Dernycriteriums... het SMA(a)KT naar meer...

Het stond al een paar weken in mijn agenda genoteerd: 11 mei 2008, dernycriterium Drongen. Tijdens de zesdaagse van Hasselt waren we op stap geweest met de gangmakers en we hadden hen beloofd ons nog wel eens op zesdaagses en als het kon op één of ander dernycriterium te laten zien. We wisten dus zeker dat we onze 'maatjes' gingen terugzien. Met de 'drie zussies' vertrokken we richting Drongen.
Het was prachtig om niet te zeggen schitterend weer. Dus we hadden ons op 'ons zomers' gekleed. En de ambiance zat er al in van bij het vertrek in Roeselare. Ik had de CD van Mucho Gusto (hint hint) opgezet en natuurlijk werd het van begin tot eind meebrullen in de auto. Vooral de 'Hot Hot Hot' was erg van toepassing. We hadden er duidelijk zin in.
Na een beetje rondrijden en zoeken, vonden we toch nog vlug een parkeerplaatsje aan het station van Drongen. Van daar was het een minuutje of vijf stappen tot aan de start/finish. De wedstrijd was al begonnen. Het werd dus even kijken en proberen uit te vissen welke renners er die eerste reeks meereden en wie bij welke gangmaker reed. Ik schat dat de deelnemers al een ronde of vier, vijf hadden afgelegd toen we eindelijk bij de startlijn aankwamen.
Het weer was te dorstig om te wachten tot de eerste reeks afgelopen was om een drankje te halen. Terwijl we onze grote dorst stonden te lessen, zagen we hoe Tim Mertens de eerste reeks op zijn naam schreef.
De gangmakers Walter, Luc en Christophe kregen ons al vlug in het visier en we werden zeer hartelijk begroet. Lang konden ze echter niet blijven om een babbeltje te slaan. Ze moesten zich alweer opmaken voor de tweede reeks met tal van kleppers op de deelnemerslijst: Iljo Keisse, Wouter Weylandt, Kenny De Ketele, Philippe Gilbert, Wouter Van Mechelen en Steven De Neef. Het was dus moeilijk in te schatten wie de grote finale zou halen en wie de kleine finale zou moeten rijden. Dus we onthielden ons van elke pronostiek en besloten dan maar een toertje te wandelen en onszelf te trakteren op een ijsje.
We, en dan vooral de middelste zussie, waren zeer tevreden met de overwinning van Steven De Neef. Die zagen we dus zeker al terug in de grote finale. Met hem gingen ook Kenny De Ketele, Steve Schets, Iljo Keisse, Wouter Weilandt en Philippe Gilbert naar de grote finale. Daar kwamen dan nog Tim Mertens, Maxime Monfort, Bart Wellens, Lars Crocket, Wim Beirnaert en de Fransman Gaudillat bij.
Het duurde nog wat voor we de volgende wedstrijd zouden krijgen, en de maagjes begonnen stil te grommen. We eigenden ons een tafeltje op het terras van de plaatselijke pitabar toe en bestelden ons een klein pitabroodje. Ondertussen werd het startschot voor de kleine finale gegeven. Hier was het uitkijken naar pistier Kieran De Fauw (neef van prof Dimitri De Fauw). Tijdens de reeksen kwam hij er in de slotfase niet meer aan te pas. "Ik hou alles voor de kleine finale. Dan ga ik eens iets tonen", beloofde hij ons. Het spreekwoord zegt: belofte maakt schuld. Ik moet toegeven: de schuld werd op een schitterende manier ingelost. Enkele ronden voor het einde ging hij er vandoor, liet vriend en vijand voor wat ze waren en behaalde met lengten voorsprong de finish. We waren blij voor hem. 't Is een ontzettende lieverd, hij verdiende die overwinning.
Nu nog de grote finale. Ondertussen hadden we ons rechts (of links als je het vanuit ons standpunt bekeek) van het podium opgesteld. Naast ons stond een luidspreker waar we de wedstrijdcommentator te vaak door hoorden roepen zodat we bijna halfdoof werden.
En toen begon het... Ik vermoed een zonneslag of ze moesten iets speciaals in de pita gedaan hebben. In elk geval, we lieten onze verbeelding los op het commentaar van de speaker. Wellicht heb je de reclame nog gezien over Het Nieuwsblad waar het commentaar letterlijk werd genomen. Wel in die stijl ging het er dus aan toe. Resultaat: drie vrouwen, gierend van het lachen langs de kant van de weg. Ondergetekende kwam zelfs op een bepaald moment even niet meer bij. En het beste moest nog komen.
We hadden het er al over gehad hoe, in ons geval, Iljo Keisse, over de meet vloog. Het was uiteindelijk Wouter Weylandt die de sprint tegen Keisse en Gilbert won. Hij stak zijn arm omhoog van blijdschap maar ging met een te grote snelheid naar de bocht toe. Hij kon zich blijkbaar niet meer corrigeren en ging tegen de vlakte. Op zich niet zo'n lachwekkend feit maar het voedde onze inspiratie nog net iets meer om enkele krantenkoppen te bedenken. Tijdens de weg terug van Drongen naar Harelbeke bleef het one-liners regenen.
Ik geef hier enkele om te illustreren: "Uit respect voor gangmaker Luc, ging Weylandt strike" of "Weylandt gaat ploeggenoot Boonen achterna in reclamespot voor Quick-Step. Helaas was het beton in plaats van laminaatvloer."
Kan je ook nog dergelijke koppen bedenken? Laat ze achter in een reactie.

Reis rond de wereld

Eigenlijk droom ik er al heel lang van: een reis rond de wereld te maken. De voornaamste redenen waarom ik er nog niet aan toe kwam, zijn: ten eerste de financiële zekerheid en ten tweede zie ik het niet onmiddellijk zitten om er als vrouw alleen de aardbol rond te trekken.
Wie me als klein meisje kende, zal verbaasd opkijken als ze dit lezen. Ik was altijd al een huisduif. Op kamp met de jeugdbeweging meegaan, was niet direct mijn ding. Ik kon ook niet goed in een vreemd bed slapen.
Maar dat veranderde voor een deel toen ik op 15-jarige leeftijd op internaat ging. De voorwaarde om naar de danshumaniora te gaan, was op internaat blijven. Toen moest ik wel verplicht in een vreemd bed slapen. De echte grote ommekeer kwam er pas echt toen ik op kot ging in Antwerpen. Die zelfstandigheid deed me op alle vlakken deugd.
Toen ik een jaar werkte, ging ik op mijn dooie eentje naar Londen, en ben er sindsdien nog een aantal keer alleen geweest. Dus die angst lijkt toch ook al in zekere zin overwonnen. Ik dacht er zelfs al stiekem aan om eens een jaar in het buitenland te gaan werken. In de jobaanbiedingen keek ik vaak naar de internationale vactures.
En ineens kreeg ik een leuke aanbieding. Call-agent voor Rank Xerox worden in Dublin, Ierland. De job hield in om telefonisch technische bijstand te verlenen. Het leek me leuk om te doen en solliciteerde. Ik was bij de geselecteerden. De koffers waren bijna gepakt toen ik een jobaanbieding in eigen land vond, meer in de richting van wat ik gestudeerd had. Ik stond voor een serieus dilemma. Uiteindelijk koos ik om hier te blijven.
Maar ik ontmoette hier wel voortdurend mensen uit verre landen en streken: Chili, IJsland, Brazilië, Mexico, Cuba, ... Vooral Latijns-Amerika intrigeert me wel om ooit eens te doorkruisen. En ik zou wellicht al een aantal plekjes vinden, waar ik zonder problemen zou kunnen logeren.
Vreemder komt mijn fascinatie voor Azië over. Vooral de landen Vietnam, Cambodja, Laos spreken mij ontzettend aan. Al die films over de oorlogen daar hebben er me ergens wel toe aangezet dat ik die landen ooit eens 'in het echt' wil zien. Het klinkt misschien luguber, ik weet het.
Ook door China wil ik eens trekken. Ik las ooit in mijn 'boekenwurmperiode' (en dat is al lang geleden ;-) de trilogie van romanschrijver Paul-Loup Sulitzer over Kate Killinger, een 'erfgename' van een Amerikaans krantenmagnaat die zelf een dagblad wil beginnen. Ze wordt verliefd op HH Rourke, een Franse journalist die de hele wereld rond trekt op zoek naar de belangrijkste gebeurtenissen. Zo maakt hij o.a. de Spaanse burgeroorlog en het begin van Nazi-Duitsland mee en raakt verzeild midden in het Rode Leger dat begonnen is aan de Lange Mars. De boeken waren zo aantrekkelijk en aanstekelijk geschreven dat ik het in mijn verbeelding ook allemaal mee beleefde. Maar wie weet, overtreft de werkelijkheid wel mijn stoutste dromen en verbeelding mocht ik ooit zelf er toe komen om op wereldreis te vertrekken.
In het afgelopen jaar ontmoette ik een aantal mensen die wel al de stap hadden durven zetten om gave en goed achter te laten en er een jaar (of twee) op uit te trekken. En het misschien nog eens zouden doen... En na het kampeerweekendje van vorige week heb ik de smaak zeker terug te pakken.
Nog eventjes sparen en wie weet over een aantal jaar... wordt er toch nog eens een droom werkelijkheid.

147 WK Snooker 2008

Mijn blog bestaat nu ongeveer een jaar en het werd tijd dat ik de eerste filmpjes op mijn blog plaatste ;-) En aangezien het WK snooker één van mijn eerste onderwerpen was, vond ik het wel leuk om dit onderwerp nog eens aan te snijden.
Het zijn twee filmpjes over de fantastische prestaties van twee toppers in het snooker tijdens het WK snooker. De '147' van Allister 'Ali' Carter en Ronnie 'The Rocket' O' Sullivan.
'The Rocket' was dit jaar de eerste om een topscore neer te zetten. Als je het filmpje bekijkt, is het gewoon zalig om hem te zien spelen. Soms lijkt het wel of het niets uithaalt om een balletje te potten. Zijn bijnaam heeft hij niet voor niets te danken aan de hoge snelheid waarmee hij speelt. Tjah... een snookergenie maar soms ook een beetje te veel 'enfant terrible'. Zelf heb ik zijn 147 niet live gezien.
Die van Ali Carter daarentegen wel. Hij moest het opnemen tegen Peter Ebdon, ook geen klein bier in 't snookerwereldje. 'k Vond het dan ook heel mooi van Ebdon hoe hij Carter feliciteerde met zijn 'maximum break'.
We zijn al aan de halve finales toe. De eerste halve finale is eigenlijk al een finale waard. Stephen Hendry (mijn persoonlijke favoriet) tegen Ronnie O'Sullivan belooft zeker al een 'battle of the titans' te zijn. Ze spelen 'best of 33' frames. 't Zou best eens een lange wedstrijd kunnen worden. Een stand 16-17 of 17-16 (zoals je wilt) behoort zeker tot de mogelijkheden. In de andere halve finale treedt Ali Carter aan tegen Joe Perry, die toch nog verrassend Stephen Maguire uitschakelde.
Wie er ook de finale zal spelen, het wordt er zeker eentje om U tegen te zeggen. Ik zal alvast voor mijn scherm gekluisterd zitten.

147 - Carter en O' Sullivan

And the points of the jury are...

Vorige week donderdag iets leuks meegemaakt. Zelf ben ik bijna 12 jaar afgestudeerd. Toch deed het vreemd toen ze me vroegen om te zetelen in een jury voor laatstejaars studenten Office Management (OM).
Even verduidelijken: Onlangs hadden we op het werk opnieuw een stageair. Er waren er de vorige jaren al twee geweest die ik mocht begeleiden. Normaal was dit de derde keer geweest maar door omstandigheden moest ik ze van iets verderaf begeleiden.
Nu goed. Ze heeft het er puik van af gebracht: vlot in de omgang, goede werkkracht... Met andere woorden we hebben niet te klagen gehad.
Nu moest zij en haar collega-studenten hun stages presenteren voor een externe jury. De opleidingsverantwoordelijke had me gecontacteerd met de vraag of ik soms geen zin had om in één van die jury's te zetelen. Het leek me eens leuk om dit te doen, al heb ik zelf eigenlijk niet onmiddellijk een opleiding OM genoten.
En het werd ook leerrijk. Ten eerste was het leuk om de evolutie eens tussen een laatstejaars studente van 12 jaar geleden (mezelf dus) en van nu. Ook de evolutie in de opleiding, de mogelijkheden die ze nu hebben... Amai soms denk ik dat ik veel te vroeg geboren ben. Aan de andere kant... ik heb het ook leuk gehad en heb ook wel best mijn ding kunnen doen. En het is nog maar de vraag of het er allemaal inderdaad gemakkelijker is geworden.
Terug naar de presentaties. Je merkt wel dat de jongeren van nu toch iets mondiger zijn geworden maar het taalgebruik... Dat laat toch wel te wensen over. Is het een gevolg van de sms- en MSN-cultuur? Maar studenten vroeger en studenten nu. Er zijn toch ook nog veel gelijkenissen. Elk van de studenten zat eigenlijk heel nerveus. Dus... op dat vlak is er zeker niets veranderd. Examens zijn examens, een jury blijft een jury. En aan persoonlijkheden, daar verander je blijkbaar ook niet zomaar iets aan. Best grappig eigenlijk om te ontdekken dat studenten op 12 jaar tijd dus toch niet zo ontzettend veel veranderd zijn op een paar kleine details na.
Het was dus heel leerrijk en op de koop toe interessant om contacten met collega-juryleden te leggen. Netwerking heet dat dan. Nog zo'n modewoord maar wel heel effectief. Als je het ergens wil brengen, heb je een groot netwerk nodig.
Tot slot: de studenten die ik mee moest beoordelen hebben het er al bij al goed van af gebracht. Ik wens hen en hun andere collega's alvast goede eindexamens toe en hopelijk vlot een job na het afstuderen.

29 maart dubbel D-day - deel 2

Gisteren was het een van de langste gezellige dagen in tijden. Zoals ik in mijn vorige blog vertelde, waren er twee leuke evenementen gepland en die zou ik voor geen geld gemist willen hebben.
Het begon al 's morgens. Samen met de drie 'zussies' zijn we naar de start van de E3-prijs Vlaanderen geweest. En niet zomaar eventjes op de markt van Harelbeke naar de renners kijken die hun handtekening kwamen plaatsen op het startblad. Nope, wij gingen eens polshoogte nemen bij de bussen/campers van de ploegen of onze 'maatjes' in vorm waren. De bus van Quickstep lieten we maar links (of was het rechts) liggen, daar stond al genoeg volk. We hielden wel eventjes halt bij de bus van Topsport Vlaanderen. Enkele jonge renners aangemoedigd en bij Kristof Vandewalle bleek dat effect te hebben gehad ;-) Anderen hadden het terechte commentaar dat het vooral buiten mooi weer was.
Naar de volgende stop. Eventjes blijven hangen bij 'Veranda's Willems' om dan door te steken tot bij Mitsubishi-Jartazi. We wachtten er op James Vanlandschoot en Allan Davis. Die laatste kon ons nog eventjes ontlopen doordat we met James in gesprek waren. Even later vatten we hem toch even bij de kraag. "En of hij blij was terug te kunnen koersen". Na maanden van inactiviteit (door gebrek aan een ploeg) kwam hij eindelijk weer aan de start van een grote wielerwedstrijd. Winnen zat er volgens hem nog niet in. De bloemen zullen dus nog even op zich laten wachten.
Na het startschot gingen we richting mijn huisje om er op tv het verdere verloop van de wedstrijd te volgen. Tussendoor ook even het WK in Manchester gevolgd. Daar was de ploegkoers met Iljo Keisse en Kenny Deketele aan de gang. Ze moesten uiteindelijk tevreden zijn met een vierde plaats. Op de Olympische Spelen zal het wel lukken!
Toen de kopgroep nog zo'n 25 km van Harelbeke verwijderd was, trokken we terug richting centrum om de aankomst in levende lijve mee te maken. Geen vijfde keer Boonen op rij. Geen nood, het wielervoorjaar is nog lang.
Terug thuis begonnen de voorbereidingen voor het avondspektakel met Mucho Gusto. Een douchke, de juiste kleertjes uitzoeken, beetje bij'plamuren'.
Nog steeds met z'n drieën stapten we richting het CC 't Spoor. We begonnen de avond rustig met een lekker cocktailke. Toen Anja Vandenbroucke ons initiatie 'salsa solo' gaf, kregen de danskriebels ons te pakken. Tijdens het optreden van Mucho Gusto konden we gewoon niet meer stil blijven staan. En de hele zaal deed mee.
Voor de groep was het een speciaal moment. Ze namen onlangs hun eerste CD op en stelden die niet zonder trots voor aan het grote publiek. Moreel verplicht of niet: ik heb er al ééntje gekocht. Vooral nummer 8, The size of my love, draai ik hier al zo goed als grijs. Het is het enige nummer op de CD dat zelf geschreven is. Percussionist Karel Van de Casteele componeerde het. Het liedje werkt echt aanstekelijk.
Wil je het ook horen: de CD (slechts 18 euro) kan je bestellen bij Para Que Viva La Musica Latina vzw, Beversestraat 181, Harelbeke, contact@muchogusto.be.
Wil je ze zelf ook eens live aan het werk zien: volg hun kalender op http://www.muchogusto.be/.
Voorlopig is het eerstvolgende optreden op 5 juli in De Vonke in Heule. Maar deze zomer zullen ze her en der op de Vlaamse podia te zien en te horen zijn.

29 maart dubbel D-day

't Is eens iets anders. Sport en Cultuur in dezelfde blog. Maar zaterdag wordt zo'n mix van beide die voor mij normaal tot een ware hoogdag zullen leiden. Ik verklaar mij nader.
Komende zaterdag, 29 maart is er de E3-prijs Vlaanderen in Harelbeke. Ben net hierheen verhuisd en 'k kan al een interessant wielerevenement van dichtbij beleven. 'k Heb al afgesproken met een aantal vrienden en vooral vriendinnen om er een leuk dagje van te maken.
's Morgens gaan we de 'knappe' wielrenners eens gaan keuren. En vooral eens gaan aftasten (niet letterlijk te begrijpen) hoe onze favorieten er fysisch voorstaan.
De kans bestaat dat er een renner, die ik nog ontmoette op de Hasseltse zesdaagse, er aan de start komt. Ben eens benieuwd hoe zijn reactie zal zijn als hij ons aan de start ziet verschijnen.
Verder zal Tommeke Boon(en) ;-) wel weer topfavoriet zijn. Toen ik laatst de deelnemerslijst controleerde, stond mijne 'sjoe' der niet bij. Yep, Nickske Nuyens. Maar die zal hem koest houden voor zondag vermoed ik. Evy'tje, soigneert em maar nog eens goed zaterdagavond ;-)
's Middags is het de bedoeling om hier iets te eten en de wedstrijd op tv te volgen. De finish willen we natuurlijk nog live zien. Gelukkig moeten we dan niet zo ver meer stappen.
Tot zover de sportieve dag - en kunnen we ons klaarmaken voor een grote, spetterende Salsanacht.
Mucho Gusto, de latino-jazzband met onder andere mijn broeri Jan, geeft al voor het derde jaar op rij present voor 'Bailando con Mucho Gusto'. Dit jaar is het echter een speciale editie. De groep brengt officieel hun eerste CD uit. En naar ik vernomen heb, zou die ontzettend goed zijn.
Bij deze: iedereen die deze blog leest, is van harte welkom in CC 't Spoor, Eilandstraat, Harelbeke (je kan er niet naast kijken), nu zaterdag 29 maart om 20 u.
Kaarten zijn bij mij te verkrijgen aan 10 euro 't stuk. Wees erbij!!
(verslag volgt later)