August Rush

Het is blijkbaar al een film van 2007 (pas begin 2008 in België verschenen) maar ik heb hem pas deze middag ontdekt: August Rush. Ik wou even een middagpauze houden en het middagnieuws bekijken. Dezer dagen is het altijd wel interessant om de recentste berichten te volgen. Nadien nog even zappen en dan verderdoen, dacht ik bij mezelf... tot ik op Prime Star belandde.
Daar was net een film begonnen en de eerste beelden trokken mijn aandacht. Ik ben blijven kijken.
August Rush is het verhaal van het weesjongetje Evan Taylor. Die naam kreeg hij toen hij als baby in het weeshuis terecht kwam. Zijn ouders heeft hij nooit ontmoet maar hij is er van overtuigd dat ze allebei nog leven... en hij wil hen vinden.
Hij is gefacineerd door alle geluiden rondom hem heen: alles klinkt als muziek in zijn oren. Hij loopt weg uit het weeshuis 'de muziek volgend' tot in het centrum van New York. Daar ontmoet hij Arthur die hem bij 'Wizard', een straatmuzikant brengt. Die heeft oog en oor voor het muzikaal talent van Evan en doopt hem 'August Rush', dat volgens hem beter klinkt als artiestennaam. Na een inval van de politie in het kraakpand waar Evan/August met Wizard en de andere kinderen leven, belandt hij per toeval in een kerk waar hij een gospel koor aan het werk hoort en ziet. Hij volgt het meisje dat hij solo hoorde zingen. Met een aantal basisnoten die ze hem op de piano leert, creëert hij allerlei melodieën. De dominee stelt hem voor op de Juilliard school waar zijn talent iedereen verbaast. De directie is zelfs zo onder de indruk van zijn kunnen dat zijn pas geschreven 'August Rhapsody' op het Concert in the park zal gebracht worden. Tijdens de repetitie echter komt Wizard die zijn belangrijkste bron van inkomsten mist, hem terughalen. Uit schuldgevoel laat August zich meenemen. Terug op zijn hoekje in het park krijgt hij een mooie fooi van een voorbijganger, een muzikant. Samen 'vechten' ze een gitarenduel uit.
Tot hier mijn samenvatting van het verhaal. Helemaal wil ik het verhaal niet vertellen om voor de geïnteresseerden de plot niet te vergallen. Wel geef ik nog mee dat ik vaak met tranen in de ogen zat, en het is al een hele tijd dat een film mij echt zo ontroerde. Een aangrijpend verhaal gecombineerd met mooie muziek. Vooral het gitarenduel en het 'slotwerk' deden me kippenvel krijgen.
De cast is zeker niet van de minste: namen als Jonathan Rhys Meyers, Keri Russell, Robin Williams spreken voor zich. En ook de hoofdrolspeler Freddie Highmore heeft ondanks zijn jonge leeftijd al heel wat op zijn palmares staan (o.a. Finding Neverland en Charlie and the chocolate factory). Wat mij betreft, is August Rush dus zeker een aanrader om gezien te hebben.
Hierbij één van mijn favoriete fragmenten uit de film: het gitarenduel...

Daens & Het Huis Anubis

Na de films, nu de musicals
Het is alweer even geleden dat ik nog tijd had om iets neer te pennen of liever te posten op mijn weblog. Ik heb dan ook drukke tijden achter de rug.
Door deze drukte ben ik er niet in geslaagd om in het oude postgebouw van Berchem naar een voorstelling van Daens, de musical te gaan. Ik was er anders wel graag naar toe geweest. Toen de film in 1993 uitkwam, ben ik wel gaan kijken in de bioscoop. De cast en crew was er één om U tegen te zeggen: regie: Stijn Coninckx, priester Daens: Jan Decleir, Nette: Antje De Boeck en Jan: Michael Pas. Muziek was van de hand van Dirk Brossé.
Ergens diep vanbinnen was ik ook wat bang om naar de musical te gaan kijken. Het is namelijk niet zo evident om van een film een musical, en omgekeerd, van een musical een film, die minstens even goed is als het origineel, te maken.
Zo was ik ontgoocheld in de filmversies van Evita en Chicago. Evita had ik toen nog niet in het theater gezien maar kende de muziek en het verhaal wel goed en vond dat de film er op sommige vlakken er te veel van afweek. Onlangs zag ik de musical wel in het Capitool in Gent en zelfs de Nederlandse versie kon me absoluut bekoren. Bij Chicago, de film ontbrak naar mijn gevoel het overweldigende dat ik live in het theater wel had ervaren.
Bij Daens had ik diezelfde schrik alhoewel de film geen filmmusical was. Bij het zien van de DVD overviel me een gevoel van spijt dat ik toch niet naar Antwerpen ben geweest. Misschien is het bij Daens inderdaad wel het voordeel geweest dat het oorspronkelijk geen musical was. Enkel het basisverhaal is hetzelfde. De muziek en zang geven er een extra dimensie aan. De prestaties van de hoofdrolspelers Lucas Van den Eynde (Daens), Free Souffriau (Nette), Jelle Cleymans (Jan), Jo Demeyere (Stillemans), Chris Vandendurpel (Ponnet) zijn absoluut van hoog niveau. Hoewel ik de musical dus niet live heb gezien, ben ik toch blij met de versie op DVD. Iedereen die er niet kon bijzijn, raad ik dan ook aan om de DVD te kopen. Ook de extra's zijn bijzonder interessant. Het blijft dus de moeite waard.
Toch ben ik onlangs in Antwerpen beland. Tante zijn brengt enige verplichtingen met zich mee. Normaal ging ik met de kinderen van mijn broers altijd shoppen voor hun verjaardag. Dit jaar wou ik iets 'creatiever' zijn. De drie meisjes zijn grote fan van Het Huis Anubis. Na de film was er nu de musical. Op 7 februari kwamen de 'bewoners van het Huis Anubis' voor drie voorstellingen naar de Elisabethzaal in Antwerpen. Aangezien de beste plaatsen voor de twee middaguitvoeringen al vlug verkocht waren, besloot ik om kaarten te bestellen voor de voorstelling van 11 u.
's Morgens was het wel vroeg vertrekken. De jongste schoonzus zette haar twee dochters bij mij af. We namen de trein van half negen richting Gent waar we overstapten op de trein naar Antwerpen. Daar hadden we afgesproken op het stationsplein met mijn oudste schoonzus en haar dochter.
Onze zitplaatsen in het theater waren uitstekend. Alle kinderen konden het podium perfect zien. En het was meer dan de moeite om te zien. De acteurs konden stuk voor stuk goed zingen. Het verhaal bleef boeiend van begin tot eind. Ook het publiek werd in de musical betrokken wat natuurlijk een plus is als je een voorstelling voor kinderen geeft. Vooral toen enkele acteurs de zaal in kwamen, was het hek helemaal van de dam.
Wie nog beweert dat dit enkel voor kinderen is, was er in Antwerpen wellicht niet bij. Ook wij, de volwassenen bedoel ik dan, konden deze musical zeker smaken. De DVD van de film kocht ik na de voorstelling als extraatje voor de kinderen. Hun dag kon duidelijk niet meer stuk. En de mijne ook niet meer.

High School Musical - Krea Show

De laatste dagen loop ik met een melancholisch gevoel, heb ik last van jeugdsentiment :s. Kortom het is weer 'die goede oude tijd'-tijd ;-)
Neen, alle gekheid op een stokje: ik heb dit weekend maar liefst de drie High School Musicals op rij gezien. De eerste twee huurde ik op DVD. De derde loopt momenteel in de bioscoop en ben deze op groot scherm gaan bekijken.
Maar wat is de link tussen mijn 'zogezegd jeugdsentiment' en High School Musical? denk je dan.
We keren terug naar de jaren waar ik nog op de 'High School' zat, mijn laatste jaren humaniora dus op het Vrij Handelsinstituut (dat nu bekend staat als het Vrij Handels- en Sportinstituut). Twee leerkrachten richtten elk jaar een Krea Show in. Zij waren de regisseurs, de leerlingen de zangers, dansers, acteurs, ... Het spektakel draaide telkens rond één centraal thema. Ik herinner me nog alle shows.
Schooljaar 1988-1989: Europa 1992. Dat speelde zich nog af in de sporthallen op het domein zelf. Kristine Perpête (fans van familie kennen haar als Els) kroop in de rol van Europa. Wendy en Gert waren haar collega's voor presentatie. Met de vierdejaars uit de danshumaniora brachten we een 'rugbywedstrijd' tussen Europa en de Wereldploeg in dansvorm. Onze groep haalde zelfs de krant. Daarnaast gaf ik nog samen met enkele andere leerlingen demonstraties van Japanse gevechtsporten onder het mom van 'gevaar dreigt van buiten Europa'.
Schooljaar 1989-1990: L'Amore, de liefde dus. Een duo (Caroline en Igor als ik me nog goed herinner) praatte het geheel aan elkaar. Alle aspecten van 'liefde' kwamen aan bod: de platonische liefde, de liefde voor een idool, de liefde voor de sport, ... Het vijfde en zesde jaar danste samen. Tijdens de tweede dans hoefde ik zelf niet veel te dansen maar speelde ik een 'bodyguard' voor de 'grote ster'. 't Was eigenlijk nog plezant ook.
Schooljaar 1990-1991: Money makes the world go round. In mijn 'senior year' was ik ook naast het podium actief. Met een aantal vrienden van het internaat waren we podiummeester. Het leuke eraan was dat we na de repetities altijd later op het internaat belandden. Zogezegd omdat we nog heel wat tijd nodig hadden om de podiumattributen terug op hun plaats te zetten voor de volgende repetitie. We speelden dan ook voor het eerst op verplaatsing, in het Cultuurcentrum De Dijk op Brugge Sint-Pieters. De presentatie gebeurde door Nico Deruwe, een klasgenoot van mij en Filip Ledeine (nu presentator op Radio 2, hij had het dus duidelijk in hem). Naast het podiummeester(es)schap mocht ik ook nog meedansen. Toen heb ik de musical 'Starlight Express' leren kennen. We dansten namelijk op 'Pumping Iron' uit die Musical. Verder herinner ik me vooral de sketsch van Delphine, een andere klasgenote, over een WC-madam, of liever ze speelde die zelf. Dat was echt een hilarisch goed stukje. Nu nog als ik een openbaar toilet bezoek, zie ik het terug voor me en moet dan binnensmonds lachen.
Dus, toen ik dit weekend de High School Musical-films zag, kreeg ik heimwee naar die tijd. Vooral de derde film bracht al die herinneringen terug naar boven. Deze is volgens mij ook wel de beste van de drie films. De acteurs zijn duidelijk gegroeid in hun rol en volwassener geworden. Ik heb gemerkt dat ze al volop met een vierde bezig zijn, maar de hoofdacteurs zijn er niet meer bij. Of dat een goed idee is? Dat is nog maar de vraag. High School Musical, Senior Year is duidelijk een climax die voortvloeit uit de vorige twee. Om nog beter te doen, lijkt me sterk. Vooral de vergelijking met Zac Efron, Vanessa Hedgens, Corbin Bleu, Monique Coleman, Lucas Grabeel, Ashley Tisdale en de rest van de 'Wildcats' zal moeilijk te vermijden zijn.
Voor wie de film al zag, mag dit hopelijk een even mooie herinnering zijn. Wie hem nog niet gezien heeft, laat dit dan een voorsmaakje zijn om dit zeker te doen.

En dans...

OK. Ik geef het toe. Ik ben verslaafd. Niet aan drugs, alcohol, koffie.. maar aan dansen. Wie me al heel lang kent, denkt nu wellicht: "Dat is toch niets nieuws onder de zon. We weten al langer dat ze nooit kan blijven stilzitten en heel graag danst."
Dat klopt. Jaren geleden (in de jaren stillekes zouden we bijna kunnen stellen ;-) liep ik school op de danshumaniora in Brugge. Soms heb ik toch wel even spijt dat ik er vrijwel niets meer mee deed. Ik merk nog steeds dat ik, wanneer ik dans, alle zorgen en problemen vergeet.
Mijn 'verslaving' kwam terug naar boven door de dansfilms die ik de laatste tijd heb gezien. De laatste jaren raak ik moeilijk in de bioscoop tenzij af en toe eens met vrienden. De drukte op en naast het werk en het feit dat het financieel nogal een prijselijke bedoening zou worden als ik alle films die ik wil zien, zou bekijken op groot scherm, zorgden er voor dat mijn bezoekjes beperkt bleven. Ik kan het dus niet beter treffen dat mijn huisje dichtbij een videotheek ligt. Zo kan ik rustig mijn schade inhalen en de kosten blijven ook binnen de perken.
Ik heb dus onlangs een aantal dansfilms gehuurd: de twee Step Up films en Take the Lead. Man... de 'goesting' om terug te beginnen dansen is er meer dan ooit. Wat ik allemaal op het scherm te zien kreeg... Gewoonweg zalig! Ook de muziek in de films is aanstekelijk. Als ik die muziek beluister, fleur ik terug helemaal op. De benen kriebelen dan weer om te beginnen dansen of toch iets wat er op lijkt ;-) .
Voor wie deze films nog niet heeft gezien, eventjes korte synthese van de films.
Step Up begint bij drie vrienden die de toneelzaal van de Maryland School of Arts (MSA) vernielen. Tyler Gage (gespeeld door de knappe Channing Tatum) wordt aangehouden en moet als taakstraf schoonmaken in de bewuste school. Nora Clark (Jenna Dewan) werkt aan haar 'showcase' maar haar danspartner valt met een blessure uit. Tyler biedt haar aan om als vervanger in te springen. De rest kan je wel raden...
We zien Tyler (nog steeds een koppel met Nora (ook in het echt trouwens) en met wie hij samen op tournee zal vertrekken) in Step Up 2 (lees to) The Streets even terug als hij onze nieuwe heldin Andie West (Briana Evigan) de kans biedt om een auditie te doen bij MSA. Dat redt haar zodat ze bij haar vrienden kan blijven. In de school ontmoet ze Chase Collins (Robert Hoffman), mister populair en broer van de nieuwe directeur Blake Collins. Chase is de klassieke dans een beetje beu en hoopt om een crew op te starten om zo te kunnen deelnemen aan 'The Streets'.
Een leuk gegeven bij deze twee films: de twee hoofdrolspelers Channing en Robert zijn ook te zien aan de zijde van Amanda Bynes in 'She's the man'.
Tot slot: Take the lead. Terwijl in de Step Up-films het over een combinatie klassiek ballet en streetdance/hip hop gaat, is het centrale thema bij Take the lead 'Ballroom dancing', standaarddansen dus. Maar ook hier mengen de jongeren hun hip hop cultuur tussen de tango-, wals- en salsabewegingen. Tussen de jongelui herkennen we een bekend gezicht: Jenna Dewan als Sasha. Deze film dateert uit 2006 (het jaar Step Up ook uitkwam). De dansleraar Pierre Dulaine (dit verhaal is op zijn leven gebaseerd en zijn project dat hij in de publieke scholen van New York opgestart heeft) wordt ook prachtig vertolkt door Antonio Banderas. Het is zeker de moeite waard om deze film te huren. Er zit een belangrijk fragment in waardoor je zal begrijpen wat dansen voor mij betekent.

De kom, kommer en komkommertijd

Tijdens de zomermaanden is het zowat overal 'komkommertijd' zoals dat heet. De kranten moeten meer dan anders hun plaats vullen met 'faits divers'. Behalve dan op sportief vlak, daar is deze zomer geen gebrek aan.
Mijn vakantie zit er bijna op. Naast het opruimen van mijn nieuwe stek waar ik ondertussen al bijna een half jaar geleden ingetrokken ben, heb ik ook tijd genomen om wat te 'komkommeren'. Het weer was niet op zijn best en dus had ik tijd om mijn achterstand van filmkennis bij te werken. Zowel op TV als in de videotheek ben ik toch weer op een heel aantal leuke films gebotst. Sommigen zullen bij het lezen van de titels wel denken: mhm heeft ze die nu pas ontdekt? Wel ja, vandaar dat ik ook spreek van mijn 'achterstand'.
Net heb ik 'Diarios de Motocicleta' (the motorcycle diaries) (2004) bekeken. Je krijgt een compleet ander beeld over Che Guevara. En bovenal begrijp je meer het waarom van zijn ommekeer naar het communisme. De film heeft me overtuigd om zeker het boek te lezen. Alles moet in een beperkte tijdspanne verteld worden en dan is een boek beter om alle verhaallijnen wat uitgebreider aan bod te laten komen.
De volgende film die me absoluut kon bekoren was Copying Beethoven (2006) met de overbekende Ed Harris en de al wat minder bekende Diane Kruger in de hoofdrollen. Net als de 'Diarios' rust deze film hoofdzakelijk op de twee hoofdrolspelers. Persoonlijk vind ik het heel sterk en vooral moedig om een film voornamelijk op twee karakters te laten steunen. Vooral in Copying Beethoven krijg je voornamelijk dialogen tussen de componist (Harris) en zijn copyiste (Kruger). De bijrollen zijn inderdaad 'bij'-rollen. Als muzikante kon ik ook de uitvoering van de 9de symfonie best smaken. Nu zou je denken dat voor niet-muziekkenners deze scène gaat vervelen, maar integendeel. Van begin tot eind blijft de film boeien. Aanrader nummer twee dus.
Toch hoefde ik mij niet altijd zo te 'concentreren'. Ik geniet ook wel van die typische 'meidenfilms' of hoe moet ik ze anders noemen.
Chasing Liberty (2004): Zoals veel van de typische vrouwenfilms voorspelbaar maar toch geestig. De cast is alvast super met Matthew Goode (dat typisch Engels taaltje doet het hem ;-)) als de 'verdoken' geheimagent Ben Calder en Mandy Moore, Anna de presidentsdochter die vrij wil zijn. Daarnaast staan in de 'bijrollen' o.a. Mark Harmon als de vader/president Foster en Jeremy Piven als geheimagent Weiss. Het zijn acteurs met naam en faam.
Imagine me and you (2005): Ook dit is zo'n zeemzoeterige en toch aandoenlijke film. Het is zoals het op de omslag staat: "A romantic comedy... with a twist". Ook hier neemt Matthew Goode (Heck) één van de hoofdrollen voor zijn rekening. Naast hem is er Piper Perabo als Rachel die moet kiezen tussen haar beste maatje/echtgenoot Heck en haar grote liefde de bloemiste Lucy (gespeeld door Lena Heady). Vader Ned is Anthony Head (bekend uit Buffy the vampire slayer).
Because I said so (2007). Hilarisch goed met Diane Keaton als 'gestoorde' en vooral overbezorgde moeder Daphne Wilder voor haar drie dochters: Maggie (Lauren Graham), Mae (Piper Perabo) en Milly (Mandy Moore). Vooral deze laatste moet de bemoedering zwaar ondergaan en staat voor de moeilijke keuze welke man de liefde van haar leven wordt: de mysterieuze muzikant Johnny (Gabriel Macht) of de zelfzekere architect Jason (Tom Everett Scott).
Catch and release (2006): In een vorig leven werd ze bekend als CIA-agente Sydney Bristow. Ondertussen is ze mevrouw Ben Affleck geworden. Ik heb het natuurlijk over Jennifer Garner. Catch and release is ook zo'n typische zomer 'romantic movie'. Gray (Garner) verliest haar verloofde Grady en trekt in bij de vrienden Dennis (Sam Jaeger) en Sam (Kevin Smith). Ze komt stilaan tot het besef dat haar verloofde belangrijke geheimen voor haar had. Stilaan geeft ze zichzelf de kans om opnieuw de liefde in haar leven toe te laten. Daar heeft vooral de knappe verschijning van Fritz (Timothy Olyphant) waarschijnlijk veel mee te maken ;-)
En zo kom ik bij de vier Die Hard films (Olyphant speelt de slechterik Thomas Gabriel in Die Hard 4.0). Ik heb ze alle vier nog eens de revue laten passeren. Ik vind Bruce Willis als John Mc Clane heel sterk. Wat ik bovenal fantastisch vind aan deze vier actiefilms is dat alle geweld ontzettend goed gerelativeerd wordt met de grote dosis humor die vooral Mc Clane hemzelve levert.
Voila, 't zit er bijna op en ik heb mijn lijstje films weer voor eventjes afgewerkt. Het volgende lijstje maak ik dan weer op om tijdens de koude wintermaanden gezellig voor de kachel in mijn supergezellige hoeksalon te genieten.

Film- en muziekweekendje

Ja het is dit weekend overwegend een cultureel weekendje geworden. Vrijdagavond had ik een drietal films gehuurd en bekeken. Gisteren, zaterdag, hadden we het dubbelconcert met Belgian Brass en daarna de Spaanse afterparty met Mucho Gusto.
Maar eerst mijn filmavond dus. Zoals ik al in eerdere blogs vertelde, ben ik niet onmiddellijk de grote filmkenner en vooral geen analiste. Als ik een film bekijk, is het om te genieten en niet alle details en alle fouten in de film te gaan uitzoeken.
Film nummer 1 was Waitress. Een vriend had het op zijn blog als "ongewoon goed en een aanrader" vermeld. Eerlijk gezegd was ik toch wat ontgoocheld. Misschien na het commentaar had ik wat te hoge verwachtingen.
De tweede dvd in de reeks was "We are Marshall". Wie me goed kent, weet dat cultuur en sport heel belangrijk voor me zijn, om niet te zeggen mijn grootste passies. Deze film combineerde beide. Het verhaal speelt zich af in 1970 en handelt over een 'American Football'-ploeg uit West Virginia die omkomt in een vliegtuigcrash. Of liever over de gevolgen die deze crash op de universiteit en de gemeenschap heeft. In eerste instantie wil niemand nog een nieuw team oprichten omdat ze bang zijn dat zo de verongelukte ploegleden vergeten zouden worden. Enkele spelers die door omstandigheden niet in het vliegtuig zaten, willen ter nagedachtenis van hun teamgenoten, toch verder met een nieuwe ploeg. Een football-coach, Jack Lengyel, neemt contact op en stampt een nieuwe ploeg uit de grond. En het leven in het stadje neemt ook een nieuwe start.
Het verhaal op zich deed me denken aan het vliegtuigongeval dat de 'Busby Babes', de ploeg van Manchester United in 1958 overkwam.
Deze film met de twee Matthew's (Mc Conaughey en Fox) in de hoofdrollen is zeker een aanrader. Zeker als je liefhebber bent van 'American Football'.
Nummer drie in mijn film'trilogie' was Music and Lyrics. Hugh Grant en Drew Barrymore zetten naar mijn bescheiden mening (nog eens ik ben maar een liefhebber ;-) een goede prestatie neer. Geen hoogstaand verhaal misschien maar zeker een humoristische film en die me in zekere zin doet terugdenken aan mijn jeugd. Het groepje PoP is der eentje in het genre van Wham, Modern Talking en New Kids on the Block (weliswaar iets later dan).
Het was voor mij een perfecte afsluiter van een drukke week, een aanrader om lekker onderuit gezakt in de zetel de stress van je te laten afvallen.
Vrijdag de film, zaterdag muziek. Ik had het in mijn bijdrage over Valencia al aangekondigd: ons dubbelconcert met Belgian Brass en de afterparty met Mucho Gusto.
Onze tryout voor Valencia viel al bij al goed mee. Hier en daar nog een 'haperingetje' maar die kunnen er de komende twee weken uitgehaald worden. Het optreden van Belgian Brass was ook best te smaken. Zo'n twaalf man (als ik goed geteld heb, kunnen er ook meer geweest zijn) bracht allerlei muziek zowel typische brassmuziek als werken die speciaal herwerkt werden voor het brassensemble. 'k Moet zeggen dat het echt wel een aangename kennismaking was met die groep. Ik ken er natuurlijk een aantal muzikanten persoonlijk. Maar toch... Tof en prachtig gedaan, zeer verrassend. En natuurlijk ook de slagwerkers in de gaten gehouden (voor zover dat toch wat kon wegens geen podium).
Tot slot was er de afterparty met Mucho Gusto en dat was zoals gewoonlijk weer steengoed. De dansvloer raakte mondjesmaat gevuld. Maar ineens stond hij goed vol en het bleef zo tot het einde van het optreden. 't Was dus weer ontzettend 'hot hot hot'.

Brassed Off!

Maandag ben ik zappend op de BBC terecht gekomen waar ze een reportage uitzonden over 'Brassed Off!'. Deze film werd zo'n 11 jaar geleden gemaakt en gaat over een brass band in de jaren '80. Groot-Brittanië is bekend om zijn excellente brass bands.
De origine van heel wat Britse brass bands is vaak gelinkt aan één of andere koolmijn zoals de Grimethorpe Colliery (=kolenmijn) Band. De mijnwerkers gingen vaak na hun dagtaak samen musiceren. En zo ontstonden heel wat brass bands.
De eerste keer dat ik die film zag, was twee jaar na de release in 1996. We waren met het Bevers Harmonieorkest op weg naar Straatsburg. In het Europees Parlement gingen we er optreden voor de Vlaamse Europarlementsleden ter gelegenheid van 11 juli. Voor ons als orkest was het wel leuk om een dergelijke film te bekijken, precies of het ging ook een beetje over ons.
Het muzikale in de film, de band neemt deel aan het nationale kampioenschap, is schijnbaar het hoofdthema van de film. Maar eigenlijk is de diepliggende achtergrond de sluiting van de mijn. In de jaren '80 zijn in Engeland heel wat kolenmijnen gesloten onder het bewind van Tatcher. In de slotspeech in the Royal Alberthall komt die aanklacht nog sterker naar voor.
Deze film is een echte aanrader. Het was een low budget film maar kon toch superacteurs zoals Pete Postlewaite, Ewan Mc Gregor en Tara Fitzgerald strikken. Het is niet onmiddellijk de meest spectaculaire film met effecten en gevechten... maar een goede mengeling van humor en romantiek die de dramatisch-realistische gebeurtenissen ietwat verzachten.
Leuke quote uit de film: "It's a bloody Euphonium". Muzikanten weten wel waarom. ;-)

Mijn 'Cinema Paradiso'

Mijn favoriete film allertijden is en blijft 'Il Nuovo Cinema Paradiso' met Philippe Noiret als Alfredo in de hoofdrol. Deze film raakte me de eerste keer al dat ik hem zag en raakt me nog steeds. Mijn favoriete films zijn er vrijwel allemaal die zeer diepgaand zijn met de nodige portie humor om het evenwicht met het dramatische te behouden.
Ik zou mezelf nooit als filmKENNER bestempelen. Dus voor een tot-in-de-details gefundeerde recensie met scores en dergelijke moet je niet bij mij zijn. Hiervoor verwijs ik je door naar 'Movienewsfromcl'. Mij mag je gerust een gewone filmLIEFHEBBER noemen. Ik zie graag films maar ik ga ze niet tot in het oneindige analyseren en de fouten opzoeken.
Bij mij gaat het zoals bij alles in mijn leven om het gevoel. En het spreekwoord zegt: Over smaak valt er niet te redetwisten. Dus hoef je het zeker niet met me eens te zijn over mijn favoriete films.
Bizar genoeg kwam ik, toen ik over mijn favoriete films nadacht, tot een verrassende ontdekking. Het zijn vrijwel allemaal Franse, Italiaanse of Frans-Italiaanse films. Zo staat naast 'Il nuovo Cinema Paradiso' ook 'Le fabuleux destin d'Amélie Poulain', 'La Meglio Gioventu' en 'La vita é bella' ook op mijn lijstje favorieten. En ik was ook nog Il Postino vergeten met Philippe Noiret als Pablo Neruda. De reden ligt dus voor de hand. Het zijn allemaal heel diepgaande films met heel wat humor die de dramatische gebeurtenissen enigszins verzacht. Ze dragen stuk voor stuk iets positiefs uit.
Humor in films (dus niet eender welke komedie) is dus belangrijk voor mij. De typisch Engelse droge, absurde en to-the-point humor vind ik gewoon subliem. Dan denk ik meteen aan de heren van 'Monty Python's Flying Circus'. In hun films vind je humor van de bovenste plank. Je moet het maar verzinnen, denk ik dan. Zoals bijvoorbeeld in 'Monty Python and the Holy Grail'. Je denkt dat er ridders te paard afkomen. Ineens zie je enkele 'ridders' huppelen met hun dienaars, halve kokosnoten tegen elkaar kloppend, achter hen aan. Of 'Life of Brian'! Wie komt er nu op het zotte idee om een verhaal te vertellen over iemand, Brian dus, die op dezelfde dag als Jezus wordt geboren en er dan nog zijn hele leven mee wordt verward? Het brengt in elk geval heel wat hilarische situaties met zich mee. En ook de derde 'Full Monty Python'-film wil ik je niet onthouden als suggestie: 'The Meaning of Life'.
Daarnaast heb je nog 'Erik The Viking' (Terry Jones) en 'A fish called Wanda' (John Cleese) waar je duidelijk de invloed van het Engelse gezelschap in terugvindt.
Tot slot rond ik mijn toplijstje (voorlopig) af met 'The Bourne-trilogy'. Eindelijk eens een deftige sequel. Bij de meeste 'vervolg'films heb ik enige vorm van argwaan. Bij deze had ik duidelijk het gevoel dat de drie films evenwaardig zijn aan elkaar waardoor een vierde op dit niveau ook zeker de moeite waard zou zijn.