ITV Dancing on Ice

Zondag ben ik zappend op ITV beland. Daar was net de halve finale van Dancing on Ice begonnen. Vier schaatsparen moesten tijdens hun kür het kijkerspubliek overtuigen hen naar de grote finale, die nu zondag plaatsvindt, te stemmen.
Alle koppels worden gecoacht door het fenomenale ijsdansduo Jane Torvill en Christopher Dean. Op de Olympische Spelen van 1984 in Sarajevo dansten ze zich de onsterfelijkheid in met hun ijsdans op de tonen van Ravel's Bolero.
De twee BB's (bekende Britten) die rechtstreeks naar de finale werden gestemd door het publiek, zijn ook de twee die het volgens mij zullen uitvechten wie de uiteindelijke winnaar zal worden. Dat is enerzijds zangeres Jessica Taylor en anderzijds zanger-danser-acteur Ray(mond) Quinn. Deze laatste maakt volgens mijn persoonlijke (bescheiden) mening het meeste kans om deze competitie te winnen.
Twee jaar geleden stond hij al in de finale van de Britse versie van X-factor en eindigde toen nog tweede na Leona Lewis (bekend van Bleeding love). Na zijn prachtprestatie van zondag, alsook de küren uit de vorige afleveringen die ik op Youtube bekeken heb, is hij torenhoog favoriet om dit keer wel te winnen. De jury gaf hem al eens vijf maal 6.0: een perfecte 30 dus.
Ik laat de beelden voor zich spreken.

Het eerste fragment is uit X-factor. Hij zingt 'You'll never walk alone'. Ray Quinn is afkomstig uit Liverpool, Merseyside en het nummer is vooral bekend als het lied van de supporters van "The Reds", Liverpool FC dus.
De supporters van Club Brugge namen dit over, maar zij geven mij zeker geen kippenvel zoals de Liverpoolaanhang dit wel doet wanneer ze het uit volle borst staat mee te zingen.
Deze versie van Ray Quinn is voor mij dan ook zo'n kippenvelmoment.

Het tweede videostukje is zijn schaatsprestatie waarvoor hij van de jury een 'perfect 30' kreeg. Hier toont hij waarom hij Dancing on Ice moet winnen. Enjoy!!

Als je het mij vraagt, zullen we Ray Quinn zeker nog meer horen en zien in het theater, de hitparade en/of de cinemazalen. Een naam om te onthouden!

The show must go on I

Steracteur Sterartiest (SaSa)
Omwille van de gebeurtenissen in het kinderdagverblijf Fabeltjesland, werd de uitzending van Steracteur/Sterartiest van vrijdag naar zaterdag verplaatst. De opnames gingen wel door op vrijdag.
Ik heb alle begrip en zelfs veel respect voor de VRT dat ze die beslissing genomen heeft. Alleen kon de communicatie hierrond iets beter. De kijkers wisten niet hoe het nu zat met het stemmen. Moest dit op vrijdag nog gebeuren, of kon men pas op zaterdag stemmen? Het was allemaal heel onduidelijk. Wellicht ging men van een 'logische' redenering uit dat wegens het verplaatsen van de uitzending er vrijdag ook niet zou gestemd worden. Ofwel hadden ze zelf nog niet onmiddellijk een idee hoe alles geregeld zou worden. Nu goed, het is dan inderdaad uiteindelijk zaterdag duidelijker geworden en dat is het belangrijkste.
Al van bij het begin heb ik twee favorieten. Niet per definitie omdat het (vrij knappe) mannen zijn, maar het zijn West-Vlamingen. We mogen toch een beetje chauvinist zijn, niet? Ja, het gaat om Niels Destadsbader en Mathias Sercu.
De eerste is hier van bij mij in de buurt. Ik ben van Beveren-Leie en woon nu in Harelbeke: beide grenzen aan Deerlijk waar Niels vandaan komt.
Mathias ken ik al iets langer. Samen met Nico, één van mijn beste vrienden uit mijn studententijd, ging ik hem op zijn appartement/kot in Gent interviewen voor het studentenblad naar aanleiding van de film Ad Fundum. Die was op school vertoond naar aanleiding van een derdejaarsproject. Tom Van Landuyt en Mathias waren er te gast voor een debat over studentendopen. Zo haden we het idee opgevat om een dubbelinterview met de beide acteurs te regelen. Maar beide heren waren te druk bezet zodat we ze elk apart gingen bezoeken. Bij Mathias was dat dus in Gent. Toen we bij zijn appartement aankwamen, bleek de elektriciteit uitgevallen. Hij had overal kaarsjes neergezet en dat zorgde voor een aangename, speciale sfeer. Een moment om nooit te vergeten.
Maar behalve deze eerder subjectieve redenen, hebben zowel Niels als Mathias mij ook van hun zangkwaliteiten kunnen overtuigen waardoor ik hen wel gemeend steun. Jammer genoeg heeft Niels zijn tweede pijnbank niet overleefd en moeten we hem nu twee afleveringen missen. Of nu tenminste nog één. Want de kans is heel groot dat hij er na volgende week terug bij is. In het nieuwe concept van SaSa mogen de twee sterkste 'verliezers' er terug bij. Momenteel zijn dit Niels en Peter Vandevelde (ofte o.a. Piet Piraat). Hopelijk krijgt hij een deftige kans om zich opnieuw te bewijzen wat hij waard is.
En Mathias... ja momenteel is hij voor mij de gedoodverfde titelkandidaat. Hij houdt het al vol van bij de start en zat nog nooit op de pijnbank. En eerlijk toegegeven heeft hij al het meest variatie (vind ik toch) in zijn optredens gestoken. Bij deze doe ik een oproep (zeker aan alle West-Vlamingen die dit lezen): Stem Mathias op 3470!
Wordt vervolgd...

High School Musical - Krea Show

De laatste dagen loop ik met een melancholisch gevoel, heb ik last van jeugdsentiment :s. Kortom het is weer 'die goede oude tijd'-tijd ;-)
Neen, alle gekheid op een stokje: ik heb dit weekend maar liefst de drie High School Musicals op rij gezien. De eerste twee huurde ik op DVD. De derde loopt momenteel in de bioscoop en ben deze op groot scherm gaan bekijken.
Maar wat is de link tussen mijn 'zogezegd jeugdsentiment' en High School Musical? denk je dan.
We keren terug naar de jaren waar ik nog op de 'High School' zat, mijn laatste jaren humaniora dus op het Vrij Handelsinstituut (dat nu bekend staat als het Vrij Handels- en Sportinstituut). Twee leerkrachten richtten elk jaar een Krea Show in. Zij waren de regisseurs, de leerlingen de zangers, dansers, acteurs, ... Het spektakel draaide telkens rond één centraal thema. Ik herinner me nog alle shows.
Schooljaar 1988-1989: Europa 1992. Dat speelde zich nog af in de sporthallen op het domein zelf. Kristine Perpête (fans van familie kennen haar als Els) kroop in de rol van Europa. Wendy en Gert waren haar collega's voor presentatie. Met de vierdejaars uit de danshumaniora brachten we een 'rugbywedstrijd' tussen Europa en de Wereldploeg in dansvorm. Onze groep haalde zelfs de krant. Daarnaast gaf ik nog samen met enkele andere leerlingen demonstraties van Japanse gevechtsporten onder het mom van 'gevaar dreigt van buiten Europa'.
Schooljaar 1989-1990: L'Amore, de liefde dus. Een duo (Caroline en Igor als ik me nog goed herinner) praatte het geheel aan elkaar. Alle aspecten van 'liefde' kwamen aan bod: de platonische liefde, de liefde voor een idool, de liefde voor de sport, ... Het vijfde en zesde jaar danste samen. Tijdens de tweede dans hoefde ik zelf niet veel te dansen maar speelde ik een 'bodyguard' voor de 'grote ster'. 't Was eigenlijk nog plezant ook.
Schooljaar 1990-1991: Money makes the world go round. In mijn 'senior year' was ik ook naast het podium actief. Met een aantal vrienden van het internaat waren we podiummeester. Het leuke eraan was dat we na de repetities altijd later op het internaat belandden. Zogezegd omdat we nog heel wat tijd nodig hadden om de podiumattributen terug op hun plaats te zetten voor de volgende repetitie. We speelden dan ook voor het eerst op verplaatsing, in het Cultuurcentrum De Dijk op Brugge Sint-Pieters. De presentatie gebeurde door Nico Deruwe, een klasgenoot van mij en Filip Ledeine (nu presentator op Radio 2, hij had het dus duidelijk in hem). Naast het podiummeester(es)schap mocht ik ook nog meedansen. Toen heb ik de musical 'Starlight Express' leren kennen. We dansten namelijk op 'Pumping Iron' uit die Musical. Verder herinner ik me vooral de sketsch van Delphine, een andere klasgenote, over een WC-madam, of liever ze speelde die zelf. Dat was echt een hilarisch goed stukje. Nu nog als ik een openbaar toilet bezoek, zie ik het terug voor me en moet dan binnensmonds lachen.
Dus, toen ik dit weekend de High School Musical-films zag, kreeg ik heimwee naar die tijd. Vooral de derde film bracht al die herinneringen terug naar boven. Deze is volgens mij ook wel de beste van de drie films. De acteurs zijn duidelijk gegroeid in hun rol en volwassener geworden. Ik heb gemerkt dat ze al volop met een vierde bezig zijn, maar de hoofdacteurs zijn er niet meer bij. Of dat een goed idee is? Dat is nog maar de vraag. High School Musical, Senior Year is duidelijk een climax die voortvloeit uit de vorige twee. Om nog beter te doen, lijkt me sterk. Vooral de vergelijking met Zac Efron, Vanessa Hedgens, Corbin Bleu, Monique Coleman, Lucas Grabeel, Ashley Tisdale en de rest van de 'Wildcats' zal moeilijk te vermijden zijn.
Voor wie de film al zag, mag dit hopelijk een even mooie herinnering zijn. Wie hem nog niet gezien heeft, laat dit dan een voorsmaakje zijn om dit zeker te doen.

Peter Live

Het was gisteren de eerste uitzending van Peter Live. Radiostem Peter Vandeveire heeft een nieuw TV-programma op één. Helemaal heb ik het niet gezien maar tijdens het sporten heb ik toch een groot stuk van de show kunnen volgen.
Ik stond er oorspronkelijk een beetje sceptisch tegenover. Als presentator van de Provincieshow vond ik Peter niet echt geslaagd. Het is niet omdat je op radio scoort dat dit per definitie op tv ook zo is. Maar gisteren heeft hij me dan toch wel overtuigd. Peter Live bevat (naar mijn bescheiden mening dan toch;-) een groot gehalte aan amusement, humor en een sterk showelement. Als je dan als presentator nog 'in de maling' wordt genomen door je 'show'band en je eigen redactie, dan krijg je wel hilarische toestanden.
En nu we het over de band hebben... Nu snap ik wat mijn ex-collega bedoelde toen ze zei dat de MFT's (The Magical Flying Thunderbirds) een sabatjaar zouden nemen. Ze zijn dit najaar al ingepalmd als de 'Peter Live-band'. Aangezien dit één van mijn favoriete groepen is, kan dit aspect van de show zeker al niet meer stuk voor mij. Al had ik hen graag terug op het podium van Sint-Baafs tijdens de Gentse Feesten zien staan. Wie hen ooit al eens aan het werk zag, zal het met mij eens zijn: dit is gewoon de beste coverband die er bestaat. Enne... Peter Vandeveire weze gewaarschuwd... Ik vermoed dat ze hem nog wel eens voor 'voldongen feiten' (zoals zijn vroegere bandleden uitnodigen en dergelijke meer) zullen durven stellen.
De eerste Peter Live kon me dus zeker bekoren maar ik ben benieuwd of hij dit niveau, zal kunnen aanhouden. En vooral... zal hij er in slagen een hit te scoren?! ;-) De komende vrijdagen zijn alvast gereserveerd om lekker onderuit gezakt vanuit mijn gezellige, ruime sofa zijn vorderingen te volgen.