders hun plaats vullen met 'faits divers'. Behalve dan op sportief vlak, daar is deze zomer geen gebrek aan.
Mijn vakantie zit er bijna op. Naast het opruimen van mijn nieuwe stek waar ik ondertussen al bijna een half jaar geleden ingetrokken ben, heb ik ook tijd genomen om wat te 'komkommeren'. Het weer was niet op zijn best en dus had ik tijd om mijn achterstand van filmkennis bij te werken. Zowel op TV als in de videotheek ben ik toch weer op een heel aantal leuke films gebotst. Sommigen zullen bij het lezen van de titels wel denken: mhm heeft ze die nu pas ontdekt? Wel ja, vandaar dat ik ook spreek van mijn 'achterstand'.
Net heb ik 'Diarios de Motocicleta' (the motorcycle diaries) (2004) bekeken. Je krijgt een compleet ander beeld over Che Guevara. En bovenal begrijp je meer het waarom van zijn ommekeer naar het communisme. De film heeft me overtuigd om zeker het boek te lezen. Alles moet in een beperkte tijdspanne verteld worden en dan is een boek beter om alle verhaallijnen wat uitgebreider aan bod te laten komen.
De volgende film die me absoluut kon bekoren was Copying Beethoven (2006) met de overbekende Ed Harris en de al wat minder bekende Diane Kruger in de hoofdrollen. Net als de 'Diarios' rust deze film hoofdzakelijk op de twee hoofdrolspelers. Persoonlijk vind ik het heel sterk en vooral moedig om een film voornamelijk op twee karakters te laten steunen. Vooral in Copying Beethoven krijg je voornamelijk dialogen tussen de componist (Harris) en zijn copyiste (Kruger). De bijrollen zijn inderdaad 'bij'-rollen. Als muzikante kon ik ook de uitvoering van de 9de symfonie best smaken. Nu zou je denken dat voor niet-muziekkenners deze scène gaat vervelen, maar integendeel. Van begin tot eind blijft de film boeien. Aanrader nummer twee dus.
Toch hoefde ik mij niet altijd zo te 'concentreren'. Ik geniet ook wel van die typische 'meidenfilms' of hoe moet ik ze anders noemen.
Chasing Liberty (2004): Zoals veel van de typische vrouwenfilms voorspelbaar maar toch geestig. De cast is alvast super met Matthew Goode (dat typisch Engels taaltje doet het hem ;-)) als de 'verdoken' geheimagent Ben Calder en Mandy Moore, Anna de presidentsdochter die vrij wil zijn. Daarnaast staan in de 'bijrollen' o.a. Mark Harmon als de vader/president Foster en Jeremy Piven als geheimagent Weiss. Het zijn acteurs met naam en faam.
Imagine me and you (2005): Ook dit is zo'n zeemzoeterige en toch aandoenlijke film. Het is zoals het op de omslag staat: "A romantic comedy... with a twist". Ook hier neemt Matthew Goode (Heck) één van de hoofdrollen voor zijn rekening. Naast hem is er Piper Perabo als Rachel die moet kiezen tussen haar beste maatje/echtgenoot Heck en haar grote liefde de bloemiste Lucy (gespeeld door Lena Heady). Vader Ned is Anthony Head (bekend uit Buffy the vampire slayer).
Because I said so (2007). Hilarisch goed met Diane Keaton als 'gestoorde' en vooral overbezorgde moeder Daphne Wilder voor haar drie dochters: Maggie (Lauren Graham), Mae (Piper Perabo) en Milly (Mandy Moore). Vooral deze laatste moet de bemoedering zwaar ondergaan en staat voor de moeilijke keuze welke man de liefde van haar leven wordt: de mysterieuze muzikant Johnny (Gabriel Macht) of de zelfzekere architect Jason (Tom Everett Scott).
Catch and release (2006): In een vorig leven werd ze bekend als CIA-agente Sydney Bristow. Ondertussen is ze mevrouw Ben Affleck geworden. Ik heb het natuurlijk over Jennifer Garner. Catch and release is ook zo'n typische zomer 'romantic movie'. Gray (Garner) verliest haar verloofde Grady en trekt in bij de vrienden Dennis (Sam Jaeger) en Sam (Kevin Smith). Ze komt stilaan tot het besef dat haar verloofde belangrijke geheimen voor haar had. Stilaan geeft ze zichzelf de kans om opnieuw de liefde in haar leven toe te laten. Daar heeft vooral de knappe verschijning van Fritz (Timothy Olyphant) waarschijnlijk veel mee te maken ;-)
En zo kom ik bij de vier Die Hard films (Olyphant speelt de slechterik Thomas Gabriel in Die Hard 4.0). Ik heb ze alle vier nog eens de revue laten passeren. Ik vind Bruce Willis als John Mc Clane heel sterk. Wat ik bovenal fantastisch vind aan deze vier actiefilms is dat alle geweld ontzettend goed gerelativeerd wordt met de grote dosis humor die vooral Mc Clane hemzelve levert.
Voila, 't zit er bijna op en ik heb mijn lijstje films weer voor eventjes afgewerkt. Het volgende lijstje maak ik dan weer op om tijdens de koude wintermaanden gezellig voor de kachel in mijn supergezellige hoeksalon te genieten.