Het winter-wieler-seizoen deel 3

Deze post is een reactie op de berichten in de media van vorige en deze week over het 'dopinggebruik' van Iljo Keisse en over de veroordelingen van de ex-renners Museeuw, Peers, Planckaert en Declercq.
Het gaat er mij vooral om dat ik die 'heksenjacht' zo stilaan beu word. Begrijp me niet verkeerd. Ik wil hier geen pleidooi houden voor het gebruik van doping. Maar op het vlak van de aanpak en de publicatie omtrent dopinggebruik werkt men wel met twee maten en twee gewichten. Eerst plakt de pers Iljo Keisse aan de schandpaal en daarna publiceren ze een artikel over hoe Sporta de voetballers mee helpt verdedigen zodat ze hun dagelijkse bezigheden niet hoeven door te geven, al is het dan enkel één uurtje per dag. Verbeter me gerust, maar voor zover ik op de hoogte ben, moeten renners dit 365 dagen (in een schrikkeljaar 366 :p) 24 op 24 doen. Dus van eerlijkheid gesproken?!
En dan de dopinglijst. Jammer genoeg ben ik geen apothekeres of iets in die aard. Ik heb de lijst eens gedownload maar eerlijk gezegd snap ik er niet zo veel van. Er wordt wel onderscheid gemaakt tussen producten die zowel binnen als buiten wedstrijdverband niet mogen, alleen in wedstrijdverband en dan ook nog welke producten verboden zijn voor enkele sporten. Eigenlijk zou ik eens een lijst willen zien van producten waarin de verschillende verboden middelen aanwezig zijn. Dat zou al veel meer duidelijkheid scheppen. In elk geval staat onderaan de lijst nog dit vermeld: “De dopinglijst kan specifieke stoffen vermelden die gemakkelijk kunnen leiden tot het onbedoeld overtreden van anti-dopingregels doordat ze veel worden gebruikt in medicijnen of waarvan het minder waarschijnlijk is dat ze met succes worden gebruikt als doping.” Een dopingovertreding betreffende een dergelijke stof kan leiden tot een verlaagde sanctie zoals gesteld in de Code op voorwaarde dat: “…een sporter kan aantonen dat het gebruik van een dergelijke specifiek genoemde stof niet is geschied met het oogmerk de sportprestaties te verbeteren…” Wellicht wordt door de sporters hier vaak aan verzaakt omdat ze meestal door professionele medici begeleid worden en dus veronderstellen dat wat ze nemen niet (altijd) zo'n kwaad kan. Net als zo'n doodgewone burger als ik, kunnen ze niet alles weten. Een sporter moet zich concentreren op het trainen en zorgen dat ze fit zijn om hun sport te beoefenen. Dokters, kinesisten en verzorgers zijn er om hen met de rest bij te staan. Nu ja er zijn overal wel malafide personen die brood willen slaan uit 'illegale' praktijken.
Hierbij besluit ik met een bedenking/open vraag: wordt het niet tijd om 'topsport' even nader te onderzoeken (altijd hoger, verder, langer, vlugger, ...)? Er zal toch ooit eens een tijd komen dat men niet hoger, verder, langer of vlugger kan? Nu heeft de techologie nog een belangrijke impact alsook de voeding, vitaminen, andere producten om het uithoudingsvermogen en de kracht aan te scherpen. Misschien moet er gewoon onderzocht worden tot waar het allemaal medisch verantwoord kan? Uiteindelijk ben ik er van overtuigd dat je van een 'boerepaard' geen 'racepaard' kan maken en is het in die zin minder verantwoord om 'het boerepaard op te fokken' zodat het toch nog net mee zou kunnen.

Het winter-wieler-seizoen

Afgelopen week was het weer drukte in en rond het Gentse Kuipke. Reden: De zesdaagse van Vlaanderen of beter bekend als de Gentse zesdaagse waren er aan de gang. Ik had me oorspronkelijk voorgenomen om elke avond te gaan, maar omstandigheden verhinderden deze plannen. Maar dat ik niet zou gaan, dat bestond niet. In Hasselt had ik immers beloofd om zeker in Gent te zijn en misschien nog andere zesdaagses in de nabijliggende landen.
Zo gezegd, zo gedaan. Het moest wel lukken dat we met het Bevers Harmonieorkest aan de achterkant van het Kuipke, met name in het ICC een optreden moesten geven. Traditiegetrouw is er altijd nog een repetitie op voorhand en aangezien ik al mee was met de 'slagwerkverhuizers' vond ik makkelijk plaats aan het SMAK. Vooraleer mijn handen uit de mouwen te steken, liep ik nog vlug langs het loket om me te verzekeren van een ingangsticket van de zesdaagse.
Het concert verliep goed en vlot en ik kon zelfs nog even nadien genieten van de receptie. Maar ik wou ook nog wat renners aan het werk zien. De toekomstzesdaagse was al lang voorbij maar ik zou zorgen dat ik op zondag vroeg genoeg was, zodat ik mijn favorieten Stijn Steels en Tosh Van der Sande nog zou zien rijden. Toen ik het middenplein betrad, zat de tweede ploegkoers er al op en was er al heel wat volk verdwenen. Voor mij geen probleem, had ruimte zat dan om de laatste koersen vanuit verschillende standpunten te bekijken. Tussendoor ook hier en daar nog een praatje gemaakt. Het was al vlug 2 uur en dan staken de renners meestal de strijd. Het zou trouwens ook maar een kort nachtje worden, aangezien het zondag altijd de slotdag is en die om 13 u. begint.
Voor mij was er ook niet veel slapen bij want de toekomstzesdaagse startte een uurtje vroeger dan de 'grote' jongens. Gelukkig vond ik ook nu weer vlug een parkeerplaatsje al moest ik wel iets verder stappen. Toch was ik op tijd op de afspraak om Stijn en Tosh hun beslissende ploegkoers te zien rijden. En het werd een prachtige race. Deze jonge zeer beloftvolle jongeren bewezen weer eens te meer dan de aanval de beste verdediging is. Ze stonden al twee rondes voor op hun naaste belagers, de Amerikanen East-Carroll. Telkens gingen ze in de aanval maar kregen natuurlijk telkens hun dichtste achtervolgers mee of gingen die kort daarna in de tegenaanval. Uiteindelijk slaagden Steels en Van der Sande erin om hun voorsprong van twee rondes op de Amerikanen te behouden en liepen zelfs nog een ronde verder uit op de derdes in de eindstand het Belgische duo Van Immerseel-Vlasselaar. Bij deze nogmaals proficiat en bedankt Stijn en Tosh. Ik kijk al uit naar jullie volgende zesdaagse samen. Hasselt misschien?
En dan was het natuurlijk tijd voor de meer ervaren jongens. Op zaterdag waren Risi-Aesbach en Zabel-Lampater er in geslaagd om Keisse-Bartko op een ronde te plaatsen. Het puntenaantal echter van 'onze' Belgisch-Duits duo liet vermoeden dat ze voor de belangrijke ploegkoers genoeg punten zouden sprokkelen om een extra winstronde in de wacht te slepen en zo terug de koppositie in te nemen. Mijn vermoedens werden bevestigd. Vooral tijdens de tijdrit over 166m liet Iljo Keisse zien waarom hij de nummer 1 is van onze nationale pisterenners. Zoals hij op het ovaal 'vloog'... Fantastisch gewoon. Het publiek wist het overduidelijk te smaken.
Wat het ook wist te appreciëren, was het 'showke' dat ene Tim Mertens, een jonge beloftvolle pistier, opvoerde bij het begin van de scratch. Hij jutte het publiek op om mee in de handen te klappen op het ritme van 'We will rock you', toonde samen met de collega-renners de Mexican-wave voor en tot slot nog in 'rups'-beweging over de piste. Op zaterdag deed Mertens er nog een klein schepje bovenop met een mini-stripact. "Rare jongens, die renners", zou Obelix het stellen. En hoe ze dan nog niet op hun bek gaan tijdens die zotte 'kuren', het is me een raadsel. Maar het maakt natuurlijk het pistegebeuren nog aantrekkelijker.
Tot slot wil ik ook nog even de aandacht vestigen op onze andere jonge talenten die we aan het werk zagen tijdens deze zesdaagse. Ze stonden misschien wel voornamelijk achteraan maar toch bewezen Ingmar De Poortere en Nicky Cocquyt dat ze iets in hun mars hebben. Hopelijk is bij de volgende zesdaagse geen van beiden ziek zodat ze eens goed voluit kunnen gaan. Ook om de 'oude' rotten in het vak Dimi De Fauw en Steven De Neef terug te zien, was het zeker de moeite. En natuurlijk Kenny 'Ketelke' De Ketele bewees eveneens dat hij een renner is die nog hoge toppen zal scoren.
Er zijn nog enkele leuke zesdaagses in aantocht. De Lotto-zesdaagse in Hasselt staat zeker en vast genoteerd in mijn agenda. Of er nog een ander bijkomt, valt nog met alle andere drukke activiteiten te bekijken. Al zou Rotterdam tijdens de eerste week van januari wel meegenomen zijn. We zien het nog wel.