WMC Kerkrade - Vlaamse orkesten boven

Na maanden repeteren was het eergisteren, zondag 19 juli, zover. We stonden op het podium van het World Music Contest, het wereldkampioenschap voor blaasorkesten. Om de vier jaar stelt de Nederlands-Limburgse stad Kerkrade zijn verschillende accommodaties ter beschikking voor dit internationaal tornooi. In het stadion strijden de showkorpsen om de hoogste eer in de verschillende categorieën. Her en der zijn zalen omgetoverd tot heuse concertzalen.
De Rodahal is de plaats waar de fanfares en harmonieën uit 1ste categorie en de concertreeks dingen naar de wereldtitel. Vier jaar geleden haalden we met het Bevers Harmonieorkest de wereldtitel in eerste categorie bij de harmonieën. Onze buren uit Harelbeke, Harmonieorkest Vooruit, werden wereldkampioen in de concertreeks. Dit jaar nemen we beiden deel in de concertreeks. Harelbeke komt pas tijdens het laatste weekend, op 2 augustus, aan de beurt. Wij hebben het dus al gehad... en ik ben niet weinig trots om te melden dat we momenteel met 93.57 % aan de leiding staan. Of we de wereldtitel zullen halen? Dat misschien wel niet. Van de zestien deelnemers in onze reeks, zijn er nu zes geweest. In de tien orkesten die volgen, zitten zeker nog sterke orkesten waar we toch serieuze concurrentie van verwachten. En het zijn dan ook nog landgenoten: Harelbeke en Peer.
We moeten dus nog een tweetal weken wachten op de definitieve rangschikking maar ons resultaat is dus zeker schitterend te noemen. Vooral het was pas de tweede maal dat we aan het WMC deelnamen, en de eerste maal in de concertreeks.
En niet alleen wij, maar ook andere Vlaamse orkesten presteren sterk op het WMC. In de categorie fanfares staan onze andere buren uit Desselgem momenteel ook aan kop in de derde categorie bij de fanfares, net als de fanfare Brass-aux-Saxes uit Westerlo in eerste categorie. Bij de harmonieën staan het jeugdorkest van Peer en de harmonie van Riemst beide eerste in respectievelijk derde en eerste categorie, en wij dus in de concertreeks. Zoals je wellicht al gemerkt hebt, is het nogal een West-Vlaams, Kempens, Limburgse aangelegenheid. Hierbij een signaal naar onze nieuwe Vlaamse minister van Cultuur Joke Schauvliege (weliswaar Oost-Vlaamse): misschien kan er in deze legislatuur iets extra's gedaan worden voor de Vlaamse blaasmuziek. Op internationale tornooien scoren onze orkesten steeds sterk en brengen zo Vlaanderen positief in beeld in het buitenland.
Voor de verdere resultaten en meer nieuws over het WMC verwijs ik naar de site: www.wmc.nl.

Live in Contest

Afgelopen zaterdag werd hij officieel voorgesteld: de CD van het Bevers Harmonieorkest 'Live in Contest'. Eigenlijk kregen de luisteraars van radio Klara vrijdag al de primeur. Tijdens de uitzending 'Brede Opklaringen' van 9 u. tot 12 u. kregen wij wat ruimte om onze CD aan een ruimer publiek al kenbaar te maken.
Wat houdt die CD nu in? Live in Contest? Eigenlijk is het heel eenvoudig. In 2005 werden we wereldkampioen in eerste categorie op het Wereld Muziek Concours (WMC) te Kerkrade. Vorig jaar behaalden we brons op het Certamen de Bandas de Musica in Valencia. Voor veel muzikanten is het dan eens leuk om jezelf aan het werk te horen. Meestal hebben we geen enkel idee van hoe onze concerten in de zaal overkomen.
In dat opzicht leek het ons wel eens interessant om een CD samen te stellen met onze tornooiwerken op. Toen Stad Waregem ons als eerste Cultureel Ambassadeur benoemde, kreeg iemand in het bestuur de idee om deze CD in elkaar te boksen en hem ook te koop te stellen aan een ruimer publiek.
Welke werken staan er dan op? Wel zoals gezegd zijn het de werken die we op de afgelopen internationale tornooien brachten. Het eerste werk is 'Nimrod', van de bekende Engelse componist Edward Elgar. Wellicht heb je al eens meegezongen met zijn 'Land of Hope and Glory' uit Pomp and Circumstance March n° 1. Nimrod is de negende variatie uit Enigma Variations. De variaties stellen allemaal vrienden van Elgar voor. Voor ons heeft het een speciale betekenis. Op de meeste provinciale tornooien en ook het WMC was dit ons inspeelwerk. Het geeft me nog telkens weer kippenvel als ik het hoor.
Daarna komt Dance Movements van Philip Sparke. Dit werk hebben we tweemaal op een tornooi gebracht. Het was zowel de eerste maal in Valencia (2003) als in Kerkrade (2005) ons keuzewerk. De Engelsman Philip Sparke is in de wereld van harmonie, fanfare en brassband een zeer bekende componist. Ook wij met het Bevers Harmonieorkest hadden al enkele van zijn composities op onze pupiter. Zijn werken zijn vrij herkenbaar maar absoluut niet van de minste om te spelen. Ook Dance Movements niet. Voor mij persoonlijk is het derde deel het mooiste. Terwijl het tweede enkel voor houtblazers en slagwerk geschreven is, werd het derde enkel voor koperblaasinstrumenten en slagwerk gecomponeerd. Kippenvelmoment twee op de CD.
Werk nummer drie is ons plichtwerk van Valencia vorig jaar: Pinocho. De muziek vertelt het verhaal van Pinokkio. Je kan bij het begin perfect horen hoe hij uit het hout gesneden wordt en vandaar allerlei avonturen beleeft om op het einde een echte jongen te worden.
Het voorlaatste muziekstuk is net als de twee voorgaande werken bestaande uit vier delen: Vetrate di Chiesa (Kerkvensters) van Respighi. Van deze Italiaanse componist is zeker de trilogie over Rome bekend. Zelf had ik niet veel te doen tijdens dit werk, dat trouwens het keuzewerk was in Valencia. Ik heb er dus met volle teugen kunnen van genieten. Extraatje hierbij, waar we toch trots mogen op zijn: de jury beloondde ons voor deze prestatie met de meeste punten voor het keuzewerk van alle deelnemende orkesten.
Tot slot 'Amparito Roca' dat zeker niet mag ontbreken op deze CD. Hiermee hebben we al tweemaal onze 'entree' gemaakt in de mooie stierenarena van Valencia. Een uniek gevoel dat haast niet te beschrijven valt. Zeker niet wanneer je als enigste buitenlands orkest deelneemt tussen allemaal Spaanse orkesten en toch een even groot applaus en waardering krijgt van het Spaanse publiek. Je merkt het wel, hun Paso Doblés zijn heilig voor hen.
Interesse? Surf eens naar www.beversharmonieorkest.be. Daar vind je alle info terug hoe je een CD kan bestellen.

Muzikaal weekendje...

... met een sportief staartje
Vorig weekend stond vooral in het teken van de Hafabra-muziek. Ik hoor je al denken: Hafabra? :s Wat voor beest is dat? Het is geen beest ;-) maar de afkorting voor Harmonie, Fanfare en Brassband. Vrijdag was het harmonietijd, zaterdag brassband.
Jaarlijks hebben we met het Bevers Harmonieorkest ons nieuwjaarsconcert in de kerk van Beveren-Leie. Dat was dus vrijdagavond. Na maanden van repetities brachten we opnieuw een prachtig concert, al zeg ik het zelf. Ondanks dat er niet veel werken op het programma stonden, boden we een goedgevuld programma aan. Starten deden we op Italiaanse wijze met Banda Sucre, een typisch Italiaanse mars.
Daarna kwam Third Symphony aan de beurt. De componist James Barnes begon dit werk te componeren net nadat zijn dochtertje Nathalie gestorven was. Je hoort dus in het eerste en tweede deel de woede, het verdriet om het verlies van zijn kind. Het derde deel is het meest emotionele. Barnes wou hier het beeld scheppen van een utopie, een wereld hoe die zou zijn mocht Nathalie nog leven. Het is ook voor dirigent en muzikanten een hele opdracht om de noten om te zetten in de sfeer die de componist wou creëren. Tot slot het vierde deel. Ondertussen was Barnes terug vader geworden van een zoon toen hij aan het vierde deel begon te schrijven. Het is dan ook veel vrolijker dan de eerste twee delen. Een happy end als het ware. Dit werk heeft het orkest opgegeven als keuzewerk voor het Wereld Muziek Concours in Kerkrade komende zomer. Dirigent en muzikanten zullen er mee strijden voor de wereldtitel in de concertreeks, de hoogste categorie.
Deel twee van het concert begon met New York. Neen, niet het nummer dat bekend werd door Frank Sinatra. De componist van 'ons' New York is Nigel Hess. Hij lijkt misschien onbekend maar schreef voor Britse en Amerikaanse tv- en theaterproducties. New York komt uit zijn werk East Coast Pictures dat hij speciaal voor harmonieorkest geschreven heeft.
Tot slot van het officiële programma brachten we Pinocho van Ferrer Ferran. Dit was het plichtwerk op het Certamen de Bandas de Musica in Valencia afgelopen zomer. Het verhaal van Pinokkio, iedereen wel bekend, wordt prachtig beschreven in de muziek.
Als eerste toegift speelden we Dichter en Boer van Franz von Suppé. Dit was een eerbetoon aan voorzitter Marcel Depoortere. Hij heeft afscheid genomen als president van het orkest maar we hopen hem als ere-voorzitter nog vaak in het lokaal en op concerten te mogen verwelkomen. Santorini stond vorig jaar al op het programma. We hernamen dit ook nu als een toemaatje. En natuurlijk werd het concert passend afgesloten met de Radetsky Mars.
Zonder blasé over te komen, was het publiek opnieuw laaiend enthousiast. Opdracht volbracht dus en komende zaterdag doen we het nog eens netjes over in de Brielpoort in Deinze om 20 u. Kom gerust af.
Oorspronkelijk had ik op zaterdag niets gepland. Maar na één van de repetities hoorde ik dat de Metropole Brass Band een CD-voorstelling gaf in Buggenhout. Niets bijzonders zou je denken, ware het niet dat solist Geert De Vos, bastrombonist bij o.a. De Munt, een werk zou brengen van Wim Bex, de bastrombonist die mee was in Valencia en ook op ons nieuwjaarsconcert meespeelde. Tijdens onze babbel op het vliegtuig richting Valencia (zie post over Valenciaverslag) had Wim verteld dat hij zelf ook componeerde. Ik had hem toen gevraagd dat, indien één van zijn werken zou uitgevoerd worden, hij mij dat wel mocht laten weten. En ja, belofte maakt schuld, dus ging het zaterdag richting Buggenhout. Het was niet onmiddellijk bij de deur maar de kwaliteit die ik te horen kreeg, compenseerde dit ruimschoots. Het was vooral uitkijken naar 'Vademecum for Bass Trombone', het concerto voor bastrombone dat Wim componeerde. En het kon me zeker bekoren. Al kocht ik de CD niet ter plaatse, toch heb ik hem wel besteld. Je kan hem ook bestellen op de site van Metropole Brass Band. Het is zeker een aanrader.
Mijn weekend heb ik zondag voor de buis afgesloten, kijkend naar het BK veldrijden. En jawel. Sven Nys maakte zijn favorietenrol waar. Het was een podium om U tegen te zeggen: Sven Nys goud en Belgisch Kampioen, Niels Albert zilver en Kevin Pauwels brons: met andere woorden de koning gevolgd door de kroonprins en de prins. Dit belooft voor de komende weken. Hoogerheide, here we come.

Certamen de Bandas de Musica 2008

Sinds dinsdagmiddag zijn we met het Bevers Harmonieorkest terug in het land. We beleefden een leuke 5-daagse in het (toch niet altijd even) zonnige Valencia met als hoogtepunt onze prachtige prestatie tijdens het Certamen de Bandas de Musica in de stierenarena van Valencia.
We vertrokken op donderdag 10 juli. Na nog een halve dag sprinten van hier naar daar op het werk, haalde ik nog een laatste sprint uit mijn benen om tijdig mijn trein vanuit het Brusselse noordstation naar dat van de nationale luchthaven te nemen.
Na een kort telefoontje met Claude, één van onze reislei(ij)ders ;-) had ik de groep al vlug gevonden. Zij waren er ook maar net en waren al met het inchecken begonnen. Ik hing dus aan de staart van het peloton en moest dus nog een tijd wachten tot het mijn beurt was. Ik kreeg het 'internationaal' gezelschap van twee voor mij tot dan toe onbekende muzikanten met Anne, een Finse clarinetiste en Wim, een Limburgse (wereldburger dus) bastrombonist. We raakten aan de praat en tot mijn eigen scha en schande ontdekte ik dat ik dat ik Wim eigenlijk al aan het werk gezien had bij Mucho Gusto.
Mijn 'kompanen' bleken ook mijn reisgenoten te zijn op het vliegtuig. Van het geplande 'schoonheidsslaapje' (had 's nachts wat te onrustig geslapen en dacht op het vliegtuig dit in te halen) kwam niets in huis. Het werd een plezante en interessante babbel van een uurtje of twee in de plaats.
In Valencia stonden een aantal bussen ons op te wachten om ons naar het hotel waar we de volle periode zouden verblijven, te voeren. We hadden al één en ander vernomen over het hotel maar het bleek er nog luxueuzer te zijn dan ik had verwacht.
Onze 'tolk' Griet (ook muzikante) was al een aantal dagen voordien vertrokken om de organisatie in goede banen te leiden. Met de avonturen van vijf jaar terug nog in het achterhoofd wilden we ons niet meer zo laten verrassen. Ze had alles perfect voorbereid en riep kamer per kamer af. Mijn kamergenote Ingrid en ik verbleven op kamer 107, mooi zicht op het industriepark waarin het hotel zich bevond, al hebben we niet zo veel in onze kamer doorgebracht.
De eerste dagen stonden vooral in het teken van onze deelname aan het tornooi. Vrijdagmorgen repetitie en 'stap'repetitie (zie foto). 's Namiddags waren we een beetje vrij maar tegen 18 u. moesten we al klaar staan voor het vertrek naar het stadje Sax. Na een busrit van 2 uur kwamen we er aan. Iedereen zette zijn instrument aan de kant en ging eten en drank halen. Wij met het slagwerk hadden er geen tijd voor want alles moest klaargezet worden. Toen bleek dat er te weinig lunchpakketten mee waren, ging Liesbet nog enkele broodjes met tortilla voor ons halen. Zo hoefden we toch niet met een lege maag te spelen.
Het werd een tof optreden met aandachtige toehoorders. We speelden in het eerste deel de werken die we 's anderendaags zouden spelen. Het tweede deel omvatte: The Rock, Santorini, Filipe Gomez en Banda Sucre. Het was al ruim 4 uur in de morgen toen we terug bij het hotel aankwamen. Op dat moment waren de meesten al hun vermoeide moment voorbij. Toch zijn we nog een paar uurtjes onder de wol gekropen. We moesten namelijk fris genoeg zijn om 's avonds het tornooi te spelen.
Opnieuw om 18 u. moesten we klaar staan om naar de 'Plaza de Toros' te vertrekken. De intrede in de arena was om een uur of 19.30 u. Onze staprepetities hadden duidelijk iets opgeleverd en iedereen deed het zeer gedisciplineerd. Ik wil niet teveel 'stoefen' maar ik denk wel dat wij ons het best hebben voorgesteld. Het publiek was alvast hoorbaar tevreden.
Het weer zat ons echter niet te veel mee. Toen het tweede orkest op het podium zou verschijnen, stak er een windhoos op. Een pauze van 20 minuten die tot een drie kwartier zou oplopen werd aangekondigd. Uiteindelijk kon dit orkest zijn ding doen. Opnieuw problemen toen het derde orkest al op het podium zat. Een stortbui gooide opnieuw roet in het eten. Het zag er ineens naar uit dat het allemaal letterlijk in het water zou vallen en dat we alle instrumenten zouden moeten verhuizen naar de Palau de la Musica (mooie concertzaal). De bui ging echter over en ook Bunol kon zich van zijn beste kant tonen. We waren het laatste orkest dus wisten we dat het heel laat zou worden. Na Cullera was het dan (om 3 u. in de morgen, ruim een uur later dan voorzien) onze beurt. Al bij al een goede prestatie geleverd. We werden uiteindelijk derde na Cullera en Bunol. We mogen dus best tevreden zijn in de gegeven omstandigheden. En dat waren we ook. Ons feest aan het hotel duurde zowat tot 10.30 u. Nog een tweetal uurtjes gaan slapen en dan weer er tegen aan. Het zijn nog twee leuke rustdagen geweest en vooral het Valenciaanse nachtleven verkend.
We hebben al enkele foto's gezien en 't is duidelijk dat het plezant is geweest.
Nu is het terug werken voor ons concert in november in het ICC in Gent, onze nieuwjaarsconcerten en volgend jaar dit moment in Kerkrade gaan we voor de wereldtitel in de concertreeks. Wie weet krijgen we dan eindelijk eens de media-aandacht die ze in de sportwereld WEL geven aan Europees en Wereldkampioenen.

Film- en muziekweekendje

Ja het is dit weekend overwegend een cultureel weekendje geworden. Vrijdagavond had ik een drietal films gehuurd en bekeken. Gisteren, zaterdag, hadden we het dubbelconcert met Belgian Brass en daarna de Spaanse afterparty met Mucho Gusto.
Maar eerst mijn filmavond dus. Zoals ik al in eerdere blogs vertelde, ben ik niet onmiddellijk de grote filmkenner en vooral geen analiste. Als ik een film bekijk, is het om te genieten en niet alle details en alle fouten in de film te gaan uitzoeken.
Film nummer 1 was Waitress. Een vriend had het op zijn blog als "ongewoon goed en een aanrader" vermeld. Eerlijk gezegd was ik toch wat ontgoocheld. Misschien na het commentaar had ik wat te hoge verwachtingen.
De tweede dvd in de reeks was "We are Marshall". Wie me goed kent, weet dat cultuur en sport heel belangrijk voor me zijn, om niet te zeggen mijn grootste passies. Deze film combineerde beide. Het verhaal speelt zich af in 1970 en handelt over een 'American Football'-ploeg uit West Virginia die omkomt in een vliegtuigcrash. Of liever over de gevolgen die deze crash op de universiteit en de gemeenschap heeft. In eerste instantie wil niemand nog een nieuw team oprichten omdat ze bang zijn dat zo de verongelukte ploegleden vergeten zouden worden. Enkele spelers die door omstandigheden niet in het vliegtuig zaten, willen ter nagedachtenis van hun teamgenoten, toch verder met een nieuwe ploeg. Een football-coach, Jack Lengyel, neemt contact op en stampt een nieuwe ploeg uit de grond. En het leven in het stadje neemt ook een nieuwe start.
Het verhaal op zich deed me denken aan het vliegtuigongeval dat de 'Busby Babes', de ploeg van Manchester United in 1958 overkwam.
Deze film met de twee Matthew's (Mc Conaughey en Fox) in de hoofdrollen is zeker een aanrader. Zeker als je liefhebber bent van 'American Football'.
Nummer drie in mijn film'trilogie' was Music and Lyrics. Hugh Grant en Drew Barrymore zetten naar mijn bescheiden mening (nog eens ik ben maar een liefhebber ;-) een goede prestatie neer. Geen hoogstaand verhaal misschien maar zeker een humoristische film en die me in zekere zin doet terugdenken aan mijn jeugd. Het groepje PoP is der eentje in het genre van Wham, Modern Talking en New Kids on the Block (weliswaar iets later dan).
Het was voor mij een perfecte afsluiter van een drukke week, een aanrader om lekker onderuit gezakt in de zetel de stress van je te laten afvallen.
Vrijdag de film, zaterdag muziek. Ik had het in mijn bijdrage over Valencia al aangekondigd: ons dubbelconcert met Belgian Brass en de afterparty met Mucho Gusto.
Onze tryout voor Valencia viel al bij al goed mee. Hier en daar nog een 'haperingetje' maar die kunnen er de komende twee weken uitgehaald worden. Het optreden van Belgian Brass was ook best te smaken. Zo'n twaalf man (als ik goed geteld heb, kunnen er ook meer geweest zijn) bracht allerlei muziek zowel typische brassmuziek als werken die speciaal herwerkt werden voor het brassensemble. 'k Moet zeggen dat het echt wel een aangename kennismaking was met die groep. Ik ken er natuurlijk een aantal muzikanten persoonlijk. Maar toch... Tof en prachtig gedaan, zeer verrassend. En natuurlijk ook de slagwerkers in de gaten gehouden (voor zover dat toch wat kon wegens geen podium).
Tot slot was er de afterparty met Mucho Gusto en dat was zoals gewoonlijk weer steengoed. De dansvloer raakte mondjesmaat gevuld. Maar ineens stond hij goed vol en het bleef zo tot het einde van het optreden. 't Was dus weer ontzettend 'hot hot hot'.

Valenciaaaaaaaa...

Het liedje 'Valencia' spookt weer door mijn hoofd. Niet zo onlogisch als je weet dat we over een goede twee weken richting Valencia trekken. Op vakantie? Ook ja, maar vooral om er te musiceren.
Na vijf jaar vond het onze dirigent tijd om terug eens richting Valencia te trekken om deel te nemen aan het prestigieuze 'Certamen de Bandas de Mùsica'. Wie er in 2003 bij was, weet dat het een uniek optreden is. Ik herinner me nog als de dag van gisteren hoe het voelde toen we 'Amparito Roca' spelend de stierenarena binnenkwamen. Zo'n tweeduizend Spanjaarden applaudisseerden voor ons. Het gaf me kippenvel.
Ook de dag voordien hadden we een leuk moment beleefd in het stadje Alaquàs, dichtbij Valencia. Daar hadden we een dubbelconcert gegeven met het plaatselijk harmonieorkest, dat gedirigeerd werd door de arrangeur van het plichtwerk. We ontmoetten er zelfs de originele componist die zeer tevreden bleek met onze prestatie. Het was dus al min of meer een grote test voor de dag nadien.
En het werd ook een succes: we werden tweede in de tweede hoogste categorie en haalden een eerste prijs.
Nu nemen we deel in de hoogste categorie, de 'Seccion Honor'. Met zo'n 130 muzikanten trekken we op donderdag 10 juli richting Valencia. Op vrijdag 11 juli vieren we onze Vlaamse feestdag in Spanje in het stadje Sax. We geven er een concert met onder andere de werken die we 's anderendaags in de arena zullen brengen. Dat zijn Pinocho (Ferrer Ferran, het plichtwerk) en Vetrate di Chiesa (Ottorino Respighi, het keuzewerk).
Over het plichtwerk wil ik nog wat kwijt. Het werk verhaalt het sprookje van Pinokkio. Het begint bij de 'geboorte' van Pinokkio bij over alle avonturen die hij beleeft (o.a. het opgeslokt worden door de walvis) tot zijn bevrijding en … een aanzet tot zijn verdere leven. Ik vind het prachtig omgezet in muziek. Het laat je opnieuw meedrijven in de fantasiewereld die het leven van het 'houten mannetje met de lange neus' is.
Wil je het nog eens horen voor we richting Spanje trekken? Dat kan.
Het Bevers Harmonieorkest brengt nu zaterdag 28 juni beide tornooiwerken tijdens een dubbelconcert met Belgian Brass. Na het concert is er ook nog een 'Spaanse' afterparty met een optreden van Mucho Gusto. Dit alles enkel en alleen voor de prijs van 10 euro (een sangria of bordje paella inbegrepen).
The Places to be: Sint-Jan de Doperkerk en O.C. 't Klokhuis.
Concert begint om 19 u., fuif achteraf start om 21.30 u. Allen daarheen! Je bent zeker welkom.

Nieuwjaarsconcert Bevers Harmonieorkest OPNIEUW GROOT SUCCES (met veel kunst- en vliegwerk voor 't slagwerk)

Vorige vrijdag was er ons jaarlijks nieuwjaarsconcert met het Bevers Harmonieorkest. Dirigent Bert had voor een zeer gevarieerd programma gezorgd. Zowel technisch moeilijke werken als wat moderner en bekendere muziekstukken stonden op onze pupiter.
Persoonlijk keek ik uit naar solist Stef Pillaert op euphonium (is een kleine tuba). Ik had al veel over hem gehoord en hem ook al op de tubadag jaren geleden eens horen spelen. Nu was ik wel in de overtuiging dat hij beroepsmuzikant was. Blijkt nu dat hij ook burgerlijk ingenieur bouwkunde is en les geeft aan het KAHO Sint-Lieven te Gent. Naar ik heb horen vertellen zou hij zijn muzikale studies samen met die van burgerlijk ingenieur hebben afgewerkt. Van een genie gesproken want als je hem hoort spelen... Eén van de beste, zoniet de beste tubist in België. En dat speelt met ons mee.
Over het algemeen hebben we met het slagwerk wel ons werk gehad dit keer. Enkel in Spartacus van Kachaturian is het slagwerk beperkt. In het tweede deel van The Rock en in Santorini daarentegen hadden we zelfs handen tekort. Het was dus op bepaalde momenten zelfs een beetje hectisch in The Rock. Zeker als je weet dat ik op de generale repetitie donderdag nog een aantal nieuwigheden op mijn partituur te zien kreeg. Nu al bij al is het nog goed afgelopen. Het was een beetje springen en vliegen op bepaalde momenten. Maar het publiek was na het concert laaiend enthousiast. Dan zijn wij als muzikant ook tevreden. Of toch redelijk. Wij gaan straks de opnames beluisteren en dan natuurlijk al onze fouten terughoren en van commentaar voorzien.
Morgen, zaterdag, voeren we hetzelfde concert nog eens uit in de Brielpoort in Deinze op uitnodiging van Vakantiegenoegens Deinze. Het is al voor de 16de keer dat we er te gast zullen zijn. Het zal weer een klein feestje worden zoals andere jaren.
En nadien is het volle kracht vooruit in de voorbereiding van het Certamen de Bandas de Musica in Valencia begin juli 2008.

Straight from the heart (recht uit het hart) (deel 1)

Dit stukje wordt iets persoonlijker dan de overige commentaren zoals de titel deels doet vermoeden. Maar het hoort hier wel degelijk thuis. Ik wil het eens hebben over de invloed die muziek heeft op mijn persoonlijk leven. Nog boven de sport is muziek de belangrijkste factor in mijn leven. Ik verduidelijk even...
Zoals je eerder al hebt kunnen lezen, ben ik lid van het Bevers Harmonieorkest. En meer bepaald van de slagwerksectie. Ooit heb ik nog geprobeerd om dwarsfluit of gitaar te spelen. Maar eigenlijk kon ik mij geen beter instrument inbeelden dan slagwerk. Bij deze: 'merci broerie'.
Het is de perfecte manier om alle emoties, zowel positief als negatief, in kwijt te kunnen. Eens goed op iets kunnen kloppen of met iets kunnen meppen... man dat kan deugd doen ;-). In tijden van stress of als ik kwaad ben, merken de muzikanten dat al vlug. Jawel, dan worden de cymbalen nog net iets steviger tegen elkaar geslagen.

Maar slagwerk kan ook heel gevoelig zijn. Het klinkt vreemd, ik weet het en toch... Om net die fijne triangel-, cymbaal- of trommelslag op het juiste moment te kunnen geven... Daar hoort emotie bij. Zo vind ik 'Nimrod' uit de Enigma Variations van Edward Elgar één van de prachtigste werken die dit bewijst. Daar komt slechts één cymbaalslag in voor maar die moet er net op het juiste moment, exact op het hoogtepunt zijn. En va had hem elke keer. :-)
En zelfs als ik geen enkele slag hoef te geven, dan nog kan het orkest mij ontroeren. Enkele voorbeelden ter illustratie:

Ongeveer 8 jaar geleden stond het 'Requiem for the Captive Condor' van de Nederlandse componist Hardy Mertens op de pupiter en we hadden met het slagwerk niks te doen. Dus konden we luisteren. Het was net uit met mijn toenmalige vriend. De spanning in de muziek maakte alle emoties die ik al dagen opkropte, los. Nu nog zet ik die CD soms op als ik mij heel verdrietig voel. Wou dit laatst trouwens nog eens doen, had er echt nood aan, maar bleek de CD uitgeleend te hebben.

Of 4 jaar terug in Valencia. 'k Was toen net mijn werk kwijt en had stresserende weken achter de rug met het oog op onze deelname daar aan het Certamen de Bandas de Mùsica. Net voor de proclamatie speelde het gastorkest 'Hymno a Valencia', het Valenciaans volkslied. Kippenvel kreeg ik toen ik zo'n 2000 Spanjaarden daar in die stierenarena hoorde meezingen. Het duurde niet lang of de tranen liepen over mijn wangen.

West-Vlaams muziekfestival?!

We zijn er met het Bevers Harmonieorkest blijkbaar niet in geslaagd om bij de top 3 van alle West-Vlaamse ensembles te geraken. Nu ja zo'n festival met verschillende soorten instrumentale ensembles is ook wel wat appelen met peren vergelijken. Hoe moet je nu een gitaarensemble tegenover een fanfare, brass band, big band en/of een harmonie beoordelen? De bezettingen zijn vrijwel anders evenals het repertoire dat er voor geschreven wordt.
Maar goed. Er konden er maar drie door naar volgend jaar. We behoren toch tot de 15 die op een provinciale subsidie mogen blijven rekenen. Het hoofddoel ligt toch bij het Open Nederlands Kampioenschap in Kerkrade eind november.
We konden op het provinciaal muziekfestival de werken eens uitproberen die we op 24 november moeten spelen. Al bij al viel het nog mee. We moeten er wel nog aan werken maar op een half jaar moet dit wel lukken.
Ondertussen werken we tijdens de repetities ook keihard aan het programma voor het nieuwjaarsconcert 2008. En tot onze vreugde staat Santorini van de Griekse componist Yanni op het programma. Dit is een 'nummer' dat jaren geleden grijs werd gedraaid en heel wat 'ambiance' in het lokaal met zich meebracht. Nu zullen we dit zelf live kunnen uitvoeren.
Ik kijk er alvast naar uit. Evenals volgend jaar begin juli wanneer we opnieuw Valencia trekken. In het kader hiervan organiseren we eind juni, op 23 juni meer bepaald een Spaanse avond.
Wil je meer weten: surf dan naar www.beversharmonieorkest.be.