Alias!

Deze week heb ik de dvd's van Alias! nog eens uit de kast gehaald. Er was niet zoveel op TV en ik dacht bij mezelf: "Ik ga nog eens mijn favoriete afleveringen bekijken." Het werd iets meer.
Toen de serie indertijd op TV kwam (de eerste maal was vrij laat op TV1, nu één), was ik onmiddellijk geboeid en verlangde telkens om het vervolg te zien. Het was één van de spannendste TV-series die er tot dan toe gemaakt werden (volgens mijn bescheiden mening dan toch).
Voor wie nog nooit van Alias! gehoord heeft, hier even een korte voorstelling: Zoals de titel doet vermoeden, moet het hoofdpersonage Sydney Bristow (Jennifer Garner) veel verschillende gedaantes aannemen. Zij is dubbelagente voor de CIA en SD6, dat zich uitgeeft als 'black ops' afdeling van de CIA maar uiteindelijk een onderdeel is van de criminele organisatie 'de Alliantie'. Sydney ontdekt dat haar vader Jack Bristow (Victor Garber) ook dubbelagent is bij deze twee organisaties. Samen met hun collega's van de CIA gaan ze dan ook verder 'Het Kwaad' te lijf.
Naast deze twee figuren zijn er natuurlijk nog een aantal personages die de vijf seizoenen lang een belangrijke rol in haar leven spelen zoals Arvin Sloane (Ron Rifkin), Irina Derevko (Lena Olin), Michael Vaughn (Michael Vartan), Marcus Dixon (Carl Lumbly), Marshall Flinkman (Kevin Weisman) en Eric Weiss (Greg Grunberg). Verder heb je nog haar huisgenoten Will Tippin (Bradley Cooper) en Francie Calfo (Merrin Dungey) in de eerste twee seizoenen en halfzus Nadia Santos (Mia Maestro) vanaf het derde tot het laatste seizoen en tussendoor loopt ze ook regelmatig de immer knappe, charmante maar oh zo kwaadaardige Julian Sark (David Anders) tegen het lijf. Zoals je merkt, kende deze serie heel wat topnamen in de cast en ik heb ze nog niet allemaal vernoemd. Natuurlijk mag ik Milo Rambaldi niet vergeten... ;-) maar om te weten wie of wat dat is, moet je de dvd's eens kopen of huren in de videotheek.
Naast deze 'aantrekkelijke' cast vind ik ook de kostumering fantastisch. Die afdeling verdient echt wel een pluim. Ook het verhaal en de plots vond en vind ik nog steeds boeiend. De slechteriken die ook hun goede kant laten zien en waarbij je dan ook twijfelen gaat of ze nog steeds slechterik zijn. Ook omgekeerd wanneer enkele 'goede' hun slechte kant laten zien, doet je dan weer denken dat ze je al enkele afleveringen in de maling hebben genomen.
Het zit vol intriges dat is zeker. De spanning is soms echt niet te snijden. Maar er is ook plaats voor humor (vooral dankzij Marshall) romantiek en vooral vriendschap.
Misschien één klein minpuntje, maar het zal wel ergens logisch zijn. Voor sommigen waarmee ik het al over Alias! had, vinden het vijfde seizoen net het seizoen teveel. In zekere zin hebben ze wel gelijk. Ook ik vond bepaalde zaken aan het vijfde seizoen jammer. Zo hoorden (hoe goed hun prestatie ook was) de twee nieuwe recruten er niet echt meer bij mijns inziens. Als ik punten moet geven op de verschillende seizoenen dan staan seizoen 2 en 4 op kop. Maar begrijp me niet verkeerd... ik ben blij dat ik de box gekocht heb met alle seizoenen en waar nog een extra dvd bij zat en zal die nog wel vaak bekijken.

Veldrijden duurt een uur...

... en op het einde wint Sven Nys
Gisteren ging ik naar de eerste superprestigewedstrijd in Ruddervoorde kijken. Voor wie een leek is, en zelfs de naam Sven Nys nog nooit hoorde (moet dan allicht uit een ander land of zelfs een andere planeet komen ;-) even uitleggen.
Het veldritseizoen is terug van start gegaan. Dat is dus 'koersen' in het veld (zoals het woord dus zegt). Net als op de weg, heb je in het veld ook verschillende competities. Je hebt de Wereldbeker, de GVA-trofee, de Superprestige en natuurlijk ook aparte wedstrijden en de kampioenschappen.

Gisteren ging dus de Superprestige van start. En het werd een zeer spannende wedstrijd gecombineerd met het prachtige weer een ongelooflijke aangename namiddag uit.
Alle toppers stonden aan de start: wereldkampioen Boom, Stybar, Wellens, Nys, Albert, Vervecken, Vantornout en zelfs de 'oude' getrouwe Groenendaal. Al van bij het begin koersten de veldrijders hard door. Het veld lag er mooi en technisch perfect bij. Klaas Vantornout trok en sleurde het hele pak uit elkaar. Even kon Lars Boom aanpikken maar naarmate de wedstrijd vorderde zagen we hem steeds verder achterop geraken. Ook Stybar was blijkbaar nog niet top. Sven Nys en Niels Albert daarentegen toonden zich overduidelijk. Nys was de enige die in eerste instantie bij Vantornout kon blijven en zelfs overnam. Albert moest al enkele 'cartouches' verschieten om tot bij het duo te kunnen komen. Dat deed hem uiteindelijk de das om bij de eindsprint die gemakkelijk gewonnen werd door Nys.
Zowel in Dottenijs (zaterdag) als in Ruddervoorde stond de man uit Baal op het hoogste schavotje. Ben al benieuwd naar het verdere verloop van het nieuwe veldritseizoen.

En dans...

OK. Ik geef het toe. Ik ben verslaafd. Niet aan drugs, alcohol, koffie.. maar aan dansen. Wie me al heel lang kent, denkt nu wellicht: "Dat is toch niets nieuws onder de zon. We weten al langer dat ze nooit kan blijven stilzitten en heel graag danst."
Dat klopt. Jaren geleden (in de jaren stillekes zouden we bijna kunnen stellen ;-) liep ik school op de danshumaniora in Brugge. Soms heb ik toch wel even spijt dat ik er vrijwel niets meer mee deed. Ik merk nog steeds dat ik, wanneer ik dans, alle zorgen en problemen vergeet.
Mijn 'verslaving' kwam terug naar boven door de dansfilms die ik de laatste tijd heb gezien. De laatste jaren raak ik moeilijk in de bioscoop tenzij af en toe eens met vrienden. De drukte op en naast het werk en het feit dat het financieel nogal een prijselijke bedoening zou worden als ik alle films die ik wil zien, zou bekijken op groot scherm, zorgden er voor dat mijn bezoekjes beperkt bleven. Ik kan het dus niet beter treffen dat mijn huisje dichtbij een videotheek ligt. Zo kan ik rustig mijn schade inhalen en de kosten blijven ook binnen de perken.
Ik heb dus onlangs een aantal dansfilms gehuurd: de twee Step Up films en Take the Lead. Man... de 'goesting' om terug te beginnen dansen is er meer dan ooit. Wat ik allemaal op het scherm te zien kreeg... Gewoonweg zalig! Ook de muziek in de films is aanstekelijk. Als ik die muziek beluister, fleur ik terug helemaal op. De benen kriebelen dan weer om te beginnen dansen of toch iets wat er op lijkt ;-) .
Voor wie deze films nog niet heeft gezien, eventjes korte synthese van de films.
Step Up begint bij drie vrienden die de toneelzaal van de Maryland School of Arts (MSA) vernielen. Tyler Gage (gespeeld door de knappe Channing Tatum) wordt aangehouden en moet als taakstraf schoonmaken in de bewuste school. Nora Clark (Jenna Dewan) werkt aan haar 'showcase' maar haar danspartner valt met een blessure uit. Tyler biedt haar aan om als vervanger in te springen. De rest kan je wel raden...
We zien Tyler (nog steeds een koppel met Nora (ook in het echt trouwens) en met wie hij samen op tournee zal vertrekken) in Step Up 2 (lees to) The Streets even terug als hij onze nieuwe heldin Andie West (Briana Evigan) de kans biedt om een auditie te doen bij MSA. Dat redt haar zodat ze bij haar vrienden kan blijven. In de school ontmoet ze Chase Collins (Robert Hoffman), mister populair en broer van de nieuwe directeur Blake Collins. Chase is de klassieke dans een beetje beu en hoopt om een crew op te starten om zo te kunnen deelnemen aan 'The Streets'.
Een leuk gegeven bij deze twee films: de twee hoofdrolspelers Channing en Robert zijn ook te zien aan de zijde van Amanda Bynes in 'She's the man'.
Tot slot: Take the lead. Terwijl in de Step Up-films het over een combinatie klassiek ballet en streetdance/hip hop gaat, is het centrale thema bij Take the lead 'Ballroom dancing', standaarddansen dus. Maar ook hier mengen de jongeren hun hip hop cultuur tussen de tango-, wals- en salsabewegingen. Tussen de jongelui herkennen we een bekend gezicht: Jenna Dewan als Sasha. Deze film dateert uit 2006 (het jaar Step Up ook uitkwam). De dansleraar Pierre Dulaine (dit verhaal is op zijn leven gebaseerd en zijn project dat hij in de publieke scholen van New York opgestart heeft) wordt ook prachtig vertolkt door Antonio Banderas. Het is zeker de moeite waard om deze film te huren. Er zit een belangrijk fragment in waardoor je zal begrijpen wat dansen voor mij betekent.

Peter Live

Het was gisteren de eerste uitzending van Peter Live. Radiostem Peter Vandeveire heeft een nieuw TV-programma op één. Helemaal heb ik het niet gezien maar tijdens het sporten heb ik toch een groot stuk van de show kunnen volgen.
Ik stond er oorspronkelijk een beetje sceptisch tegenover. Als presentator van de Provincieshow vond ik Peter niet echt geslaagd. Het is niet omdat je op radio scoort dat dit per definitie op tv ook zo is. Maar gisteren heeft hij me dan toch wel overtuigd. Peter Live bevat (naar mijn bescheiden mening dan toch;-) een groot gehalte aan amusement, humor en een sterk showelement. Als je dan als presentator nog 'in de maling' wordt genomen door je 'show'band en je eigen redactie, dan krijg je wel hilarische toestanden.
En nu we het over de band hebben... Nu snap ik wat mijn ex-collega bedoelde toen ze zei dat de MFT's (The Magical Flying Thunderbirds) een sabatjaar zouden nemen. Ze zijn dit najaar al ingepalmd als de 'Peter Live-band'. Aangezien dit één van mijn favoriete groepen is, kan dit aspect van de show zeker al niet meer stuk voor mij. Al had ik hen graag terug op het podium van Sint-Baafs tijdens de Gentse Feesten zien staan. Wie hen ooit al eens aan het werk zag, zal het met mij eens zijn: dit is gewoon de beste coverband die er bestaat. Enne... Peter Vandeveire weze gewaarschuwd... Ik vermoed dat ze hem nog wel eens voor 'voldongen feiten' (zoals zijn vroegere bandleden uitnodigen en dergelijke meer) zullen durven stellen.
De eerste Peter Live kon me dus zeker bekoren maar ik ben benieuwd of hij dit niveau, zal kunnen aanhouden. En vooral... zal hij er in slagen een hit te scoren?! ;-) De komende vrijdagen zijn alvast gereserveerd om lekker onderuit gezakt vanuit mijn gezellige, ruime sofa zijn vorderingen te volgen.

Olympische Spelen deel 2

"Onze 'prestaties' onder de loep"
Ze zijn al een tijdje afgelopen: De Olympische Spelen. Zelfs de Paralympics hebben we al achter de rug. Het is geen grote oogst van medailles geweest maar toch hebben onze atleten (want anderen ook mogen beweren) het nog niet zo slecht gedaan.
Dat ik er pas zo laat over schrijf heeft met tal van factoren te maken. Het belangrijkste was, het eerst afkicken. Ik was net met vakantie dus heb het gros van de uitzendingen gezien. En het was soms echt wel serieus genieten, vond ik. Maar van zo'n overdosis topsport, daar moet je natuurlijk eerst van bekomen. En daarna was het net iets te druk en begonnen ook de Paralympics. Ik wou dus wachten tot ook die afgelopen waren om eens terug te blikken.
De Olympische atleten zijn met z'n 96 (waarvan twee ploegsporten met het voetbal en hockey) richting Peking vertrokken. Daarvan haalden we 'slechts' twee medailles: zilver voor de 4x100 m bij de dames en goud voor Tia Hellebaut bij het hoogspringen. Maar toch wisten nog heel wat Olympiërs een Olympisch diploma te veroveren. Zo werd Mario Aerts 8ste in de wegrit bij de heren. Ilse Heylen hoopte allicht op meer maar pikte toch nog de 7de plaats in bij het damesjudo -52kg. Ook haar judocollega Dirk Van Tichelt droomde van meer maar als je in de eerste ronde tegenover de latere Olympisch kampioen staat en heel nipt verliest, mag je zijn 5de plaats toch een goede prestatie noemen. In het roeien werden Bart Poelvoorde en Christophe Raes tweede in de B-finale maar haalden zo toch wel nog hun Olympisch diploma. Tim Maeyens greep net naast de bronzen medaille maar legde een prachtig parcours af. Evi Van Acker begon sterk aan haar zeilcompetitie maar kende daarna wat problemen en uiteindelijk eindigde ze 8ste. Persoonlijk vond ik Iljo Keisse en Kenny De Ketele de grootste pechvogels van onze nationale selectie: op 200 m van een gouden medaille strandden. Hadden ze wat meer 'steun' gekregen van hun Zwitserse zesdaagse collega's en hadden de Nederlanders (die toch niets meer te winnen of te verliezen hadden) hun benen stilgehouden, hadden we in de ploegkoers op de piste nog een gouden medaille binnen. Nu vielen ze net naast het podium. Brian Ryckeman had zelf hogere ambities maar mag toch trots zijn op zijn 7de plaats. Onze heren voetballers daarentegen hadden misschien wel een zilveren plak kunnen veroveren. Maar ze speelden net iets te 'wispelturig' voetbal. Tip voor onze 'beloften': probeer in de toekomst meer voetbal te spelen zoals tegen Italië en vooral aanvallend voetbal te spelen in plaats van bij een voorsprong voor eigen doel te 'kruipen'. Toch gefeliciteerd met die vierde plaats. De heren van de 4x400 m die als allerlaatste Belgen in de 'arena' stapten, wisten ook vriend en vijand te verrassen met hun 5de plek in de finale. Dus ook voor hen een Olympisch diploma en zeker verdiend.
Tot slot wil ik nog even aandacht voor de prestaties van de overige atleten die misschien geen top 8 plaats haalden maar toch een pluim verdienen.
Het hockeyteam (9de) bestaande uit voornamelijk 'amateurs', gaven elke match het beste van zichzelf met wisselend succes. Ook onze twee Liesbet(h)s (9de) in het beachvolley zetten knappe resultaten neer en wisten de latere Olympisch kampioenen bijna een set af te snoepen. Ze hebben hen zeker in de eerste set toch serieus het vuur aan de schenen gelegd. Ook ons jonge gymnaste Gaelle Mys wist een finaleplaats te versieren. Zowel in het zwemmen en atletiek sneuvelden nationale records en een talent om op te blijven volgen is Elise Matthysen. En 'last but not least' mag ik 'onze' Sven Nys niet vergeten. In het veld heer en meester maar wat hij in het mountainbike zou verwezelijken, was nog af te wachten. De voorbereiding was nogal 'verwarrend' te noemen. Na enkele tests besloot hij eerst van deelname af te zien maar nadien toch zijn kans gewaagd. En wat voor kans... Met een betere startplaats had hij allicht een medaille op zak.
Dan onze Paralympische atleten. Zij vertrokken met 21 atleten richting Peking. Ze kwamen uit in 7 verschillende competities: wielrennen, tafeltennis, tennis, paardrijden, atletiek, zwemmen en goalbal. En al van bij het begin lag de lat hoog. Terwijl we bij de Olympiërs tot op het laatst moesten wachten op een medaille, had we er met Jan Boyen op de piste al vlug een te pakken. Het werd jammer genoeg enkel deze bronzen medaille maar toch wisten ook de anderen wel goede resultaten neer te zetten. Boyen werd ook nog vierde in de tijdrit en ook vierde op de weg. Gino De Keersmaeker eindigde 5de bij het discuswerpen. In het zwemmen haalde Sven Decaesstecker tweemaal een finale: in de 100 m schoolslag werd hij 8ste en bij de 200 m wisselslag (SM10) greep hij nipt naast de bronzen medaille. Kevin Lambrechts finishte op de 200 m wisselslag (SM7) nog op een zesde stek, maar in de finale van de 50 m vlinder legde Kevin beslag op de 5de plaats. Ook de tennissers, tafeltennissers, het goalbalteam en de ruiters hebben knappe prestaties neergezet.
Wie de uitslagen van de Olympische en Paralympische atleten nog eens volledig wil bekijken raad ik aan om te surfen naar: http://www.olympic.be/ en http://www.supporterparalympics.be/.
Hopelijk zien we heel wat van deze atleten over vier jaar terug in Londen. Wie weet, zijn we er dan zelf live bij.

De kom, kommer en komkommertijd

Tijdens de zomermaanden is het zowat overal 'komkommertijd' zoals dat heet. De kranten moeten meer dan anders hun plaats vullen met 'faits divers'. Behalve dan op sportief vlak, daar is deze zomer geen gebrek aan.
Mijn vakantie zit er bijna op. Naast het opruimen van mijn nieuwe stek waar ik ondertussen al bijna een half jaar geleden ingetrokken ben, heb ik ook tijd genomen om wat te 'komkommeren'. Het weer was niet op zijn best en dus had ik tijd om mijn achterstand van filmkennis bij te werken. Zowel op TV als in de videotheek ben ik toch weer op een heel aantal leuke films gebotst. Sommigen zullen bij het lezen van de titels wel denken: mhm heeft ze die nu pas ontdekt? Wel ja, vandaar dat ik ook spreek van mijn 'achterstand'.
Net heb ik 'Diarios de Motocicleta' (the motorcycle diaries) (2004) bekeken. Je krijgt een compleet ander beeld over Che Guevara. En bovenal begrijp je meer het waarom van zijn ommekeer naar het communisme. De film heeft me overtuigd om zeker het boek te lezen. Alles moet in een beperkte tijdspanne verteld worden en dan is een boek beter om alle verhaallijnen wat uitgebreider aan bod te laten komen.
De volgende film die me absoluut kon bekoren was Copying Beethoven (2006) met de overbekende Ed Harris en de al wat minder bekende Diane Kruger in de hoofdrollen. Net als de 'Diarios' rust deze film hoofdzakelijk op de twee hoofdrolspelers. Persoonlijk vind ik het heel sterk en vooral moedig om een film voornamelijk op twee karakters te laten steunen. Vooral in Copying Beethoven krijg je voornamelijk dialogen tussen de componist (Harris) en zijn copyiste (Kruger). De bijrollen zijn inderdaad 'bij'-rollen. Als muzikante kon ik ook de uitvoering van de 9de symfonie best smaken. Nu zou je denken dat voor niet-muziekkenners deze scène gaat vervelen, maar integendeel. Van begin tot eind blijft de film boeien. Aanrader nummer twee dus.
Toch hoefde ik mij niet altijd zo te 'concentreren'. Ik geniet ook wel van die typische 'meidenfilms' of hoe moet ik ze anders noemen.
Chasing Liberty (2004): Zoals veel van de typische vrouwenfilms voorspelbaar maar toch geestig. De cast is alvast super met Matthew Goode (dat typisch Engels taaltje doet het hem ;-)) als de 'verdoken' geheimagent Ben Calder en Mandy Moore, Anna de presidentsdochter die vrij wil zijn. Daarnaast staan in de 'bijrollen' o.a. Mark Harmon als de vader/president Foster en Jeremy Piven als geheimagent Weiss. Het zijn acteurs met naam en faam.
Imagine me and you (2005): Ook dit is zo'n zeemzoeterige en toch aandoenlijke film. Het is zoals het op de omslag staat: "A romantic comedy... with a twist". Ook hier neemt Matthew Goode (Heck) één van de hoofdrollen voor zijn rekening. Naast hem is er Piper Perabo als Rachel die moet kiezen tussen haar beste maatje/echtgenoot Heck en haar grote liefde de bloemiste Lucy (gespeeld door Lena Heady). Vader Ned is Anthony Head (bekend uit Buffy the vampire slayer).
Because I said so (2007). Hilarisch goed met Diane Keaton als 'gestoorde' en vooral overbezorgde moeder Daphne Wilder voor haar drie dochters: Maggie (Lauren Graham), Mae (Piper Perabo) en Milly (Mandy Moore). Vooral deze laatste moet de bemoedering zwaar ondergaan en staat voor de moeilijke keuze welke man de liefde van haar leven wordt: de mysterieuze muzikant Johnny (Gabriel Macht) of de zelfzekere architect Jason (Tom Everett Scott).
Catch and release (2006): In een vorig leven werd ze bekend als CIA-agente Sydney Bristow. Ondertussen is ze mevrouw Ben Affleck geworden. Ik heb het natuurlijk over Jennifer Garner. Catch and release is ook zo'n typische zomer 'romantic movie'. Gray (Garner) verliest haar verloofde Grady en trekt in bij de vrienden Dennis (Sam Jaeger) en Sam (Kevin Smith). Ze komt stilaan tot het besef dat haar verloofde belangrijke geheimen voor haar had. Stilaan geeft ze zichzelf de kans om opnieuw de liefde in haar leven toe te laten. Daar heeft vooral de knappe verschijning van Fritz (Timothy Olyphant) waarschijnlijk veel mee te maken ;-)
En zo kom ik bij de vier Die Hard films (Olyphant speelt de slechterik Thomas Gabriel in Die Hard 4.0). Ik heb ze alle vier nog eens de revue laten passeren. Ik vind Bruce Willis als John Mc Clane heel sterk. Wat ik bovenal fantastisch vind aan deze vier actiefilms is dat alle geweld ontzettend goed gerelativeerd wordt met de grote dosis humor die vooral Mc Clane hemzelve levert.
Voila, 't zit er bijna op en ik heb mijn lijstje films weer voor eventjes afgewerkt. Het volgende lijstje maak ik dan weer op om tijdens de koude wintermaanden gezellig voor de kachel in mijn supergezellige hoeksalon te genieten.

Olympische Spelen 2008 - Peking

Vrijdag op de speciale dag 8/8/8 zijn de Olympische Spelen in Peking begonnen. Dat het gros van de medailles naar China, USA en Rusland zullen gaan, kunnen we nu al voorspellen. Wie kan nu op tegen dergelijke grote naties? Zeker ons klein landje niet met een 96-tal atleten die ons nationale eer zullen verdedigen. En er zitten dan al twee ploegsporten met het voetbal en hockey tussen.
Nu zijn onze landgenoten toch al goed bezig. OK, tot nu toe nog geen medailles al stond Dirk Vantichelt in het judo er zeer dicht bij. Met het kleinste verschil moest hij tevreden zijn met een vijfde plek.
Toch zijn de prestaties vrij goed: in en op het water zijn er al een aantal halve finales versierd. Elise Matthysens eindigde uiteindelijk op een dertiende plaats. Voor de roeiers moeten we nu afwachten of ze al dan niet een finale kunnen halen. Tim Maeyens ging toch vrij vlot naar zijn halve finale. Bart Poelvoorde en Christophe Raes moesten het via de herkansingen doen en slaagden perfect in hun opzet: halve finale halen.

Van de wielrenners zagen we nog niet zo veel. Mario Aerts toonde zich toch mooi met een achtste plaats. Lieselotte Decroix moest in verschillende weersomstandigheden en als enigste landgenote de eer verdedigen bij de dames op de weg. Ze werd uiteindelijk 44ste.
In het eventing zou Karin De Doncker ook nog wel iets kunnen betekenen. Na de dressuur stond ze tweede maar door een te sterke tijdslimiet bij de crosscountry zakte ze enkele plaatsen. Nu staat nog wel de jumping op het programma en als ze daar zeer sterk kan in presteren en minder strafpunten pakken dan haar concurrenten, zit er toch nog misschien een medaille in.
Bij het beach volley staan ook de twee Liesbet(h)s sterk te spelen al hebben ze hun beide wedstrijden verloren. Tegen de Chinezen hadden ze een kans om de match in hun voordeel te beslechten. We hopen voor hen dat ze tegen de Zwitsers wel kunnen winnen.
Onze hockeyers komen straks voor het eerst aan bod en na deze wedstrijd kunnen we ook al een oordeel vormen, al nemen ze het tegen een van de grootste kanshebbers op de eindwinst.
Verder kunnen we nog niet zo veel vertellen. Pas als het zwemmen voorbij is, komen de atleten in de atletiekpiste in actie.
We blijven dus met argusogen de spelen van onze Olympische atleten volgen. Je kan dit ook op volgende site van het BOIC.
Maar natuurlijk volgen we enkele internationale grootheden. In het zwemmen zijn zeker alle ogen op Phelps gericht. Iedereen wil natuurlijk zien of hij zijn doel, 8 gouden medailles, kan bereiken. Hij is alvast goed op weg. Momenteel heeft hij er al twee binnen en heeft zich al naar een volgende halve finale gezwommen.
En verder... ;-) wordt het vooral bij de wedstrijden in de zwembaden (heb naast het zwemmen ook al het duiken gevolgd) genieten van die mooie gespierde mannenlichamen. Tjah, een vrouw mag ook al eens iets hebben, nietwaar?:p