1 februari 2009 = N & N-dag

Vandaag was een sportieve hoogdag. Neen, zelf heb ik geen sportprestatie neergezet. Integendeel. Ik maakte het allemaal mee vanuit mijn luie zetel. Het werd de N & N-dag. De Nadal en Niels-dag.
Deze morgen werd ik na een veel te korte nachtrust gewekt met Sven Nys op Radio 2. Wetende dat hij vandaag een belangrijke cross moest rijden, vermoedde ik al dat deze uitzending opgenomen moest zijn. Af en toe viel ik terug in slaap en hoorde er dus maar flarden van.
Uiteindelijk hield ik mijn ogen wat langer open en het daagde me ineens dat de mannenfinale van de Australian Open aan de gang moest zijn. Ik zette de TV op Sporza. Ik had blijkbaar net de eerste set gemist die in het voordeel van Rafael Nadal was uitgedraaid. Het werd een wedstrijd op het scherp van de snee en vooral... met prachtig tennis. Door de spanning en de kwaliteit van het spel dat Roger Federer en Rafael Nadal brachten, had ik geen moeite om wakker te blijven. Na de halve finale Verdasco-Nadal vreesde ik dat we met die vijfsetter een prachtige wedstrijd hadden gehad die meer een finale waard was dan de eigenlijk finale zou worden. Mijn vrees bleek gelukkig ongegrond. Federer en Nadal gaven het beste van zichzelf en vochten voor elk punt. Na opnieuw een marathonwedstrijd trok 'Rafa' Nadal aan het langste eind. Hij is mogelijk aan het begin van een echte Grand Slam: het winnen van de vier Grand Slam tornooien in hetzelfde kalenderjaar. De eerste is dus alvast binnen.
Doordat de tenniswedstrijd uitliep op een vijfsetter dreigde deze de uitzending van het WK veldrijden in Hoogerheide te overlappen. Gelukkig maakte Nadal er toch nog op tijd een eind aan de wedstrijd, waardoor ik niets hoefde te missen van zowel de tennismatch als de 'cyclocross'.
De laatste weken was er nogal wat heisa geweest rond het WK veldrijden. Lars Boom had altijd laten uitschijnen dat het WK in eigen land voor hem een prioriteit was. Hij zou de te kloppen man zijn. De Belgen zouden opnieuw tegen elkaar rijden in functie van de ploegbelangen. De ploegmanagers hadden zich ook al in de debatten gemengd. Het was uiteindelijk Sven Nys die het initiatief in handen nam om alle Belgische veldrijders op één lijn te krijgen. En hij slaagde.
Zoals ze vandaag voor elkaar geknokt en gereden hebben, we mogen trots zijn op alle zeven renners maar vooral op Niels Albert. Hij plaatste een demarrage, geholpen in de achtergrond door Sven Nys die perfect het gat liet vallen, tijdens de tweede ronde. Vanaf dan was het Albert tegen een jagende Stybar. Nys en Vantournhout probeerden nog even het blok aan de Tsjech zijn been te zijn, maar moesten hem toch laten gaan. Gelukkig voor ons hield de bijna 23-jarige renner uit Tremelo stand.
Vooraf had ik twee favorieten die dit WK mochten winnen: Sven Nys, die opnieuw het volledige seizoen vrij oppermachtig was en Niels Albert, die na een fantastisch competitiebegin ongelukkig ten val kwam in Gavere en het grootste deel van het seizoen moest revalideren. Als je ziet hoe Niels nog dergelijke prestaties neerzet na zijn revalidatie: sjapoo zeg. Ik had nooit gedacht dat we hem nog aan het werk zouden zien dit seizoen (zie post over Winter-wielerseizoen deel 2, december 2008), laat staan dat we hem wereldkampioen zouden zien worden.

Ik vermoed dat er vanavond ontzettend goed gefeest zal worden zowel in Hoogerheide als in Baal-Tremelo (met hun bronzen en gouden medaille/wereldkampioen). Het is hen van harte gegund. Proficiat!! We mogen terecht fier zijn op een hecht Belgisch (eigenlijk volledig Vlaams) nationaal team en in het bijzonder op Niels Albert en Sven Nys.
Hierbij een noot aan de heer Vlaams minister van Sport Bert Anciaux: misschien moet het standpunt over het 'topsport'statuut van het veldrijden herbekeken worden. Zou het niet nuttiger zijn om mee te helpen zorgen dat deze wielerdiscipline ook eens Olympisch wordt? Kunnen we wellicht nog eens op winterspelen een gouden medaille winnen.

Het winter-wieler-seizoen deel 2

Er zijn twee wielerdisciplines die vooral 's winters volk trekken. Enerzijds is dit het pistegebeuren dat ik met de Gentse 6-daagse uitvoerig in mijn vorige post aan bod liet komen. Nu wil ik het even over die andere discipline hebben: het veldrijden.
Dit weekend waren er opnieuw twee heel belangrijke crossen. Zaterdag vond een wereldbekerwedstrijd plaats in Koksijde. Gisteren, zondag, was er de manche van de Superprestige in Gieten. De eerste werd onverwachts gewonnen door Erwin Vervecken die het in de sprint haalde van topfavoriet Sven Nys. Met deze overwinning kroont hij zich meteen tot recordhouder wat zeges in Koksijde betreft. Gisteren in Gieten toonde Klaas(ke) Vantornhout zich de sterkste van ex-ploeggenoot Bart Wellens.
Geen overwinning voor Nys dus, maar hij heeft er al een sterk seizoen opzitten. Enkele nederlagen zullen zijn seizoen niet vergallen.
Bij Niels Albert daarentegen zit het seizoen er zo goed als zeker op. Normaal kon hij vandaag voor het eerst weer inspanningen doen na zijn ernstige val met een scheur van de milt en een ribbreuk tot gevolg. Ik ben eens benieuwd. Het is zo jammer want hij was in bloedvorm. Het was een plezier om hem de duels met streekgenoot Nys te zien uitvechten, en zelfs winnen. Nu moeten we helaas de rest van het seizoen zonder hem doen. Samen met Nys is Albert één van de weinige veldrijders van wie we technisch hoogstaand veldrijden kunnen verwachten. Ik wil hier echter de overige crossers geen onrecht aandoen. We kunnen best tevreden zijn met het Belgische (lees vrijwel exclusief Vlaamse) veldrijderspeloton. Als je de aankomstlijsten bekijkt van de afgelopen crossen, staan er vooral landgenoten bij de eerste tien op een Tsjech en/of een Nederlander na.
Toch mis ik de duels Nys/Albert. Dat is voor mij het veldrijden op topniveau. De technische vaardigheid die ze beiden hebben, het koersinzicht, ... Hopelijk verloopt de revalidatie van Niels voorspoedig zodat we hem toch nog op het eind van dit seizoen nog even aan het werk kunnen zien.
Bij deze: Niels, veel beterschap gewenst en een voorspoedige revalidatie!

Veldrijden duurt een uur...

... en op het einde wint Sven Nys
Gisteren ging ik naar de eerste superprestigewedstrijd in Ruddervoorde kijken. Voor wie een leek is, en zelfs de naam Sven Nys nog nooit hoorde (moet dan allicht uit een ander land of zelfs een andere planeet komen ;-) even uitleggen.
Het veldritseizoen is terug van start gegaan. Dat is dus 'koersen' in het veld (zoals het woord dus zegt). Net als op de weg, heb je in het veld ook verschillende competities. Je hebt de Wereldbeker, de GVA-trofee, de Superprestige en natuurlijk ook aparte wedstrijden en de kampioenschappen.

Gisteren ging dus de Superprestige van start. En het werd een zeer spannende wedstrijd gecombineerd met het prachtige weer een ongelooflijke aangename namiddag uit.
Alle toppers stonden aan de start: wereldkampioen Boom, Stybar, Wellens, Nys, Albert, Vervecken, Vantornout en zelfs de 'oude' getrouwe Groenendaal. Al van bij het begin koersten de veldrijders hard door. Het veld lag er mooi en technisch perfect bij. Klaas Vantornout trok en sleurde het hele pak uit elkaar. Even kon Lars Boom aanpikken maar naarmate de wedstrijd vorderde zagen we hem steeds verder achterop geraken. Ook Stybar was blijkbaar nog niet top. Sven Nys en Niels Albert daarentegen toonden zich overduidelijk. Nys was de enige die in eerste instantie bij Vantornout kon blijven en zelfs overnam. Albert moest al enkele 'cartouches' verschieten om tot bij het duo te kunnen komen. Dat deed hem uiteindelijk de das om bij de eindsprint die gemakkelijk gewonnen werd door Nys.
Zowel in Dottenijs (zaterdag) als in Ruddervoorde stond de man uit Baal op het hoogste schavotje. Ben al benieuwd naar het verdere verloop van het nieuwe veldritseizoen.