Andy, Björn, André en Gianni

De vakantie zit er bijna op. Het was weer leuk. Ik heb mijn hartje kunnen ophalen wat het bijwonen van koersen betreft. In het voorjaar had ik er te veel moeten missen (bvb. zoals dwars door Vlaanderen, Nokere Koerse, ...) dus ik moest dringend mijn koerspeil weer optrekken.
De bekendste natourcriteriums waren dan al misschien voorbij. Gelukkig stonden er nog enkele interessante gepland de afgelopen weken. Zo was er eerst het dernycriterium van Antwerpen. Vorig jaar botste ik er toevallig op en kon niet tot het eind blijven. Dit jaar wou ik alle reeksen zien. Er waren een aantal grote namen aangekondigd. De broers Schleck, Thomas De Gendt, Gianni Meersman, Nico Eeckhout, Robbie Mc Ewen tekenden allemaal present. Verdeeld over drie reeksen was het uiteindelijk Andy Schleck die de eindoverwinning boekte, goed gegangmaakt door Walter Huybrechts. Zelf kreeg ik de kans om babbeltjes te doen met Steven De Neef, Nico Eeckhout en enkele gangmakers zoals Luc Van Uytvange en Christophe Lievens.
Dankzij het gezelschap waar ik per toeval bij stond, en waarmee ik de hele namiddag plezier beleefde, vernam ik dat er 's maandags ook een criterium in Wilrijk zou zijn, opnieuw met derny's. Aangezien ik de dernygangmakers ook nog niet veel gezien heb dit jaar, besloot ik dan maar om nog maar eens richting Antwerpen te trekken. Het blijft trouwens een stad waar ik nog steeds niet genoeg van krijg maar waar ik sinds mijn afstuderen te weinig terugkom.
Dus zo gezegd, zo gedaan. Maandagmiddag trok ik naar Wilrijk. Via Facebook had ik nog even contact gehad met iemand van het gezelschap van de woensdag voordien, maar ze was niet zeker dat ze zou komen. We zouden wel zien. Het weer was nog behoorlijk te doen. Ik had al snel een parkeerplaats gevonden en ging op zoek naar de startplaats. Niet zo evident zo bleek. Uiteindelijk kwam ik eerst voorbij de finish en besloot tijdens de BV-koers het parcours af te stappen tot ik uiteindelijk de start vond. Gelukkig kwam ik er al voor de start van de profkoers. Ook hier stonden een aantal bekende namen op de affiche: Luca Paolini, Björn Leukemans, Gorik Gardeyn. Ook Gianni Meerman, Nico Eeckhout, Tosh Vandesande en Steven De Neef waren weer van de partij. Het was eveneens een leuk weerzien met de gangmakers. Het was nog even wachten op gangmaker Christophe Lievens maar toen konden de renners vertrekken. Het werd een leuke koers die gewonnen werd door Björn Leukemans, gevolgd door Paolini, Eeckhout, Meersman en Sjef Dewilde. Deze vijf mochten het podium op. En jawel, ik wist toch weer een mooie ruiker bloemen te veroveren. Toen Walter Huybrechts, die gangmaker was voor Gianni Meersman, van het podium stapte, begroette ik hem en kreeg prompt de bloemen in mijn handen. Een leuk aandenken.
Afgelopen woensdag stond er de rit tussen Aalter en Ardooie in de Enecotour op mijn programma. Ik had met mijn nicht die Aalter woont, afgesproken. Samen met haar gezin gingen we naar de start. Makkelijk om foto's te nemen van de renners was het niet. Ze bleven bijna tot het laatste moment in de bus tot ze het startblad moesten komen tekenen. We gingen nog even tot bij de minder drukke bussen van Saxo bank en Astana maar ook daar bleven de gordijnen lang dicht. Dan maar terug naar de startplaats waar we bleven staan tot alle renners vertrokken waren. Na een tussenstop bij mijn dooppeter gingen we nog naar de tweede doortocht door Aalter kijken. Een snelle hap bij mijn nicht thuis gegeten en toen vertrok ik richting Ardooie om de aankomst te zien. Ik was er gelukkig ruimschoots op tijd om ook nog even van het mooie weer te genieten. Uiteindelijk zag ik op groot scherm Andre Greipel naar zijn tweede zege in de Enecotour sprinten.
Donderdag sloot ik mijn 'koers'vakantie af met Kortrijk Koerse. De bezetting was niet zo sterk. Gelukkig waren Gorik Gardeyn, Gianni Meersman en Nico Eeckhout er terug zodat er toch wat bekende namen aan de start verschenen. Het was nog een geanimeerde koers en uiteindelijk won Gianni Meersman solo. Gorik Gardeyn en Nico Eeckhout sprintten nog voor plek 2 en 3.
Mijn vakantie zit er nu bijna op. Het wordt nu vooral terug koers kijken vanuit mijn luie zetel of 's avonds het verslag tijdens de nieuwsuitzendingen. Toch hoop ik om naar het WK in Kopenhagen te trekken om onze Belgen aan te moedigen en daar Philippe Gilbert of een andere Belg wereldkampioen te zien worden.

WMC Kerkrade - Vlaamse orkesten boven

Na maanden repeteren was het eergisteren, zondag 19 juli, zover. We stonden op het podium van het World Music Contest, het wereldkampioenschap voor blaasorkesten. Om de vier jaar stelt de Nederlands-Limburgse stad Kerkrade zijn verschillende accommodaties ter beschikking voor dit internationaal tornooi. In het stadion strijden de showkorpsen om de hoogste eer in de verschillende categorieën. Her en der zijn zalen omgetoverd tot heuse concertzalen.
De Rodahal is de plaats waar de fanfares en harmonieën uit 1ste categorie en de concertreeks dingen naar de wereldtitel. Vier jaar geleden haalden we met het Bevers Harmonieorkest de wereldtitel in eerste categorie bij de harmonieën. Onze buren uit Harelbeke, Harmonieorkest Vooruit, werden wereldkampioen in de concertreeks. Dit jaar nemen we beiden deel in de concertreeks. Harelbeke komt pas tijdens het laatste weekend, op 2 augustus, aan de beurt. Wij hebben het dus al gehad... en ik ben niet weinig trots om te melden dat we momenteel met 93.57 % aan de leiding staan. Of we de wereldtitel zullen halen? Dat misschien wel niet. Van de zestien deelnemers in onze reeks, zijn er nu zes geweest. In de tien orkesten die volgen, zitten zeker nog sterke orkesten waar we toch serieuze concurrentie van verwachten. En het zijn dan ook nog landgenoten: Harelbeke en Peer.
We moeten dus nog een tweetal weken wachten op de definitieve rangschikking maar ons resultaat is dus zeker schitterend te noemen. Vooral het was pas de tweede maal dat we aan het WMC deelnamen, en de eerste maal in de concertreeks.
En niet alleen wij, maar ook andere Vlaamse orkesten presteren sterk op het WMC. In de categorie fanfares staan onze andere buren uit Desselgem momenteel ook aan kop in de derde categorie bij de fanfares, net als de fanfare Brass-aux-Saxes uit Westerlo in eerste categorie. Bij de harmonieën staan het jeugdorkest van Peer en de harmonie van Riemst beide eerste in respectievelijk derde en eerste categorie, en wij dus in de concertreeks. Zoals je wellicht al gemerkt hebt, is het nogal een West-Vlaams, Kempens, Limburgse aangelegenheid. Hierbij een signaal naar onze nieuwe Vlaamse minister van Cultuur Joke Schauvliege (weliswaar Oost-Vlaamse): misschien kan er in deze legislatuur iets extra's gedaan worden voor de Vlaamse blaasmuziek. Op internationale tornooien scoren onze orkesten steeds sterk en brengen zo Vlaanderen positief in beeld in het buitenland.
Voor de verdere resultaten en meer nieuws over het WMC verwijs ik naar de site: www.wmc.nl.

Live in Contest

Afgelopen zaterdag werd hij officieel voorgesteld: de CD van het Bevers Harmonieorkest 'Live in Contest'. Eigenlijk kregen de luisteraars van radio Klara vrijdag al de primeur. Tijdens de uitzending 'Brede Opklaringen' van 9 u. tot 12 u. kregen wij wat ruimte om onze CD aan een ruimer publiek al kenbaar te maken.
Wat houdt die CD nu in? Live in Contest? Eigenlijk is het heel eenvoudig. In 2005 werden we wereldkampioen in eerste categorie op het Wereld Muziek Concours (WMC) te Kerkrade. Vorig jaar behaalden we brons op het Certamen de Bandas de Musica in Valencia. Voor veel muzikanten is het dan eens leuk om jezelf aan het werk te horen. Meestal hebben we geen enkel idee van hoe onze concerten in de zaal overkomen.
In dat opzicht leek het ons wel eens interessant om een CD samen te stellen met onze tornooiwerken op. Toen Stad Waregem ons als eerste Cultureel Ambassadeur benoemde, kreeg iemand in het bestuur de idee om deze CD in elkaar te boksen en hem ook te koop te stellen aan een ruimer publiek.
Welke werken staan er dan op? Wel zoals gezegd zijn het de werken die we op de afgelopen internationale tornooien brachten. Het eerste werk is 'Nimrod', van de bekende Engelse componist Edward Elgar. Wellicht heb je al eens meegezongen met zijn 'Land of Hope and Glory' uit Pomp and Circumstance March n° 1. Nimrod is de negende variatie uit Enigma Variations. De variaties stellen allemaal vrienden van Elgar voor. Voor ons heeft het een speciale betekenis. Op de meeste provinciale tornooien en ook het WMC was dit ons inspeelwerk. Het geeft me nog telkens weer kippenvel als ik het hoor.
Daarna komt Dance Movements van Philip Sparke. Dit werk hebben we tweemaal op een tornooi gebracht. Het was zowel de eerste maal in Valencia (2003) als in Kerkrade (2005) ons keuzewerk. De Engelsman Philip Sparke is in de wereld van harmonie, fanfare en brassband een zeer bekende componist. Ook wij met het Bevers Harmonieorkest hadden al enkele van zijn composities op onze pupiter. Zijn werken zijn vrij herkenbaar maar absoluut niet van de minste om te spelen. Ook Dance Movements niet. Voor mij persoonlijk is het derde deel het mooiste. Terwijl het tweede enkel voor houtblazers en slagwerk geschreven is, werd het derde enkel voor koperblaasinstrumenten en slagwerk gecomponeerd. Kippenvelmoment twee op de CD.
Werk nummer drie is ons plichtwerk van Valencia vorig jaar: Pinocho. De muziek vertelt het verhaal van Pinokkio. Je kan bij het begin perfect horen hoe hij uit het hout gesneden wordt en vandaar allerlei avonturen beleeft om op het einde een echte jongen te worden.
Het voorlaatste muziekstuk is net als de twee voorgaande werken bestaande uit vier delen: Vetrate di Chiesa (Kerkvensters) van Respighi. Van deze Italiaanse componist is zeker de trilogie over Rome bekend. Zelf had ik niet veel te doen tijdens dit werk, dat trouwens het keuzewerk was in Valencia. Ik heb er dus met volle teugen kunnen van genieten. Extraatje hierbij, waar we toch trots mogen op zijn: de jury beloondde ons voor deze prestatie met de meeste punten voor het keuzewerk van alle deelnemende orkesten.
Tot slot 'Amparito Roca' dat zeker niet mag ontbreken op deze CD. Hiermee hebben we al tweemaal onze 'entree' gemaakt in de mooie stierenarena van Valencia. Een uniek gevoel dat haast niet te beschrijven valt. Zeker niet wanneer je als enigste buitenlands orkest deelneemt tussen allemaal Spaanse orkesten en toch een even groot applaus en waardering krijgt van het Spaanse publiek. Je merkt het wel, hun Paso Doblés zijn heilig voor hen.
Interesse? Surf eens naar www.beversharmonieorkest.be. Daar vind je alle info terug hoe je een CD kan bestellen.

1 februari 2009 = N & N-dag

Vandaag was een sportieve hoogdag. Neen, zelf heb ik geen sportprestatie neergezet. Integendeel. Ik maakte het allemaal mee vanuit mijn luie zetel. Het werd de N & N-dag. De Nadal en Niels-dag.
Deze morgen werd ik na een veel te korte nachtrust gewekt met Sven Nys op Radio 2. Wetende dat hij vandaag een belangrijke cross moest rijden, vermoedde ik al dat deze uitzending opgenomen moest zijn. Af en toe viel ik terug in slaap en hoorde er dus maar flarden van.
Uiteindelijk hield ik mijn ogen wat langer open en het daagde me ineens dat de mannenfinale van de Australian Open aan de gang moest zijn. Ik zette de TV op Sporza. Ik had blijkbaar net de eerste set gemist die in het voordeel van Rafael Nadal was uitgedraaid. Het werd een wedstrijd op het scherp van de snee en vooral... met prachtig tennis. Door de spanning en de kwaliteit van het spel dat Roger Federer en Rafael Nadal brachten, had ik geen moeite om wakker te blijven. Na de halve finale Verdasco-Nadal vreesde ik dat we met die vijfsetter een prachtige wedstrijd hadden gehad die meer een finale waard was dan de eigenlijk finale zou worden. Mijn vrees bleek gelukkig ongegrond. Federer en Nadal gaven het beste van zichzelf en vochten voor elk punt. Na opnieuw een marathonwedstrijd trok 'Rafa' Nadal aan het langste eind. Hij is mogelijk aan het begin van een echte Grand Slam: het winnen van de vier Grand Slam tornooien in hetzelfde kalenderjaar. De eerste is dus alvast binnen.
Doordat de tenniswedstrijd uitliep op een vijfsetter dreigde deze de uitzending van het WK veldrijden in Hoogerheide te overlappen. Gelukkig maakte Nadal er toch nog op tijd een eind aan de wedstrijd, waardoor ik niets hoefde te missen van zowel de tennismatch als de 'cyclocross'.
De laatste weken was er nogal wat heisa geweest rond het WK veldrijden. Lars Boom had altijd laten uitschijnen dat het WK in eigen land voor hem een prioriteit was. Hij zou de te kloppen man zijn. De Belgen zouden opnieuw tegen elkaar rijden in functie van de ploegbelangen. De ploegmanagers hadden zich ook al in de debatten gemengd. Het was uiteindelijk Sven Nys die het initiatief in handen nam om alle Belgische veldrijders op één lijn te krijgen. En hij slaagde.
Zoals ze vandaag voor elkaar geknokt en gereden hebben, we mogen trots zijn op alle zeven renners maar vooral op Niels Albert. Hij plaatste een demarrage, geholpen in de achtergrond door Sven Nys die perfect het gat liet vallen, tijdens de tweede ronde. Vanaf dan was het Albert tegen een jagende Stybar. Nys en Vantournhout probeerden nog even het blok aan de Tsjech zijn been te zijn, maar moesten hem toch laten gaan. Gelukkig voor ons hield de bijna 23-jarige renner uit Tremelo stand.
Vooraf had ik twee favorieten die dit WK mochten winnen: Sven Nys, die opnieuw het volledige seizoen vrij oppermachtig was en Niels Albert, die na een fantastisch competitiebegin ongelukkig ten val kwam in Gavere en het grootste deel van het seizoen moest revalideren. Als je ziet hoe Niels nog dergelijke prestaties neerzet na zijn revalidatie: sjapoo zeg. Ik had nooit gedacht dat we hem nog aan het werk zouden zien dit seizoen (zie post over Winter-wielerseizoen deel 2, december 2008), laat staan dat we hem wereldkampioen zouden zien worden.

Ik vermoed dat er vanavond ontzettend goed gefeest zal worden zowel in Hoogerheide als in Baal-Tremelo (met hun bronzen en gouden medaille/wereldkampioen). Het is hen van harte gegund. Proficiat!! We mogen terecht fier zijn op een hecht Belgisch (eigenlijk volledig Vlaams) nationaal team en in het bijzonder op Niels Albert en Sven Nys.
Hierbij een noot aan de heer Vlaams minister van Sport Bert Anciaux: misschien moet het standpunt over het 'topsport'statuut van het veldrijden herbekeken worden. Zou het niet nuttiger zijn om mee te helpen zorgen dat deze wielerdiscipline ook eens Olympisch wordt? Kunnen we wellicht nog eens op winterspelen een gouden medaille winnen.