Het winter-wieler-seizoen deel 2

Er zijn twee wielerdisciplines die vooral 's winters volk trekken. Enerzijds is dit het pistegebeuren dat ik met de Gentse 6-daagse uitvoerig in mijn vorige post aan bod liet komen. Nu wil ik het even over die andere discipline hebben: het veldrijden.
Dit weekend waren er opnieuw twee heel belangrijke crossen. Zaterdag vond een wereldbekerwedstrijd plaats in Koksijde. Gisteren, zondag, was er de manche van de Superprestige in Gieten. De eerste werd onverwachts gewonnen door Erwin Vervecken die het in de sprint haalde van topfavoriet Sven Nys. Met deze overwinning kroont hij zich meteen tot recordhouder wat zeges in Koksijde betreft. Gisteren in Gieten toonde Klaas(ke) Vantornhout zich de sterkste van ex-ploeggenoot Bart Wellens.
Geen overwinning voor Nys dus, maar hij heeft er al een sterk seizoen opzitten. Enkele nederlagen zullen zijn seizoen niet vergallen.
Bij Niels Albert daarentegen zit het seizoen er zo goed als zeker op. Normaal kon hij vandaag voor het eerst weer inspanningen doen na zijn ernstige val met een scheur van de milt en een ribbreuk tot gevolg. Ik ben eens benieuwd. Het is zo jammer want hij was in bloedvorm. Het was een plezier om hem de duels met streekgenoot Nys te zien uitvechten, en zelfs winnen. Nu moeten we helaas de rest van het seizoen zonder hem doen. Samen met Nys is Albert één van de weinige veldrijders van wie we technisch hoogstaand veldrijden kunnen verwachten. Ik wil hier echter de overige crossers geen onrecht aandoen. We kunnen best tevreden zijn met het Belgische (lees vrijwel exclusief Vlaamse) veldrijderspeloton. Als je de aankomstlijsten bekijkt van de afgelopen crossen, staan er vooral landgenoten bij de eerste tien op een Tsjech en/of een Nederlander na.
Toch mis ik de duels Nys/Albert. Dat is voor mij het veldrijden op topniveau. De technische vaardigheid die ze beiden hebben, het koersinzicht, ... Hopelijk verloopt de revalidatie van Niels voorspoedig zodat we hem toch nog op het eind van dit seizoen nog even aan het werk kunnen zien.
Bij deze: Niels, veel beterschap gewenst en een voorspoedige revalidatie!

Het winter-wieler-seizoen

Afgelopen week was het weer drukte in en rond het Gentse Kuipke. Reden: De zesdaagse van Vlaanderen of beter bekend als de Gentse zesdaagse waren er aan de gang. Ik had me oorspronkelijk voorgenomen om elke avond te gaan, maar omstandigheden verhinderden deze plannen. Maar dat ik niet zou gaan, dat bestond niet. In Hasselt had ik immers beloofd om zeker in Gent te zijn en misschien nog andere zesdaagses in de nabijliggende landen.
Zo gezegd, zo gedaan. Het moest wel lukken dat we met het Bevers Harmonieorkest aan de achterkant van het Kuipke, met name in het ICC een optreden moesten geven. Traditiegetrouw is er altijd nog een repetitie op voorhand en aangezien ik al mee was met de 'slagwerkverhuizers' vond ik makkelijk plaats aan het SMAK. Vooraleer mijn handen uit de mouwen te steken, liep ik nog vlug langs het loket om me te verzekeren van een ingangsticket van de zesdaagse.
Het concert verliep goed en vlot en ik kon zelfs nog even nadien genieten van de receptie. Maar ik wou ook nog wat renners aan het werk zien. De toekomstzesdaagse was al lang voorbij maar ik zou zorgen dat ik op zondag vroeg genoeg was, zodat ik mijn favorieten Stijn Steels en Tosh Van der Sande nog zou zien rijden. Toen ik het middenplein betrad, zat de tweede ploegkoers er al op en was er al heel wat volk verdwenen. Voor mij geen probleem, had ruimte zat dan om de laatste koersen vanuit verschillende standpunten te bekijken. Tussendoor ook hier en daar nog een praatje gemaakt. Het was al vlug 2 uur en dan staken de renners meestal de strijd. Het zou trouwens ook maar een kort nachtje worden, aangezien het zondag altijd de slotdag is en die om 13 u. begint.
Voor mij was er ook niet veel slapen bij want de toekomstzesdaagse startte een uurtje vroeger dan de 'grote' jongens. Gelukkig vond ik ook nu weer vlug een parkeerplaatsje al moest ik wel iets verder stappen. Toch was ik op tijd op de afspraak om Stijn en Tosh hun beslissende ploegkoers te zien rijden. En het werd een prachtige race. Deze jonge zeer beloftvolle jongeren bewezen weer eens te meer dan de aanval de beste verdediging is. Ze stonden al twee rondes voor op hun naaste belagers, de Amerikanen East-Carroll. Telkens gingen ze in de aanval maar kregen natuurlijk telkens hun dichtste achtervolgers mee of gingen die kort daarna in de tegenaanval. Uiteindelijk slaagden Steels en Van der Sande erin om hun voorsprong van twee rondes op de Amerikanen te behouden en liepen zelfs nog een ronde verder uit op de derdes in de eindstand het Belgische duo Van Immerseel-Vlasselaar. Bij deze nogmaals proficiat en bedankt Stijn en Tosh. Ik kijk al uit naar jullie volgende zesdaagse samen. Hasselt misschien?
En dan was het natuurlijk tijd voor de meer ervaren jongens. Op zaterdag waren Risi-Aesbach en Zabel-Lampater er in geslaagd om Keisse-Bartko op een ronde te plaatsen. Het puntenaantal echter van 'onze' Belgisch-Duits duo liet vermoeden dat ze voor de belangrijke ploegkoers genoeg punten zouden sprokkelen om een extra winstronde in de wacht te slepen en zo terug de koppositie in te nemen. Mijn vermoedens werden bevestigd. Vooral tijdens de tijdrit over 166m liet Iljo Keisse zien waarom hij de nummer 1 is van onze nationale pisterenners. Zoals hij op het ovaal 'vloog'... Fantastisch gewoon. Het publiek wist het overduidelijk te smaken.
Wat het ook wist te appreciëren, was het 'showke' dat ene Tim Mertens, een jonge beloftvolle pistier, opvoerde bij het begin van de scratch. Hij jutte het publiek op om mee in de handen te klappen op het ritme van 'We will rock you', toonde samen met de collega-renners de Mexican-wave voor en tot slot nog in 'rups'-beweging over de piste. Op zaterdag deed Mertens er nog een klein schepje bovenop met een mini-stripact. "Rare jongens, die renners", zou Obelix het stellen. En hoe ze dan nog niet op hun bek gaan tijdens die zotte 'kuren', het is me een raadsel. Maar het maakt natuurlijk het pistegebeuren nog aantrekkelijker.
Tot slot wil ik ook nog even de aandacht vestigen op onze andere jonge talenten die we aan het werk zagen tijdens deze zesdaagse. Ze stonden misschien wel voornamelijk achteraan maar toch bewezen Ingmar De Poortere en Nicky Cocquyt dat ze iets in hun mars hebben. Hopelijk is bij de volgende zesdaagse geen van beiden ziek zodat ze eens goed voluit kunnen gaan. Ook om de 'oude' rotten in het vak Dimi De Fauw en Steven De Neef terug te zien, was het zeker de moeite. En natuurlijk Kenny 'Ketelke' De Ketele bewees eveneens dat hij een renner is die nog hoge toppen zal scoren.
Er zijn nog enkele leuke zesdaagses in aantocht. De Lotto-zesdaagse in Hasselt staat zeker en vast genoteerd in mijn agenda. Of er nog een ander bijkomt, valt nog met alle andere drukke activiteiten te bekijken. Al zou Rotterdam tijdens de eerste week van januari wel meegenomen zijn. We zien het nog wel.

High School Musical - Krea Show

De laatste dagen loop ik met een melancholisch gevoel, heb ik last van jeugdsentiment :s. Kortom het is weer 'die goede oude tijd'-tijd ;-)
Neen, alle gekheid op een stokje: ik heb dit weekend maar liefst de drie High School Musicals op rij gezien. De eerste twee huurde ik op DVD. De derde loopt momenteel in de bioscoop en ben deze op groot scherm gaan bekijken.
Maar wat is de link tussen mijn 'zogezegd jeugdsentiment' en High School Musical? denk je dan.
We keren terug naar de jaren waar ik nog op de 'High School' zat, mijn laatste jaren humaniora dus op het Vrij Handelsinstituut (dat nu bekend staat als het Vrij Handels- en Sportinstituut). Twee leerkrachten richtten elk jaar een Krea Show in. Zij waren de regisseurs, de leerlingen de zangers, dansers, acteurs, ... Het spektakel draaide telkens rond één centraal thema. Ik herinner me nog alle shows.
Schooljaar 1988-1989: Europa 1992. Dat speelde zich nog af in de sporthallen op het domein zelf. Kristine Perpête (fans van familie kennen haar als Els) kroop in de rol van Europa. Wendy en Gert waren haar collega's voor presentatie. Met de vierdejaars uit de danshumaniora brachten we een 'rugbywedstrijd' tussen Europa en de Wereldploeg in dansvorm. Onze groep haalde zelfs de krant. Daarnaast gaf ik nog samen met enkele andere leerlingen demonstraties van Japanse gevechtsporten onder het mom van 'gevaar dreigt van buiten Europa'.
Schooljaar 1989-1990: L'Amore, de liefde dus. Een duo (Caroline en Igor als ik me nog goed herinner) praatte het geheel aan elkaar. Alle aspecten van 'liefde' kwamen aan bod: de platonische liefde, de liefde voor een idool, de liefde voor de sport, ... Het vijfde en zesde jaar danste samen. Tijdens de tweede dans hoefde ik zelf niet veel te dansen maar speelde ik een 'bodyguard' voor de 'grote ster'. 't Was eigenlijk nog plezant ook.
Schooljaar 1990-1991: Money makes the world go round. In mijn 'senior year' was ik ook naast het podium actief. Met een aantal vrienden van het internaat waren we podiummeester. Het leuke eraan was dat we na de repetities altijd later op het internaat belandden. Zogezegd omdat we nog heel wat tijd nodig hadden om de podiumattributen terug op hun plaats te zetten voor de volgende repetitie. We speelden dan ook voor het eerst op verplaatsing, in het Cultuurcentrum De Dijk op Brugge Sint-Pieters. De presentatie gebeurde door Nico Deruwe, een klasgenoot van mij en Filip Ledeine (nu presentator op Radio 2, hij had het dus duidelijk in hem). Naast het podiummeester(es)schap mocht ik ook nog meedansen. Toen heb ik de musical 'Starlight Express' leren kennen. We dansten namelijk op 'Pumping Iron' uit die Musical. Verder herinner ik me vooral de sketsch van Delphine, een andere klasgenote, over een WC-madam, of liever ze speelde die zelf. Dat was echt een hilarisch goed stukje. Nu nog als ik een openbaar toilet bezoek, zie ik het terug voor me en moet dan binnensmonds lachen.
Dus, toen ik dit weekend de High School Musical-films zag, kreeg ik heimwee naar die tijd. Vooral de derde film bracht al die herinneringen terug naar boven. Deze is volgens mij ook wel de beste van de drie films. De acteurs zijn duidelijk gegroeid in hun rol en volwassener geworden. Ik heb gemerkt dat ze al volop met een vierde bezig zijn, maar de hoofdacteurs zijn er niet meer bij. Of dat een goed idee is? Dat is nog maar de vraag. High School Musical, Senior Year is duidelijk een climax die voortvloeit uit de vorige twee. Om nog beter te doen, lijkt me sterk. Vooral de vergelijking met Zac Efron, Vanessa Hedgens, Corbin Bleu, Monique Coleman, Lucas Grabeel, Ashley Tisdale en de rest van de 'Wildcats' zal moeilijk te vermijden zijn.
Voor wie de film al zag, mag dit hopelijk een even mooie herinnering zijn. Wie hem nog niet gezien heeft, laat dit dan een voorsmaakje zijn om dit zeker te doen.

Alias!

Deze week heb ik de dvd's van Alias! nog eens uit de kast gehaald. Er was niet zoveel op TV en ik dacht bij mezelf: "Ik ga nog eens mijn favoriete afleveringen bekijken." Het werd iets meer.
Toen de serie indertijd op TV kwam (de eerste maal was vrij laat op TV1, nu één), was ik onmiddellijk geboeid en verlangde telkens om het vervolg te zien. Het was één van de spannendste TV-series die er tot dan toe gemaakt werden (volgens mijn bescheiden mening dan toch).
Voor wie nog nooit van Alias! gehoord heeft, hier even een korte voorstelling: Zoals de titel doet vermoeden, moet het hoofdpersonage Sydney Bristow (Jennifer Garner) veel verschillende gedaantes aannemen. Zij is dubbelagente voor de CIA en SD6, dat zich uitgeeft als 'black ops' afdeling van de CIA maar uiteindelijk een onderdeel is van de criminele organisatie 'de Alliantie'. Sydney ontdekt dat haar vader Jack Bristow (Victor Garber) ook dubbelagent is bij deze twee organisaties. Samen met hun collega's van de CIA gaan ze dan ook verder 'Het Kwaad' te lijf.
Naast deze twee figuren zijn er natuurlijk nog een aantal personages die de vijf seizoenen lang een belangrijke rol in haar leven spelen zoals Arvin Sloane (Ron Rifkin), Irina Derevko (Lena Olin), Michael Vaughn (Michael Vartan), Marcus Dixon (Carl Lumbly), Marshall Flinkman (Kevin Weisman) en Eric Weiss (Greg Grunberg). Verder heb je nog haar huisgenoten Will Tippin (Bradley Cooper) en Francie Calfo (Merrin Dungey) in de eerste twee seizoenen en halfzus Nadia Santos (Mia Maestro) vanaf het derde tot het laatste seizoen en tussendoor loopt ze ook regelmatig de immer knappe, charmante maar oh zo kwaadaardige Julian Sark (David Anders) tegen het lijf. Zoals je merkt, kende deze serie heel wat topnamen in de cast en ik heb ze nog niet allemaal vernoemd. Natuurlijk mag ik Milo Rambaldi niet vergeten... ;-) maar om te weten wie of wat dat is, moet je de dvd's eens kopen of huren in de videotheek.
Naast deze 'aantrekkelijke' cast vind ik ook de kostumering fantastisch. Die afdeling verdient echt wel een pluim. Ook het verhaal en de plots vond en vind ik nog steeds boeiend. De slechteriken die ook hun goede kant laten zien en waarbij je dan ook twijfelen gaat of ze nog steeds slechterik zijn. Ook omgekeerd wanneer enkele 'goede' hun slechte kant laten zien, doet je dan weer denken dat ze je al enkele afleveringen in de maling hebben genomen.
Het zit vol intriges dat is zeker. De spanning is soms echt niet te snijden. Maar er is ook plaats voor humor (vooral dankzij Marshall) romantiek en vooral vriendschap.
Misschien één klein minpuntje, maar het zal wel ergens logisch zijn. Voor sommigen waarmee ik het al over Alias! had, vinden het vijfde seizoen net het seizoen teveel. In zekere zin hebben ze wel gelijk. Ook ik vond bepaalde zaken aan het vijfde seizoen jammer. Zo hoorden (hoe goed hun prestatie ook was) de twee nieuwe recruten er niet echt meer bij mijns inziens. Als ik punten moet geven op de verschillende seizoenen dan staan seizoen 2 en 4 op kop. Maar begrijp me niet verkeerd... ik ben blij dat ik de box gekocht heb met alle seizoenen en waar nog een extra dvd bij zat en zal die nog wel vaak bekijken.

Veldrijden duurt een uur...

... en op het einde wint Sven Nys
Gisteren ging ik naar de eerste superprestigewedstrijd in Ruddervoorde kijken. Voor wie een leek is, en zelfs de naam Sven Nys nog nooit hoorde (moet dan allicht uit een ander land of zelfs een andere planeet komen ;-) even uitleggen.
Het veldritseizoen is terug van start gegaan. Dat is dus 'koersen' in het veld (zoals het woord dus zegt). Net als op de weg, heb je in het veld ook verschillende competities. Je hebt de Wereldbeker, de GVA-trofee, de Superprestige en natuurlijk ook aparte wedstrijden en de kampioenschappen.

Gisteren ging dus de Superprestige van start. En het werd een zeer spannende wedstrijd gecombineerd met het prachtige weer een ongelooflijke aangename namiddag uit.
Alle toppers stonden aan de start: wereldkampioen Boom, Stybar, Wellens, Nys, Albert, Vervecken, Vantornout en zelfs de 'oude' getrouwe Groenendaal. Al van bij het begin koersten de veldrijders hard door. Het veld lag er mooi en technisch perfect bij. Klaas Vantornout trok en sleurde het hele pak uit elkaar. Even kon Lars Boom aanpikken maar naarmate de wedstrijd vorderde zagen we hem steeds verder achterop geraken. Ook Stybar was blijkbaar nog niet top. Sven Nys en Niels Albert daarentegen toonden zich overduidelijk. Nys was de enige die in eerste instantie bij Vantornout kon blijven en zelfs overnam. Albert moest al enkele 'cartouches' verschieten om tot bij het duo te kunnen komen. Dat deed hem uiteindelijk de das om bij de eindsprint die gemakkelijk gewonnen werd door Nys.
Zowel in Dottenijs (zaterdag) als in Ruddervoorde stond de man uit Baal op het hoogste schavotje. Ben al benieuwd naar het verdere verloop van het nieuwe veldritseizoen.

En dans...

OK. Ik geef het toe. Ik ben verslaafd. Niet aan drugs, alcohol, koffie.. maar aan dansen. Wie me al heel lang kent, denkt nu wellicht: "Dat is toch niets nieuws onder de zon. We weten al langer dat ze nooit kan blijven stilzitten en heel graag danst."
Dat klopt. Jaren geleden (in de jaren stillekes zouden we bijna kunnen stellen ;-) liep ik school op de danshumaniora in Brugge. Soms heb ik toch wel even spijt dat ik er vrijwel niets meer mee deed. Ik merk nog steeds dat ik, wanneer ik dans, alle zorgen en problemen vergeet.
Mijn 'verslaving' kwam terug naar boven door de dansfilms die ik de laatste tijd heb gezien. De laatste jaren raak ik moeilijk in de bioscoop tenzij af en toe eens met vrienden. De drukte op en naast het werk en het feit dat het financieel nogal een prijselijke bedoening zou worden als ik alle films die ik wil zien, zou bekijken op groot scherm, zorgden er voor dat mijn bezoekjes beperkt bleven. Ik kan het dus niet beter treffen dat mijn huisje dichtbij een videotheek ligt. Zo kan ik rustig mijn schade inhalen en de kosten blijven ook binnen de perken.
Ik heb dus onlangs een aantal dansfilms gehuurd: de twee Step Up films en Take the Lead. Man... de 'goesting' om terug te beginnen dansen is er meer dan ooit. Wat ik allemaal op het scherm te zien kreeg... Gewoonweg zalig! Ook de muziek in de films is aanstekelijk. Als ik die muziek beluister, fleur ik terug helemaal op. De benen kriebelen dan weer om te beginnen dansen of toch iets wat er op lijkt ;-) .
Voor wie deze films nog niet heeft gezien, eventjes korte synthese van de films.
Step Up begint bij drie vrienden die de toneelzaal van de Maryland School of Arts (MSA) vernielen. Tyler Gage (gespeeld door de knappe Channing Tatum) wordt aangehouden en moet als taakstraf schoonmaken in de bewuste school. Nora Clark (Jenna Dewan) werkt aan haar 'showcase' maar haar danspartner valt met een blessure uit. Tyler biedt haar aan om als vervanger in te springen. De rest kan je wel raden...
We zien Tyler (nog steeds een koppel met Nora (ook in het echt trouwens) en met wie hij samen op tournee zal vertrekken) in Step Up 2 (lees to) The Streets even terug als hij onze nieuwe heldin Andie West (Briana Evigan) de kans biedt om een auditie te doen bij MSA. Dat redt haar zodat ze bij haar vrienden kan blijven. In de school ontmoet ze Chase Collins (Robert Hoffman), mister populair en broer van de nieuwe directeur Blake Collins. Chase is de klassieke dans een beetje beu en hoopt om een crew op te starten om zo te kunnen deelnemen aan 'The Streets'.
Een leuk gegeven bij deze twee films: de twee hoofdrolspelers Channing en Robert zijn ook te zien aan de zijde van Amanda Bynes in 'She's the man'.
Tot slot: Take the lead. Terwijl in de Step Up-films het over een combinatie klassiek ballet en streetdance/hip hop gaat, is het centrale thema bij Take the lead 'Ballroom dancing', standaarddansen dus. Maar ook hier mengen de jongeren hun hip hop cultuur tussen de tango-, wals- en salsabewegingen. Tussen de jongelui herkennen we een bekend gezicht: Jenna Dewan als Sasha. Deze film dateert uit 2006 (het jaar Step Up ook uitkwam). De dansleraar Pierre Dulaine (dit verhaal is op zijn leven gebaseerd en zijn project dat hij in de publieke scholen van New York opgestart heeft) wordt ook prachtig vertolkt door Antonio Banderas. Het is zeker de moeite waard om deze film te huren. Er zit een belangrijk fragment in waardoor je zal begrijpen wat dansen voor mij betekent.

Peter Live

Het was gisteren de eerste uitzending van Peter Live. Radiostem Peter Vandeveire heeft een nieuw TV-programma op één. Helemaal heb ik het niet gezien maar tijdens het sporten heb ik toch een groot stuk van de show kunnen volgen.
Ik stond er oorspronkelijk een beetje sceptisch tegenover. Als presentator van de Provincieshow vond ik Peter niet echt geslaagd. Het is niet omdat je op radio scoort dat dit per definitie op tv ook zo is. Maar gisteren heeft hij me dan toch wel overtuigd. Peter Live bevat (naar mijn bescheiden mening dan toch;-) een groot gehalte aan amusement, humor en een sterk showelement. Als je dan als presentator nog 'in de maling' wordt genomen door je 'show'band en je eigen redactie, dan krijg je wel hilarische toestanden.
En nu we het over de band hebben... Nu snap ik wat mijn ex-collega bedoelde toen ze zei dat de MFT's (The Magical Flying Thunderbirds) een sabatjaar zouden nemen. Ze zijn dit najaar al ingepalmd als de 'Peter Live-band'. Aangezien dit één van mijn favoriete groepen is, kan dit aspect van de show zeker al niet meer stuk voor mij. Al had ik hen graag terug op het podium van Sint-Baafs tijdens de Gentse Feesten zien staan. Wie hen ooit al eens aan het werk zag, zal het met mij eens zijn: dit is gewoon de beste coverband die er bestaat. Enne... Peter Vandeveire weze gewaarschuwd... Ik vermoed dat ze hem nog wel eens voor 'voldongen feiten' (zoals zijn vroegere bandleden uitnodigen en dergelijke meer) zullen durven stellen.
De eerste Peter Live kon me dus zeker bekoren maar ik ben benieuwd of hij dit niveau, zal kunnen aanhouden. En vooral... zal hij er in slagen een hit te scoren?! ;-) De komende vrijdagen zijn alvast gereserveerd om lekker onderuit gezakt vanuit mijn gezellige, ruime sofa zijn vorderingen te volgen.