Notre Dame de Paris

Dankzij een goede vriendin kreeg ik de kans om naar een voorstelling van Notre Dame de Paris in de Antwerpse stadsschouwburg te gaan. Ik kende de originele Engelse muziek van deze musical. Altijd ben ik afwachtend wat een vertaling in het Nederlands zal geven. Ook wat de cast betreft ben ik altijd wat sceptisch. Als musicalliefhebber ben ik nu eenmaal verknocht aan de Londense West End. En toch weten ze me telkens positief te verrassen.
Ik zag ondertussen al The Phantom of the Opera, Les Miserables en Evita in het Nederlands. Telkens kon zowel de vertaling als de cast me bekoren. En bij Notre Dame de Paris was het wederom niet anders. Van begin tot eind zat ik geboeid te kijken. Eigenlijk had ik zelfs ogen te kort. Er gebeurde zo ontzettend veel op de scène, dat ik zelfs spijt kreeg dat ik pas zo laat naar de show ben gaan kijken.
Kenners van de musical weten dat de muziek geschreven werd door Riccardo Cocciante. Hier in ons land werd hij o.a. bekend van het nummer 'Sincerità' uit 1983. Het verhaal is gebaseerd op het boek van Victor Hugo over Quasimodo, de klokkenluider van de Parijse Notre Dame.
Hoewel deze musical al in verschillende talen werd gespeeld, zijn enkel de originele Franstalige en Engelstalige versie mij bekend. De Engelse score heb ik trouwens al enkele jaren in mijn bezit.
Net als bij de originele versies stonden ook in de Vlaamse versie popartiesten in de cast. De hoofdrollen waren weggelegd voor Gene Thomas (X-session) en Sandrine. Van Gene Thomas was ik al fan. Het is iemand die verschillende stijlen aandurft. En hij heeft meteen ook bewezen dat hij het musicalgenre aankan. Hij presteerde super in zijn rol van Quasimodo. Sandrine nam de rol van Esmeralda voor haar rekening. Haar uiterlijk is al een plus om de Zigeunerin Esmeralda gestalte te geven. Ze heeft een krachtige stem en die kwam ook goed tot haar recht in deze musical. Ik hoop beide popsterren zeker nog eens in één of andere musical aan het werk te kunnen zien.
De grootste verrassing, voor mij althans, was de vertolker van Phoebus. Tim Driesen is afkomstig uit de Kempen maar vertoeft ondertussen al enige jaren in Londen waar hij een musicalopleiding genoot en al op verschillende podia in de Londense West End stond. Ik besefte dus maar eens te meer dat het al VEEEEEEEEEEEEEEEL te lang geleden was dat ik nog in de Britse hoofdstad was. Maar daar komt weldra verandering in. Ik vermoed dat het kortbij zal zijn om een musical te vinden waar hij een belangrijke rol zal vertolken. Maar zeker is dat ik dit Vlaams talent in een musical in Londen zal/wil zien staan.
De kans is zelfs zeer groot dat ik kies om naar The Phantom te gaan. Daar speelt David Shannon de hoofdrol. Ik zag hem al eerder de hoofdrol vertolken in Miss Saigon en ging er nadien samen met enkele andere acteurs mee op stap.
Ik had ook nog voor Les Miserables kunnen kiezen. Daar staat Bruggeling Hans Peter Janssens nog steeds op de planken. Maar enkele jaren geleden zag ik hem als Valjean al in Londen.
Maar nog eens terug naar Notre Dame de Paris. Nadien signeerden de hoofdacteurs CD's en/of brochures. Dat was nog een leuke meenemer en vooral aandenken aan een prachtige woensdagavond in april.

Kopenhagen: citytrip met een zesdaagse

Ik weet het, het is veel te lang geleden dat ik nog iets heb gepost, en dit ondanks mijn goede voornemens na de zomervakantie vorig jaar om terug wat meer te bloggen. Helaas, hoewel ik materiaal genoeg had om over te schrijven (denken we maar aan de vele bekende culturele en sportieve BV en internationale vedetten van ons zijn heen gegaan, of over tal van culturele en sportieve evenementen die ik heb bijgewoond of zelf actief aan deelnam), het ontbrak me steeds aan tijd en voldoende inspiratie om het op het wereldwijde web te plaatsen. De immense drukte van de afgelopen maanden, eisten eigenlijk een beetje hun tol en dus moest ik er even uit. 'Het hoofd leeg maken', heet dat dan ;-) .
Als een geschenk uit de hemel kreeg ik het voorstel om Kopenhagen te gaan verkennen. Zo een voorstel laat ik me niet ontglippen. Als ik het dan nog kan combineren met een sportevenement, dan kan mijn geluk helemaal niet meer op.
Ik wist dat er van 4 tot 9 februari de 6-daagse van Kopenhagen was. Het WK op de piste komt net iets te laat en vooral op een heel slecht moment. Als inwoner van Harelbeke hoor ik natuurlijk hier bij de E-3 prijs te zijn. Dus de 6-daagse leek het perfecte alternatief, vooral omdat het het definitieve afscheid zou zijn van Bruno Risi als actief renner. Daar wou ik toch bij zijn. Ik had al een mooi afscheid gezien van Bruno tijdens zijn 'laatste' zesdaagse in het Kuipke van Gent.
Dus zo gezegd, zo gedaan. Mijn eerste voornemen voor 2010 was gemaakt: een trip naar Kopenhagen. Omwille van mijn job kon ik er helaas niet de volle 6 dagen bij zijn. Maar ik wou er toch op zijn minst de helft meemaken. Ik boekte een vlucht op vrijdagavond heen en terug op maandagnamiddag. Zo had ik de volle zaterdag, zondag en een groot deel 's maandags de tijd om naast het sportieve evenement er ook een culturele trip met bezoek aan de stad Kopenhagen.
De laatste dagen voor het vertrek keek ik ontzettend uit naar mijn trip. En het werd een droomweekend dat werkelijkheid werd.
Na het werk op vrijdag trok ik rechtstreeks richting onze nationale luchthaven. Ruimschoots op tijd kon ik me inchecken en bleef nog wat rondkuieren in de regio van de shops. Een beetje eten hoorde daar ook bij aangezien ik pas om iets voor acht uur opsteeg. Ik wou niet met een lege maag het vliegtuig op.
Vijf voor acht: eindelijk het vertrek. Over een anderhalf uur zou ik al op mijn bestemming zijn. Of toch zo ongeveer. Ik zou blijven logeren bij mijn Deense 'naamgenote' Grith. Maar die was al in de Ballerup Super Arena, de wielerbaan van Kopenhagen waar tevens ook het WK op de piste zal doorgaan. Bij mijn aankomst moest ik dus met het openbaar vervoer tot aan Ballerup Station waar Grith me dan zou oppikken om naar de piste te rijden. Als iemand van De Lijn of de NMBS dit zou lezen: neem eens een voorbeeld aan het openbaar vervoer in Kopenhagen.
Perfect zoals afgesproken stond Grith me op te wachten en reden we samen naar de piste. Daar was de derde dag bijna afgelopen. Ik kon er echter nog de laatste ploegkoers meepikken. Ook de introductie met enkele vrienden van Grith verliep gezellig en leuk.
Na een gezellige babbel in 'Café Grith' gingen we pas vroeg in de morgen slapen. Het was pas na 10 u. toen we onze ogen opnieuw openden. Er stond heel wat op het programma. Dus een sterk en stevig ontbijt bracht ons al op krachten. Terwijl Grith 's middags naar de arena moest, zou ik even het centrum (lees: vooral de winkelstraten) eens verkennen. Zo ontdekte ik op zaterdag al hoe mooi Kopenhagen en zeker hoe eigen de gebouwen er zijn. Ik wandelde door Nyhavn, de grote winkelstraat, stond op het grote plein aan het stadhuis, ... De opsomming zou te lang worden. Je moet er gewoon geweest zijn. 's Namiddags ben ik 35 jaar na mijn vader ook in Christiania geweest. Een eigen dorp in de stad waar ze op een vrij alternatieve manier leven. Het was een hele ervaring.
's Avonds stond natuurlijk de derde avond van de zesdaagse op het programma. Ik was de arena amper betreden of ik kreeg al een overwinningsboeket in mijn handen gestopt. Jonathan Mould had met zijn Britse ploegmaat George Atkins de dagprijs bij de UIV (onder 23 jaar, of hier ook de Toekomstzesdaagse) gewonnen. Toen hij na de ereronde het middenplein opwandelde, kwam hij mijn richting uit. Plots overhandigde hij mij zijn bloemenruiker. Ik voelde me enorm trots. Het boeket heeft dan ook de reis huiswaarts mee gemaakt en is tot op vandaag (13 februari), dus bijna een week later, nog even mooi.
Op zondagmorgen waren we al vrij vroeg op. Samen met Mikkel en Celina (familie van Grith) zouden we eerst een lekker brunchen om dan tegen een uur of 12 richting Super Arena te trekken. Grith had een echte Deense brunch klaar gemaakt en ik moet zeggen: het ging er smakelijk in.
Ook in Denemarken kennen ze carnaval. Op zondag tijdens de zesdaagse mochten alle kinderen verkleed naar de arena komen. Het liep er vol met ridders, levende skeletten, prinsesjes en ik kon zelfs enkele Pipi Langkousen tellen. Tussen de races door waren er tal van randactiviteit en voor de kinderen. Er was de stand waar ze zich konden laten sminken, enkele wedstrijden, kortom heel wat animatie. Zelfs de heren profrenners zorgden voor plezier. Toen de renners op de baan werden gevraagd voor de voorstelling van de teams, verscheen ineens een kuiken op een fiets. Pas toen alle renners op de piste reden, zagen we dat het om de Amerikaan Daniel Holloway ging. Hij was ook telkens de 'ceremoniemeester' bij de 'Giant sprint' om het publiek te laten mee klappen in de handen of de Mexican Wave te doen.
Na de wedstrijden gingen we nog niet onmiddellijk huiswaarts. Omdat het mijn laatste avond in Kopenhagen was, en dus ook mijn laatste dag van de zesdaagse, gingen we eten in het restaurant waar ook de renners elke avond zitten te eten. Terwijl we onze pizza en penne naar binnen werkten, zagen we renners in en uit komen. Plots ging Sebastian Donadio, die ik al zowel als renner als entertainer aan het werk zag op de laatste zesdaagse in Hasselt, aan de keyboards zitten. Hij gaf er een leuk 'privé'concertje bijgestaan door applausmeester Franco Marvulli. Het was het begin van een superleuke avond om nooit meer te vergeten. Een gezellige babbel met enkele dernygangmakers waaronder een oude bekende: Walter Huybrechts, enkele leuke foto's met de huidige Deense wereldkampioenen en natuurlijk mocht er één met Bruno Risi niet ontbreken. Hij was bezig aan zijn laatste zesdaagse en meteen ook zijn laatste koers als actief renner. Dit wordt een foto om in te lijsten.
Het werd uiteindelijk nogal laat toen we terug thuis arriveerden en bleven 's maandags toch wat uitslapen. Toch stond er me nog een druk programma te wachten voor ik richting België vertrok. We gingen nog langs alle klassieke bezienswaardigheden, die je als toerist zeker moet gezien hebben. Zo hebben we op de middag de grote wissel van de wachten meegemaakt. Het is een heel traditioneel gebeuren met alle toeters en bellen. Zeker leuk om te zien. Daarna ging het richting Gefion fontein. Ook hier had ik terug een link met mijn vader. Voor ik vertrok, toonde hij me een foto die 25 jaar eerder was genomen van hem zittend op de boord voor deze fontein. Natuurlijk wou ik een gelijkaardige foto. Tot slot mocht ook de kleine zeemeermin niet ontbreken tijdens mijn sightseeing.
En dan was het tijd om te vertrekken. Na een laatste rit langs de Kopenhaagse kust werd ik aan de luchthaven afgezet. Met pijn in het hart moest ik huiswaarts. Maar één ding weet ik zeker: ik kom hier zeker terug.

Zuuuumbaaaa

Ja, sinds deze zomer heb ik ook de Zumba-microbe te pakken. Het was al een tijdje aan het kriebelen hoor. Maar door mijn zoektocht kwam het er maar niet van.
Sinds augustus heb ik weer een meer vast (maar weliswaar zeer druk) patroon te pakken waardoor ik eens kon uitkijken om terug te sporten. Begin juli had ik langs de Gentseweg een gebouw opgemerkt dat compleet in een heus Zumba Paradise werd omgetoverd. Toen ik van mijn thuis naar mijn huis reed, stopte ik eens om te kijken wanneer de openingsuren waren. Ideaal: op donderdag- en vrijdagavond van 19 tot 20 of van 20 tot 21 u. Beter kon het niet lukken voor mij.
Zo gezegd, zo gedaan. Eén telefoontje en ik was ingeschreven. Op 21 augustus ging na enkele weken vakantie het Zumbaparadise terug open. Het was een openbaring. Dit was wat ik nog te kort had om mij helemaal opgetogen te voelen: mij opnieuw kunnen uitleven in een dans-fitnessprogramma. Zumba dus.
Het wordt door 'trendwatchers' omschreven als een nieuwe hype die allicht ook zijn tijd zal kennen. Misschien wel. Toch denk ik wel dat Zumba een lang leven beschoren zal zijn. Het is namelijk een combinatie van dansen en fitnessen. De muziek werkt ontzettend aanstekelijk. Latino muziek heeft me trouwens altijd al kunnen opbeuren. De spirit/inspiratie achter Zumba is voornamelijk om plezier te hebben, energie op te doen en vooral te genieten... Dat kon ik toch ook opmaken toen ik deelnam aan de masterclass met Mr. Zumba himself: Alberto 'Beto' Perez. De Colombiaan ging in op een uitnodiging van enkele enthousiaste Zumba-instructeurs om in Beerse (bij Turnhout) twee masterclasses te geven. Als je 250 superenthousiaste deelnemers het beste van zichzelf ziet geven, dan weet je het wel. Om dan nog niet te spreken van de energie die Beto zelf uitstraalde. Als je die man zo uit zijn dak ziet gaan, kan je niets anders dan in die energie meegezogen worden.
En dat vraagt hij ook van de instructeurs: diezelfde positieve energie over te brengen op de deelnemers in hun fitnessles. Hij duldt trouwens ook niet dat er 'concurrentie' heerst tussen de instructeurs onderling. "Je kan alleen maar van elkaar leren!", stelt hij. En gelijk heeft hij. Iedere persoon heeft namelijk een ander karakter waardoor ook de manier van lesgeven, de manier van de stappen over te brengen, verschillend kunnen zijn maar de spirit blijft wel dezelfde.
Dat heb ik ook meegemaakt bij Zumba Paradise. Ik merkte toen ik er begon dat de lesgeefster Hilde nog niet zo lang fitnessles gaf, maar ze geeft het met een enorme overgave dat ik haar daarvoor enorm bewonder. En ik heb geleerd dat je mensen altijd een kans moet geven. Wel... je zou haar bezig moeten zien... ongelooflijk tof hoe energiek ze elke les geeft. Het zweept je op en mee en voor je het weet is het uurtje voorbij.
Hopelijk kan ik straks met dezelfde energie Zumbales geven. Eind oktober volg ik de basic 1-cursus. Dan kan ik normaal ook Zumba geven... Ik kijk er al naar uit.

Round Up - WMC en ander stuff

OK, toch weer al eventjes geleden dat er nog iets verschenen is op deze blog. Maar ik heb mijn redenen hiervoor. Het is namelijk superdruk geweest de afgelopen maand.
Eerst en vooral is er na het WMC in Kerkrade druk gefeest geweest. Hoezo? Wel, we zijn namelijk met ons orkest derde geworden in de hoogste categorie, de concertreeks, op het Wereld Muziek Concours in Kerkrade, op nog geen procent van de Wereldkampioen. Tot de laatste wedstrijddag stonden we aan de leiding. Enkel de laatste twee orkesten wisten ons voorbij te steken: de buren uit Harelbeke die nipt tweede werden (en mijns inziens eigenlijk de overwinning hadden verdiend) en het Nederlandse Eijsden. Na onze prestatie zelf hadden we al stevig doorgefeest. Na de definitieve uitslag hebben we het weliswaar in mindere mate nog eens overgedaan.
Ik moest me nog enigszins wat inhouden want de dag nadien begon ik na een lange zoektocht op mijn nieuw werk. Ik ben gewoon op een 'deftig' uur naar huis gegaan. Aangezien toen al heel wat muzikanten op vakantie waren, vermoed ik dat we het feestje nog eens fijn zullen overdoen één van de komende weken na de repetitie.
Tussendoor ben ik ook Vlaanderen rondgereden in het spoor van Mucho Gusto. De heren en dames van Mucho Gusto hebben er een drukke zomer op zitten. Tijdens de maanden mei tot en met juli kon je ze her en der zien optreden. Juli was enorm druk: Harelbeke, Blankenberge, Leuven en Diksmuide. Vooral dit laatste optreden was de moeite. In de zin dat ik er een leuke namiddag en avond heb gehad. Het was namelijk het Natourcriterium in Diksmuide en aangezien ik er al enkele jaren naar toe wou, besloot ik dit jaar eindelijk de daad bij het woord te voegen.
Het weer was schitterend. Samen met een vriendin van het orkest, ook wielerliefhebster, trokken we richting Diksmuide. Tijdens de gentlemens race deden we een rustige verkenning van het parcours. Speaker van dienst was opnieuw Niko De Muyter (oud-klasgenoot in Gent en vaste speaker op verschillende koersen en zesdaagses). Enkele oude glorieën zoals Roger Devlaminck, Johan Museeuw, Nico Mattan, e.v.a. namen er aan deel. Het was uiteindelijk Museeuw die op het hoogste schavotje mocht klimmen.
En dan de andere grote jongens. Heel wat renners die we in de Ronde van Frankrijk aan het werk hadden gezien (weliswaar op tv), verschenen er aan de start: groene trui Hushovd, Tyler Farrar, ... een leuke groep renners dus. Uiteindelijk won (zoals ik ergens verwacht had) Thor Hushovd. En dan was het party geblazen. Mucho Gusto gaf zich zoals gewoonlijk weer meer dan 100 procent.
Ondertussen ben ik al bijna vier weken aan de slag bij mijn nieuwe werkgever. Ook de activiteiten bij de krant draaien na een zomerstop van twee weken, weer op volle toeren. Dus je ziet, een drukke tijd achter de rug. Toch hoop ik vanaf nu opnieuw wat frequenter terug iets te posten.

WMC Kerkrade - Vlaamse orkesten boven

Na maanden repeteren was het eergisteren, zondag 19 juli, zover. We stonden op het podium van het World Music Contest, het wereldkampioenschap voor blaasorkesten. Om de vier jaar stelt de Nederlands-Limburgse stad Kerkrade zijn verschillende accommodaties ter beschikking voor dit internationaal tornooi. In het stadion strijden de showkorpsen om de hoogste eer in de verschillende categorieën. Her en der zijn zalen omgetoverd tot heuse concertzalen.
De Rodahal is de plaats waar de fanfares en harmonieën uit 1ste categorie en de concertreeks dingen naar de wereldtitel. Vier jaar geleden haalden we met het Bevers Harmonieorkest de wereldtitel in eerste categorie bij de harmonieën. Onze buren uit Harelbeke, Harmonieorkest Vooruit, werden wereldkampioen in de concertreeks. Dit jaar nemen we beiden deel in de concertreeks. Harelbeke komt pas tijdens het laatste weekend, op 2 augustus, aan de beurt. Wij hebben het dus al gehad... en ik ben niet weinig trots om te melden dat we momenteel met 93.57 % aan de leiding staan. Of we de wereldtitel zullen halen? Dat misschien wel niet. Van de zestien deelnemers in onze reeks, zijn er nu zes geweest. In de tien orkesten die volgen, zitten zeker nog sterke orkesten waar we toch serieuze concurrentie van verwachten. En het zijn dan ook nog landgenoten: Harelbeke en Peer.
We moeten dus nog een tweetal weken wachten op de definitieve rangschikking maar ons resultaat is dus zeker schitterend te noemen. Vooral het was pas de tweede maal dat we aan het WMC deelnamen, en de eerste maal in de concertreeks.
En niet alleen wij, maar ook andere Vlaamse orkesten presteren sterk op het WMC. In de categorie fanfares staan onze andere buren uit Desselgem momenteel ook aan kop in de derde categorie bij de fanfares, net als de fanfare Brass-aux-Saxes uit Westerlo in eerste categorie. Bij de harmonieën staan het jeugdorkest van Peer en de harmonie van Riemst beide eerste in respectievelijk derde en eerste categorie, en wij dus in de concertreeks. Zoals je wellicht al gemerkt hebt, is het nogal een West-Vlaams, Kempens, Limburgse aangelegenheid. Hierbij een signaal naar onze nieuwe Vlaamse minister van Cultuur Joke Schauvliege (weliswaar Oost-Vlaamse): misschien kan er in deze legislatuur iets extra's gedaan worden voor de Vlaamse blaasmuziek. Op internationale tornooien scoren onze orkesten steeds sterk en brengen zo Vlaanderen positief in beeld in het buitenland.
Voor de verdere resultaten en meer nieuws over het WMC verwijs ik naar de site: www.wmc.nl.

Live in Contest

Afgelopen zaterdag werd hij officieel voorgesteld: de CD van het Bevers Harmonieorkest 'Live in Contest'. Eigenlijk kregen de luisteraars van radio Klara vrijdag al de primeur. Tijdens de uitzending 'Brede Opklaringen' van 9 u. tot 12 u. kregen wij wat ruimte om onze CD aan een ruimer publiek al kenbaar te maken.
Wat houdt die CD nu in? Live in Contest? Eigenlijk is het heel eenvoudig. In 2005 werden we wereldkampioen in eerste categorie op het Wereld Muziek Concours (WMC) te Kerkrade. Vorig jaar behaalden we brons op het Certamen de Bandas de Musica in Valencia. Voor veel muzikanten is het dan eens leuk om jezelf aan het werk te horen. Meestal hebben we geen enkel idee van hoe onze concerten in de zaal overkomen.
In dat opzicht leek het ons wel eens interessant om een CD samen te stellen met onze tornooiwerken op. Toen Stad Waregem ons als eerste Cultureel Ambassadeur benoemde, kreeg iemand in het bestuur de idee om deze CD in elkaar te boksen en hem ook te koop te stellen aan een ruimer publiek.
Welke werken staan er dan op? Wel zoals gezegd zijn het de werken die we op de afgelopen internationale tornooien brachten. Het eerste werk is 'Nimrod', van de bekende Engelse componist Edward Elgar. Wellicht heb je al eens meegezongen met zijn 'Land of Hope and Glory' uit Pomp and Circumstance March n° 1. Nimrod is de negende variatie uit Enigma Variations. De variaties stellen allemaal vrienden van Elgar voor. Voor ons heeft het een speciale betekenis. Op de meeste provinciale tornooien en ook het WMC was dit ons inspeelwerk. Het geeft me nog telkens weer kippenvel als ik het hoor.
Daarna komt Dance Movements van Philip Sparke. Dit werk hebben we tweemaal op een tornooi gebracht. Het was zowel de eerste maal in Valencia (2003) als in Kerkrade (2005) ons keuzewerk. De Engelsman Philip Sparke is in de wereld van harmonie, fanfare en brassband een zeer bekende componist. Ook wij met het Bevers Harmonieorkest hadden al enkele van zijn composities op onze pupiter. Zijn werken zijn vrij herkenbaar maar absoluut niet van de minste om te spelen. Ook Dance Movements niet. Voor mij persoonlijk is het derde deel het mooiste. Terwijl het tweede enkel voor houtblazers en slagwerk geschreven is, werd het derde enkel voor koperblaasinstrumenten en slagwerk gecomponeerd. Kippenvelmoment twee op de CD.
Werk nummer drie is ons plichtwerk van Valencia vorig jaar: Pinocho. De muziek vertelt het verhaal van Pinokkio. Je kan bij het begin perfect horen hoe hij uit het hout gesneden wordt en vandaar allerlei avonturen beleeft om op het einde een echte jongen te worden.
Het voorlaatste muziekstuk is net als de twee voorgaande werken bestaande uit vier delen: Vetrate di Chiesa (Kerkvensters) van Respighi. Van deze Italiaanse componist is zeker de trilogie over Rome bekend. Zelf had ik niet veel te doen tijdens dit werk, dat trouwens het keuzewerk was in Valencia. Ik heb er dus met volle teugen kunnen van genieten. Extraatje hierbij, waar we toch trots mogen op zijn: de jury beloondde ons voor deze prestatie met de meeste punten voor het keuzewerk van alle deelnemende orkesten.
Tot slot 'Amparito Roca' dat zeker niet mag ontbreken op deze CD. Hiermee hebben we al tweemaal onze 'entree' gemaakt in de mooie stierenarena van Valencia. Een uniek gevoel dat haast niet te beschrijven valt. Zeker niet wanneer je als enigste buitenlands orkest deelneemt tussen allemaal Spaanse orkesten en toch een even groot applaus en waardering krijgt van het Spaanse publiek. Je merkt het wel, hun Paso Doblés zijn heilig voor hen.
Interesse? Surf eens naar www.beversharmonieorkest.be. Daar vind je alle info terug hoe je een CD kan bestellen.

Rugby Club Waregem

Mijn redacteuren weten me toch altijd te vinden voor iets 'anders'. Blijkbaar vinden ze wel genoeg correspondenten om voetbal, wielrennen te coveren, maar voor andere sporten hebben ze vaak problemen. Eén adres: bibi.
Klagen zal ik zeker niet doen. Sportjournalistiek is altijd mijn droom geweest. Na een stilte van vier jaar kriebelde het weer en ik kreeg de kans om het Waregemse volleybal te volgen. Sinds september vorig jaar kwamen daar enkele clubs bij in de regio Waregem-Kortrijk. Ondertussen kreeg ik er nog handbal, atletiek en op regelmatige tijdstippen ook al eens boks en kickboks bij.
Sinds vorige vrijdag ziet het er naar uit dat ik ook een rugbyploeg zal mogen volgen. Halverwege de week kreeg ik een telefoontje van één van mijn redacteurs. "Of ik vrijdagavond iets te doen had?" Ik moest wel naar het verjaardagsfeestje van mijn nichtje dat 10 jaar werd maar nadien kon het wel. "Ze starten daar met een rugbyploeg. We mikken op een reportage van twee pagina's. Zie je het zitten?" Tuurlijk, zoiets laat ik zeker niet liggen.
Ik had één van de twee voorzitters en één van de twee afgevaardigden (délégués, zoals we ze ook plegen te noemen) al ontmoet op het stadhuis van Waregem toen ze hun project kwamen voorstellen. Helaas wist ik toen nog niets van de opdracht af en was ik zelf in een andere gedaante, dus niet in mijn 'journalistenkostuum' ;-).
Het was iets na achten toen ik in Waregem arriveerde. Gelukkig was ik al eens in de buurt geweest, want het zijn nogal kleine straatjes, daar op de Happy. De training was ondertussen begonnen en het verbaasde me dat er zo veel volk was. Het was amper de eerste keer dat er getraind werd en de oproep had amper de media gehaald. "Facebook" verklapte één van de voorzitters me tijdens het interview. "Dat is een handig medium om zo snel mogelijk en zoveel mogelijk mensen te bereiken." Ik moet ze geloven.
De medewerking was in elk geval uitstekend. Omdat ik niet zou hoeven te wachten tot na 22 u. om te starten met de interviews, stuurden ze systematisch de personen die ik aangeduid had voor het interview. Enkel de trainer liet ik doorwerken tot na afloop. Het leek me enigszins logisch: wat is een training anders zonder trainer... inderdaad zoals een café zonder bier.
Ze worstelen toch nog met enkele problemen: ze zoeken nog een originele naam voor de club en hebben nog geen eigen terrein. Momenteel oefenen ze nog op een veld dat privéterrein is en helemaal nog niet regelmentair om te spelen. Daar wordt de komende weken en maanden aan gewerkt.
In september starten ze alvast met de competitie. Ik wens hen alvast veel succes.
Geïnteresseerden kunnen terecht bij Fabrice Dezwarte op tel. 0471 11 11 80.