Live in Contest

Afgelopen zaterdag werd hij officieel voorgesteld: de CD van het Bevers Harmonieorkest 'Live in Contest'. Eigenlijk kregen de luisteraars van radio Klara vrijdag al de primeur. Tijdens de uitzending 'Brede Opklaringen' van 9 u. tot 12 u. kregen wij wat ruimte om onze CD aan een ruimer publiek al kenbaar te maken.
Wat houdt die CD nu in? Live in Contest? Eigenlijk is het heel eenvoudig. In 2005 werden we wereldkampioen in eerste categorie op het Wereld Muziek Concours (WMC) te Kerkrade. Vorig jaar behaalden we brons op het Certamen de Bandas de Musica in Valencia. Voor veel muzikanten is het dan eens leuk om jezelf aan het werk te horen. Meestal hebben we geen enkel idee van hoe onze concerten in de zaal overkomen.
In dat opzicht leek het ons wel eens interessant om een CD samen te stellen met onze tornooiwerken op. Toen Stad Waregem ons als eerste Cultureel Ambassadeur benoemde, kreeg iemand in het bestuur de idee om deze CD in elkaar te boksen en hem ook te koop te stellen aan een ruimer publiek.
Welke werken staan er dan op? Wel zoals gezegd zijn het de werken die we op de afgelopen internationale tornooien brachten. Het eerste werk is 'Nimrod', van de bekende Engelse componist Edward Elgar. Wellicht heb je al eens meegezongen met zijn 'Land of Hope and Glory' uit Pomp and Circumstance March n° 1. Nimrod is de negende variatie uit Enigma Variations. De variaties stellen allemaal vrienden van Elgar voor. Voor ons heeft het een speciale betekenis. Op de meeste provinciale tornooien en ook het WMC was dit ons inspeelwerk. Het geeft me nog telkens weer kippenvel als ik het hoor.
Daarna komt Dance Movements van Philip Sparke. Dit werk hebben we tweemaal op een tornooi gebracht. Het was zowel de eerste maal in Valencia (2003) als in Kerkrade (2005) ons keuzewerk. De Engelsman Philip Sparke is in de wereld van harmonie, fanfare en brassband een zeer bekende componist. Ook wij met het Bevers Harmonieorkest hadden al enkele van zijn composities op onze pupiter. Zijn werken zijn vrij herkenbaar maar absoluut niet van de minste om te spelen. Ook Dance Movements niet. Voor mij persoonlijk is het derde deel het mooiste. Terwijl het tweede enkel voor houtblazers en slagwerk geschreven is, werd het derde enkel voor koperblaasinstrumenten en slagwerk gecomponeerd. Kippenvelmoment twee op de CD.
Werk nummer drie is ons plichtwerk van Valencia vorig jaar: Pinocho. De muziek vertelt het verhaal van Pinokkio. Je kan bij het begin perfect horen hoe hij uit het hout gesneden wordt en vandaar allerlei avonturen beleeft om op het einde een echte jongen te worden.
Het voorlaatste muziekstuk is net als de twee voorgaande werken bestaande uit vier delen: Vetrate di Chiesa (Kerkvensters) van Respighi. Van deze Italiaanse componist is zeker de trilogie over Rome bekend. Zelf had ik niet veel te doen tijdens dit werk, dat trouwens het keuzewerk was in Valencia. Ik heb er dus met volle teugen kunnen van genieten. Extraatje hierbij, waar we toch trots mogen op zijn: de jury beloondde ons voor deze prestatie met de meeste punten voor het keuzewerk van alle deelnemende orkesten.
Tot slot 'Amparito Roca' dat zeker niet mag ontbreken op deze CD. Hiermee hebben we al tweemaal onze 'entree' gemaakt in de mooie stierenarena van Valencia. Een uniek gevoel dat haast niet te beschrijven valt. Zeker niet wanneer je als enigste buitenlands orkest deelneemt tussen allemaal Spaanse orkesten en toch een even groot applaus en waardering krijgt van het Spaanse publiek. Je merkt het wel, hun Paso Doblés zijn heilig voor hen.
Interesse? Surf eens naar www.beversharmonieorkest.be. Daar vind je alle info terug hoe je een CD kan bestellen.

Certamen de Bandas de Musica 2008

Sinds dinsdagmiddag zijn we met het Bevers Harmonieorkest terug in het land. We beleefden een leuke 5-daagse in het (toch niet altijd even) zonnige Valencia met als hoogtepunt onze prachtige prestatie tijdens het Certamen de Bandas de Musica in de stierenarena van Valencia.
We vertrokken op donderdag 10 juli. Na nog een halve dag sprinten van hier naar daar op het werk, haalde ik nog een laatste sprint uit mijn benen om tijdig mijn trein vanuit het Brusselse noordstation naar dat van de nationale luchthaven te nemen.
Na een kort telefoontje met Claude, één van onze reislei(ij)ders ;-) had ik de groep al vlug gevonden. Zij waren er ook maar net en waren al met het inchecken begonnen. Ik hing dus aan de staart van het peloton en moest dus nog een tijd wachten tot het mijn beurt was. Ik kreeg het 'internationaal' gezelschap van twee voor mij tot dan toe onbekende muzikanten met Anne, een Finse clarinetiste en Wim, een Limburgse (wereldburger dus) bastrombonist. We raakten aan de praat en tot mijn eigen scha en schande ontdekte ik dat ik dat ik Wim eigenlijk al aan het werk gezien had bij Mucho Gusto.
Mijn 'kompanen' bleken ook mijn reisgenoten te zijn op het vliegtuig. Van het geplande 'schoonheidsslaapje' (had 's nachts wat te onrustig geslapen en dacht op het vliegtuig dit in te halen) kwam niets in huis. Het werd een plezante en interessante babbel van een uurtje of twee in de plaats.
In Valencia stonden een aantal bussen ons op te wachten om ons naar het hotel waar we de volle periode zouden verblijven, te voeren. We hadden al één en ander vernomen over het hotel maar het bleek er nog luxueuzer te zijn dan ik had verwacht.
Onze 'tolk' Griet (ook muzikante) was al een aantal dagen voordien vertrokken om de organisatie in goede banen te leiden. Met de avonturen van vijf jaar terug nog in het achterhoofd wilden we ons niet meer zo laten verrassen. Ze had alles perfect voorbereid en riep kamer per kamer af. Mijn kamergenote Ingrid en ik verbleven op kamer 107, mooi zicht op het industriepark waarin het hotel zich bevond, al hebben we niet zo veel in onze kamer doorgebracht.
De eerste dagen stonden vooral in het teken van onze deelname aan het tornooi. Vrijdagmorgen repetitie en 'stap'repetitie (zie foto). 's Namiddags waren we een beetje vrij maar tegen 18 u. moesten we al klaar staan voor het vertrek naar het stadje Sax. Na een busrit van 2 uur kwamen we er aan. Iedereen zette zijn instrument aan de kant en ging eten en drank halen. Wij met het slagwerk hadden er geen tijd voor want alles moest klaargezet worden. Toen bleek dat er te weinig lunchpakketten mee waren, ging Liesbet nog enkele broodjes met tortilla voor ons halen. Zo hoefden we toch niet met een lege maag te spelen.
Het werd een tof optreden met aandachtige toehoorders. We speelden in het eerste deel de werken die we 's anderendaags zouden spelen. Het tweede deel omvatte: The Rock, Santorini, Filipe Gomez en Banda Sucre. Het was al ruim 4 uur in de morgen toen we terug bij het hotel aankwamen. Op dat moment waren de meesten al hun vermoeide moment voorbij. Toch zijn we nog een paar uurtjes onder de wol gekropen. We moesten namelijk fris genoeg zijn om 's avonds het tornooi te spelen.
Opnieuw om 18 u. moesten we klaar staan om naar de 'Plaza de Toros' te vertrekken. De intrede in de arena was om een uur of 19.30 u. Onze staprepetities hadden duidelijk iets opgeleverd en iedereen deed het zeer gedisciplineerd. Ik wil niet teveel 'stoefen' maar ik denk wel dat wij ons het best hebben voorgesteld. Het publiek was alvast hoorbaar tevreden.
Het weer zat ons echter niet te veel mee. Toen het tweede orkest op het podium zou verschijnen, stak er een windhoos op. Een pauze van 20 minuten die tot een drie kwartier zou oplopen werd aangekondigd. Uiteindelijk kon dit orkest zijn ding doen. Opnieuw problemen toen het derde orkest al op het podium zat. Een stortbui gooide opnieuw roet in het eten. Het zag er ineens naar uit dat het allemaal letterlijk in het water zou vallen en dat we alle instrumenten zouden moeten verhuizen naar de Palau de la Musica (mooie concertzaal). De bui ging echter over en ook Bunol kon zich van zijn beste kant tonen. We waren het laatste orkest dus wisten we dat het heel laat zou worden. Na Cullera was het dan (om 3 u. in de morgen, ruim een uur later dan voorzien) onze beurt. Al bij al een goede prestatie geleverd. We werden uiteindelijk derde na Cullera en Bunol. We mogen dus best tevreden zijn in de gegeven omstandigheden. En dat waren we ook. Ons feest aan het hotel duurde zowat tot 10.30 u. Nog een tweetal uurtjes gaan slapen en dan weer er tegen aan. Het zijn nog twee leuke rustdagen geweest en vooral het Valenciaanse nachtleven verkend.
We hebben al enkele foto's gezien en 't is duidelijk dat het plezant is geweest.
Nu is het terug werken voor ons concert in november in het ICC in Gent, onze nieuwjaarsconcerten en volgend jaar dit moment in Kerkrade gaan we voor de wereldtitel in de concertreeks. Wie weet krijgen we dan eindelijk eens de media-aandacht die ze in de sportwereld WEL geven aan Europees en Wereldkampioenen.