1 februari 2009 = N & N-dag

Vandaag was een sportieve hoogdag. Neen, zelf heb ik geen sportprestatie neergezet. Integendeel. Ik maakte het allemaal mee vanuit mijn luie zetel. Het werd de N & N-dag. De Nadal en Niels-dag.
Deze morgen werd ik na een veel te korte nachtrust gewekt met Sven Nys op Radio 2. Wetende dat hij vandaag een belangrijke cross moest rijden, vermoedde ik al dat deze uitzending opgenomen moest zijn. Af en toe viel ik terug in slaap en hoorde er dus maar flarden van.
Uiteindelijk hield ik mijn ogen wat langer open en het daagde me ineens dat de mannenfinale van de Australian Open aan de gang moest zijn. Ik zette de TV op Sporza. Ik had blijkbaar net de eerste set gemist die in het voordeel van Rafael Nadal was uitgedraaid. Het werd een wedstrijd op het scherp van de snee en vooral... met prachtig tennis. Door de spanning en de kwaliteit van het spel dat Roger Federer en Rafael Nadal brachten, had ik geen moeite om wakker te blijven. Na de halve finale Verdasco-Nadal vreesde ik dat we met die vijfsetter een prachtige wedstrijd hadden gehad die meer een finale waard was dan de eigenlijk finale zou worden. Mijn vrees bleek gelukkig ongegrond. Federer en Nadal gaven het beste van zichzelf en vochten voor elk punt. Na opnieuw een marathonwedstrijd trok 'Rafa' Nadal aan het langste eind. Hij is mogelijk aan het begin van een echte Grand Slam: het winnen van de vier Grand Slam tornooien in hetzelfde kalenderjaar. De eerste is dus alvast binnen.
Doordat de tenniswedstrijd uitliep op een vijfsetter dreigde deze de uitzending van het WK veldrijden in Hoogerheide te overlappen. Gelukkig maakte Nadal er toch nog op tijd een eind aan de wedstrijd, waardoor ik niets hoefde te missen van zowel de tennismatch als de 'cyclocross'.
De laatste weken was er nogal wat heisa geweest rond het WK veldrijden. Lars Boom had altijd laten uitschijnen dat het WK in eigen land voor hem een prioriteit was. Hij zou de te kloppen man zijn. De Belgen zouden opnieuw tegen elkaar rijden in functie van de ploegbelangen. De ploegmanagers hadden zich ook al in de debatten gemengd. Het was uiteindelijk Sven Nys die het initiatief in handen nam om alle Belgische veldrijders op één lijn te krijgen. En hij slaagde.
Zoals ze vandaag voor elkaar geknokt en gereden hebben, we mogen trots zijn op alle zeven renners maar vooral op Niels Albert. Hij plaatste een demarrage, geholpen in de achtergrond door Sven Nys die perfect het gat liet vallen, tijdens de tweede ronde. Vanaf dan was het Albert tegen een jagende Stybar. Nys en Vantournhout probeerden nog even het blok aan de Tsjech zijn been te zijn, maar moesten hem toch laten gaan. Gelukkig voor ons hield de bijna 23-jarige renner uit Tremelo stand.
Vooraf had ik twee favorieten die dit WK mochten winnen: Sven Nys, die opnieuw het volledige seizoen vrij oppermachtig was en Niels Albert, die na een fantastisch competitiebegin ongelukkig ten val kwam in Gavere en het grootste deel van het seizoen moest revalideren. Als je ziet hoe Niels nog dergelijke prestaties neerzet na zijn revalidatie: sjapoo zeg. Ik had nooit gedacht dat we hem nog aan het werk zouden zien dit seizoen (zie post over Winter-wielerseizoen deel 2, december 2008), laat staan dat we hem wereldkampioen zouden zien worden.

Ik vermoed dat er vanavond ontzettend goed gefeest zal worden zowel in Hoogerheide als in Baal-Tremelo (met hun bronzen en gouden medaille/wereldkampioen). Het is hen van harte gegund. Proficiat!! We mogen terecht fier zijn op een hecht Belgisch (eigenlijk volledig Vlaams) nationaal team en in het bijzonder op Niels Albert en Sven Nys.
Hierbij een noot aan de heer Vlaams minister van Sport Bert Anciaux: misschien moet het standpunt over het 'topsport'statuut van het veldrijden herbekeken worden. Zou het niet nuttiger zijn om mee te helpen zorgen dat deze wielerdiscipline ook eens Olympisch wordt? Kunnen we wellicht nog eens op winterspelen een gouden medaille winnen.

Olympische Spelen deel 2

"Onze 'prestaties' onder de loep"
Ze zijn al een tijdje afgelopen: De Olympische Spelen. Zelfs de Paralympics hebben we al achter de rug. Het is geen grote oogst van medailles geweest maar toch hebben onze atleten (want anderen ook mogen beweren) het nog niet zo slecht gedaan.
Dat ik er pas zo laat over schrijf heeft met tal van factoren te maken. Het belangrijkste was, het eerst afkicken. Ik was net met vakantie dus heb het gros van de uitzendingen gezien. En het was soms echt wel serieus genieten, vond ik. Maar van zo'n overdosis topsport, daar moet je natuurlijk eerst van bekomen. En daarna was het net iets te druk en begonnen ook de Paralympics. Ik wou dus wachten tot ook die afgelopen waren om eens terug te blikken.
De Olympische atleten zijn met z'n 96 (waarvan twee ploegsporten met het voetbal en hockey) richting Peking vertrokken. Daarvan haalden we 'slechts' twee medailles: zilver voor de 4x100 m bij de dames en goud voor Tia Hellebaut bij het hoogspringen. Maar toch wisten nog heel wat Olympiërs een Olympisch diploma te veroveren. Zo werd Mario Aerts 8ste in de wegrit bij de heren. Ilse Heylen hoopte allicht op meer maar pikte toch nog de 7de plaats in bij het damesjudo -52kg. Ook haar judocollega Dirk Van Tichelt droomde van meer maar als je in de eerste ronde tegenover de latere Olympisch kampioen staat en heel nipt verliest, mag je zijn 5de plaats toch een goede prestatie noemen. In het roeien werden Bart Poelvoorde en Christophe Raes tweede in de B-finale maar haalden zo toch wel nog hun Olympisch diploma. Tim Maeyens greep net naast de bronzen medaille maar legde een prachtig parcours af. Evi Van Acker begon sterk aan haar zeilcompetitie maar kende daarna wat problemen en uiteindelijk eindigde ze 8ste. Persoonlijk vond ik Iljo Keisse en Kenny De Ketele de grootste pechvogels van onze nationale selectie: op 200 m van een gouden medaille strandden. Hadden ze wat meer 'steun' gekregen van hun Zwitserse zesdaagse collega's en hadden de Nederlanders (die toch niets meer te winnen of te verliezen hadden) hun benen stilgehouden, hadden we in de ploegkoers op de piste nog een gouden medaille binnen. Nu vielen ze net naast het podium. Brian Ryckeman had zelf hogere ambities maar mag toch trots zijn op zijn 7de plaats. Onze heren voetballers daarentegen hadden misschien wel een zilveren plak kunnen veroveren. Maar ze speelden net iets te 'wispelturig' voetbal. Tip voor onze 'beloften': probeer in de toekomst meer voetbal te spelen zoals tegen Italië en vooral aanvallend voetbal te spelen in plaats van bij een voorsprong voor eigen doel te 'kruipen'. Toch gefeliciteerd met die vierde plaats. De heren van de 4x400 m die als allerlaatste Belgen in de 'arena' stapten, wisten ook vriend en vijand te verrassen met hun 5de plek in de finale. Dus ook voor hen een Olympisch diploma en zeker verdiend.
Tot slot wil ik nog even aandacht voor de prestaties van de overige atleten die misschien geen top 8 plaats haalden maar toch een pluim verdienen.
Het hockeyteam (9de) bestaande uit voornamelijk 'amateurs', gaven elke match het beste van zichzelf met wisselend succes. Ook onze twee Liesbet(h)s (9de) in het beachvolley zetten knappe resultaten neer en wisten de latere Olympisch kampioenen bijna een set af te snoepen. Ze hebben hen zeker in de eerste set toch serieus het vuur aan de schenen gelegd. Ook ons jonge gymnaste Gaelle Mys wist een finaleplaats te versieren. Zowel in het zwemmen en atletiek sneuvelden nationale records en een talent om op te blijven volgen is Elise Matthysen. En 'last but not least' mag ik 'onze' Sven Nys niet vergeten. In het veld heer en meester maar wat hij in het mountainbike zou verwezelijken, was nog af te wachten. De voorbereiding was nogal 'verwarrend' te noemen. Na enkele tests besloot hij eerst van deelname af te zien maar nadien toch zijn kans gewaagd. En wat voor kans... Met een betere startplaats had hij allicht een medaille op zak.
Dan onze Paralympische atleten. Zij vertrokken met 21 atleten richting Peking. Ze kwamen uit in 7 verschillende competities: wielrennen, tafeltennis, tennis, paardrijden, atletiek, zwemmen en goalbal. En al van bij het begin lag de lat hoog. Terwijl we bij de Olympiërs tot op het laatst moesten wachten op een medaille, had we er met Jan Boyen op de piste al vlug een te pakken. Het werd jammer genoeg enkel deze bronzen medaille maar toch wisten ook de anderen wel goede resultaten neer te zetten. Boyen werd ook nog vierde in de tijdrit en ook vierde op de weg. Gino De Keersmaeker eindigde 5de bij het discuswerpen. In het zwemmen haalde Sven Decaesstecker tweemaal een finale: in de 100 m schoolslag werd hij 8ste en bij de 200 m wisselslag (SM10) greep hij nipt naast de bronzen medaille. Kevin Lambrechts finishte op de 200 m wisselslag (SM7) nog op een zesde stek, maar in de finale van de 50 m vlinder legde Kevin beslag op de 5de plaats. Ook de tennissers, tafeltennissers, het goalbalteam en de ruiters hebben knappe prestaties neergezet.
Wie de uitslagen van de Olympische en Paralympische atleten nog eens volledig wil bekijken raad ik aan om te surfen naar: http://www.olympic.be/ en http://www.supporterparalympics.be/.
Hopelijk zien we heel wat van deze atleten over vier jaar terug in Londen. Wie weet, zijn we er dan zelf live bij.