Andy, Björn, André en Gianni

De vakantie zit er bijna op. Het was weer leuk. Ik heb mijn hartje kunnen ophalen wat het bijwonen van koersen betreft. In het voorjaar had ik er te veel moeten missen (bvb. zoals dwars door Vlaanderen, Nokere Koerse, ...) dus ik moest dringend mijn koerspeil weer optrekken.
De bekendste natourcriteriums waren dan al misschien voorbij. Gelukkig stonden er nog enkele interessante gepland de afgelopen weken. Zo was er eerst het dernycriterium van Antwerpen. Vorig jaar botste ik er toevallig op en kon niet tot het eind blijven. Dit jaar wou ik alle reeksen zien. Er waren een aantal grote namen aangekondigd. De broers Schleck, Thomas De Gendt, Gianni Meersman, Nico Eeckhout, Robbie Mc Ewen tekenden allemaal present. Verdeeld over drie reeksen was het uiteindelijk Andy Schleck die de eindoverwinning boekte, goed gegangmaakt door Walter Huybrechts. Zelf kreeg ik de kans om babbeltjes te doen met Steven De Neef, Nico Eeckhout en enkele gangmakers zoals Luc Van Uytvange en Christophe Lievens.
Dankzij het gezelschap waar ik per toeval bij stond, en waarmee ik de hele namiddag plezier beleefde, vernam ik dat er 's maandags ook een criterium in Wilrijk zou zijn, opnieuw met derny's. Aangezien ik de dernygangmakers ook nog niet veel gezien heb dit jaar, besloot ik dan maar om nog maar eens richting Antwerpen te trekken. Het blijft trouwens een stad waar ik nog steeds niet genoeg van krijg maar waar ik sinds mijn afstuderen te weinig terugkom.
Dus zo gezegd, zo gedaan. Maandagmiddag trok ik naar Wilrijk. Via Facebook had ik nog even contact gehad met iemand van het gezelschap van de woensdag voordien, maar ze was niet zeker dat ze zou komen. We zouden wel zien. Het weer was nog behoorlijk te doen. Ik had al snel een parkeerplaats gevonden en ging op zoek naar de startplaats. Niet zo evident zo bleek. Uiteindelijk kwam ik eerst voorbij de finish en besloot tijdens de BV-koers het parcours af te stappen tot ik uiteindelijk de start vond. Gelukkig kwam ik er al voor de start van de profkoers. Ook hier stonden een aantal bekende namen op de affiche: Luca Paolini, Björn Leukemans, Gorik Gardeyn. Ook Gianni Meerman, Nico Eeckhout, Tosh Vandesande en Steven De Neef waren weer van de partij. Het was eveneens een leuk weerzien met de gangmakers. Het was nog even wachten op gangmaker Christophe Lievens maar toen konden de renners vertrekken. Het werd een leuke koers die gewonnen werd door Björn Leukemans, gevolgd door Paolini, Eeckhout, Meersman en Sjef Dewilde. Deze vijf mochten het podium op. En jawel, ik wist toch weer een mooie ruiker bloemen te veroveren. Toen Walter Huybrechts, die gangmaker was voor Gianni Meersman, van het podium stapte, begroette ik hem en kreeg prompt de bloemen in mijn handen. Een leuk aandenken.
Afgelopen woensdag stond er de rit tussen Aalter en Ardooie in de Enecotour op mijn programma. Ik had met mijn nicht die Aalter woont, afgesproken. Samen met haar gezin gingen we naar de start. Makkelijk om foto's te nemen van de renners was het niet. Ze bleven bijna tot het laatste moment in de bus tot ze het startblad moesten komen tekenen. We gingen nog even tot bij de minder drukke bussen van Saxo bank en Astana maar ook daar bleven de gordijnen lang dicht. Dan maar terug naar de startplaats waar we bleven staan tot alle renners vertrokken waren. Na een tussenstop bij mijn dooppeter gingen we nog naar de tweede doortocht door Aalter kijken. Een snelle hap bij mijn nicht thuis gegeten en toen vertrok ik richting Ardooie om de aankomst te zien. Ik was er gelukkig ruimschoots op tijd om ook nog even van het mooie weer te genieten. Uiteindelijk zag ik op groot scherm Andre Greipel naar zijn tweede zege in de Enecotour sprinten.
Donderdag sloot ik mijn 'koers'vakantie af met Kortrijk Koerse. De bezetting was niet zo sterk. Gelukkig waren Gorik Gardeyn, Gianni Meersman en Nico Eeckhout er terug zodat er toch wat bekende namen aan de start verschenen. Het was nog een geanimeerde koers en uiteindelijk won Gianni Meersman solo. Gorik Gardeyn en Nico Eeckhout sprintten nog voor plek 2 en 3.
Mijn vakantie zit er nu bijna op. Het wordt nu vooral terug koers kijken vanuit mijn luie zetel of 's avonds het verslag tijdens de nieuwsuitzendingen. Toch hoop ik om naar het WK in Kopenhagen te trekken om onze Belgen aan te moedigen en daar Philippe Gilbert of een andere Belg wereldkampioen te zien worden.

Dernycriteriums... het SMA(a)KT naar meer...

Het stond al een paar weken in mijn agenda genoteerd: 11 mei 2008, dernycriterium Drongen. Tijdens de zesdaagse van Hasselt waren we op stap geweest met de gangmakers en we hadden hen beloofd ons nog wel eens op zesdaagses en als het kon op één of ander dernycriterium te laten zien. We wisten dus zeker dat we onze 'maatjes' gingen terugzien. Met de 'drie zussies' vertrokken we richting Drongen.
Het was prachtig om niet te zeggen schitterend weer. Dus we hadden ons op 'ons zomers' gekleed. En de ambiance zat er al in van bij het vertrek in Roeselare. Ik had de CD van Mucho Gusto (hint hint) opgezet en natuurlijk werd het van begin tot eind meebrullen in de auto. Vooral de 'Hot Hot Hot' was erg van toepassing. We hadden er duidelijk zin in.
Na een beetje rondrijden en zoeken, vonden we toch nog vlug een parkeerplaatsje aan het station van Drongen. Van daar was het een minuutje of vijf stappen tot aan de start/finish. De wedstrijd was al begonnen. Het werd dus even kijken en proberen uit te vissen welke renners er die eerste reeks meereden en wie bij welke gangmaker reed. Ik schat dat de deelnemers al een ronde of vier, vijf hadden afgelegd toen we eindelijk bij de startlijn aankwamen.
Het weer was te dorstig om te wachten tot de eerste reeks afgelopen was om een drankje te halen. Terwijl we onze grote dorst stonden te lessen, zagen we hoe Tim Mertens de eerste reeks op zijn naam schreef.
De gangmakers Walter, Luc en Christophe kregen ons al vlug in het visier en we werden zeer hartelijk begroet. Lang konden ze echter niet blijven om een babbeltje te slaan. Ze moesten zich alweer opmaken voor de tweede reeks met tal van kleppers op de deelnemerslijst: Iljo Keisse, Wouter Weylandt, Kenny De Ketele, Philippe Gilbert, Wouter Van Mechelen en Steven De Neef. Het was dus moeilijk in te schatten wie de grote finale zou halen en wie de kleine finale zou moeten rijden. Dus we onthielden ons van elke pronostiek en besloten dan maar een toertje te wandelen en onszelf te trakteren op een ijsje.
We, en dan vooral de middelste zussie, waren zeer tevreden met de overwinning van Steven De Neef. Die zagen we dus zeker al terug in de grote finale. Met hem gingen ook Kenny De Ketele, Steve Schets, Iljo Keisse, Wouter Weilandt en Philippe Gilbert naar de grote finale. Daar kwamen dan nog Tim Mertens, Maxime Monfort, Bart Wellens, Lars Crocket, Wim Beirnaert en de Fransman Gaudillat bij.
Het duurde nog wat voor we de volgende wedstrijd zouden krijgen, en de maagjes begonnen stil te grommen. We eigenden ons een tafeltje op het terras van de plaatselijke pitabar toe en bestelden ons een klein pitabroodje. Ondertussen werd het startschot voor de kleine finale gegeven. Hier was het uitkijken naar pistier Kieran De Fauw (neef van prof Dimitri De Fauw). Tijdens de reeksen kwam hij er in de slotfase niet meer aan te pas. "Ik hou alles voor de kleine finale. Dan ga ik eens iets tonen", beloofde hij ons. Het spreekwoord zegt: belofte maakt schuld. Ik moet toegeven: de schuld werd op een schitterende manier ingelost. Enkele ronden voor het einde ging hij er vandoor, liet vriend en vijand voor wat ze waren en behaalde met lengten voorsprong de finish. We waren blij voor hem. 't Is een ontzettende lieverd, hij verdiende die overwinning.
Nu nog de grote finale. Ondertussen hadden we ons rechts (of links als je het vanuit ons standpunt bekeek) van het podium opgesteld. Naast ons stond een luidspreker waar we de wedstrijdcommentator te vaak door hoorden roepen zodat we bijna halfdoof werden.
En toen begon het... Ik vermoed een zonneslag of ze moesten iets speciaals in de pita gedaan hebben. In elk geval, we lieten onze verbeelding los op het commentaar van de speaker. Wellicht heb je de reclame nog gezien over Het Nieuwsblad waar het commentaar letterlijk werd genomen. Wel in die stijl ging het er dus aan toe. Resultaat: drie vrouwen, gierend van het lachen langs de kant van de weg. Ondergetekende kwam zelfs op een bepaald moment even niet meer bij. En het beste moest nog komen.
We hadden het er al over gehad hoe, in ons geval, Iljo Keisse, over de meet vloog. Het was uiteindelijk Wouter Weylandt die de sprint tegen Keisse en Gilbert won. Hij stak zijn arm omhoog van blijdschap maar ging met een te grote snelheid naar de bocht toe. Hij kon zich blijkbaar niet meer corrigeren en ging tegen de vlakte. Op zich niet zo'n lachwekkend feit maar het voedde onze inspiratie nog net iets meer om enkele krantenkoppen te bedenken. Tijdens de weg terug van Drongen naar Harelbeke bleef het one-liners regenen.
Ik geef hier enkele om te illustreren: "Uit respect voor gangmaker Luc, ging Weylandt strike" of "Weylandt gaat ploeggenoot Boonen achterna in reclamespot voor Quick-Step. Helaas was het beton in plaats van laminaatvloer."
Kan je ook nog dergelijke koppen bedenken? Laat ze achter in een reactie.