Olympische Spelen deel 2

"Onze 'prestaties' onder de loep"
Ze zijn al een tijdje afgelopen: De Olympische Spelen. Zelfs de Paralympics hebben we al achter de rug. Het is geen grote oogst van medailles geweest maar toch hebben onze atleten (want anderen ook mogen beweren) het nog niet zo slecht gedaan.
Dat ik er pas zo laat over schrijf heeft met tal van factoren te maken. Het belangrijkste was, het eerst afkicken. Ik was net met vakantie dus heb het gros van de uitzendingen gezien. En het was soms echt wel serieus genieten, vond ik. Maar van zo'n overdosis topsport, daar moet je natuurlijk eerst van bekomen. En daarna was het net iets te druk en begonnen ook de Paralympics. Ik wou dus wachten tot ook die afgelopen waren om eens terug te blikken.
De Olympische atleten zijn met z'n 96 (waarvan twee ploegsporten met het voetbal en hockey) richting Peking vertrokken. Daarvan haalden we 'slechts' twee medailles: zilver voor de 4x100 m bij de dames en goud voor Tia Hellebaut bij het hoogspringen. Maar toch wisten nog heel wat Olympiërs een Olympisch diploma te veroveren. Zo werd Mario Aerts 8ste in de wegrit bij de heren. Ilse Heylen hoopte allicht op meer maar pikte toch nog de 7de plaats in bij het damesjudo -52kg. Ook haar judocollega Dirk Van Tichelt droomde van meer maar als je in de eerste ronde tegenover de latere Olympisch kampioen staat en heel nipt verliest, mag je zijn 5de plaats toch een goede prestatie noemen. In het roeien werden Bart Poelvoorde en Christophe Raes tweede in de B-finale maar haalden zo toch wel nog hun Olympisch diploma. Tim Maeyens greep net naast de bronzen medaille maar legde een prachtig parcours af. Evi Van Acker begon sterk aan haar zeilcompetitie maar kende daarna wat problemen en uiteindelijk eindigde ze 8ste. Persoonlijk vond ik Iljo Keisse en Kenny De Ketele de grootste pechvogels van onze nationale selectie: op 200 m van een gouden medaille strandden. Hadden ze wat meer 'steun' gekregen van hun Zwitserse zesdaagse collega's en hadden de Nederlanders (die toch niets meer te winnen of te verliezen hadden) hun benen stilgehouden, hadden we in de ploegkoers op de piste nog een gouden medaille binnen. Nu vielen ze net naast het podium. Brian Ryckeman had zelf hogere ambities maar mag toch trots zijn op zijn 7de plaats. Onze heren voetballers daarentegen hadden misschien wel een zilveren plak kunnen veroveren. Maar ze speelden net iets te 'wispelturig' voetbal. Tip voor onze 'beloften': probeer in de toekomst meer voetbal te spelen zoals tegen Italië en vooral aanvallend voetbal te spelen in plaats van bij een voorsprong voor eigen doel te 'kruipen'. Toch gefeliciteerd met die vierde plaats. De heren van de 4x400 m die als allerlaatste Belgen in de 'arena' stapten, wisten ook vriend en vijand te verrassen met hun 5de plek in de finale. Dus ook voor hen een Olympisch diploma en zeker verdiend.
Tot slot wil ik nog even aandacht voor de prestaties van de overige atleten die misschien geen top 8 plaats haalden maar toch een pluim verdienen.
Het hockeyteam (9de) bestaande uit voornamelijk 'amateurs', gaven elke match het beste van zichzelf met wisselend succes. Ook onze twee Liesbet(h)s (9de) in het beachvolley zetten knappe resultaten neer en wisten de latere Olympisch kampioenen bijna een set af te snoepen. Ze hebben hen zeker in de eerste set toch serieus het vuur aan de schenen gelegd. Ook ons jonge gymnaste Gaelle Mys wist een finaleplaats te versieren. Zowel in het zwemmen en atletiek sneuvelden nationale records en een talent om op te blijven volgen is Elise Matthysen. En 'last but not least' mag ik 'onze' Sven Nys niet vergeten. In het veld heer en meester maar wat hij in het mountainbike zou verwezelijken, was nog af te wachten. De voorbereiding was nogal 'verwarrend' te noemen. Na enkele tests besloot hij eerst van deelname af te zien maar nadien toch zijn kans gewaagd. En wat voor kans... Met een betere startplaats had hij allicht een medaille op zak.
Dan onze Paralympische atleten. Zij vertrokken met 21 atleten richting Peking. Ze kwamen uit in 7 verschillende competities: wielrennen, tafeltennis, tennis, paardrijden, atletiek, zwemmen en goalbal. En al van bij het begin lag de lat hoog. Terwijl we bij de Olympiërs tot op het laatst moesten wachten op een medaille, had we er met Jan Boyen op de piste al vlug een te pakken. Het werd jammer genoeg enkel deze bronzen medaille maar toch wisten ook de anderen wel goede resultaten neer te zetten. Boyen werd ook nog vierde in de tijdrit en ook vierde op de weg. Gino De Keersmaeker eindigde 5de bij het discuswerpen. In het zwemmen haalde Sven Decaesstecker tweemaal een finale: in de 100 m schoolslag werd hij 8ste en bij de 200 m wisselslag (SM10) greep hij nipt naast de bronzen medaille. Kevin Lambrechts finishte op de 200 m wisselslag (SM7) nog op een zesde stek, maar in de finale van de 50 m vlinder legde Kevin beslag op de 5de plaats. Ook de tennissers, tafeltennissers, het goalbalteam en de ruiters hebben knappe prestaties neergezet.
Wie de uitslagen van de Olympische en Paralympische atleten nog eens volledig wil bekijken raad ik aan om te surfen naar: http://www.olympic.be/ en http://www.supporterparalympics.be/.
Hopelijk zien we heel wat van deze atleten over vier jaar terug in Londen. Wie weet, zijn we er dan zelf live bij.

De kom, kommer en komkommertijd

Tijdens de zomermaanden is het zowat overal 'komkommertijd' zoals dat heet. De kranten moeten meer dan anders hun plaats vullen met 'faits divers'. Behalve dan op sportief vlak, daar is deze zomer geen gebrek aan.
Mijn vakantie zit er bijna op. Naast het opruimen van mijn nieuwe stek waar ik ondertussen al bijna een half jaar geleden ingetrokken ben, heb ik ook tijd genomen om wat te 'komkommeren'. Het weer was niet op zijn best en dus had ik tijd om mijn achterstand van filmkennis bij te werken. Zowel op TV als in de videotheek ben ik toch weer op een heel aantal leuke films gebotst. Sommigen zullen bij het lezen van de titels wel denken: mhm heeft ze die nu pas ontdekt? Wel ja, vandaar dat ik ook spreek van mijn 'achterstand'.
Net heb ik 'Diarios de Motocicleta' (the motorcycle diaries) (2004) bekeken. Je krijgt een compleet ander beeld over Che Guevara. En bovenal begrijp je meer het waarom van zijn ommekeer naar het communisme. De film heeft me overtuigd om zeker het boek te lezen. Alles moet in een beperkte tijdspanne verteld worden en dan is een boek beter om alle verhaallijnen wat uitgebreider aan bod te laten komen.
De volgende film die me absoluut kon bekoren was Copying Beethoven (2006) met de overbekende Ed Harris en de al wat minder bekende Diane Kruger in de hoofdrollen. Net als de 'Diarios' rust deze film hoofdzakelijk op de twee hoofdrolspelers. Persoonlijk vind ik het heel sterk en vooral moedig om een film voornamelijk op twee karakters te laten steunen. Vooral in Copying Beethoven krijg je voornamelijk dialogen tussen de componist (Harris) en zijn copyiste (Kruger). De bijrollen zijn inderdaad 'bij'-rollen. Als muzikante kon ik ook de uitvoering van de 9de symfonie best smaken. Nu zou je denken dat voor niet-muziekkenners deze scène gaat vervelen, maar integendeel. Van begin tot eind blijft de film boeien. Aanrader nummer twee dus.
Toch hoefde ik mij niet altijd zo te 'concentreren'. Ik geniet ook wel van die typische 'meidenfilms' of hoe moet ik ze anders noemen.
Chasing Liberty (2004): Zoals veel van de typische vrouwenfilms voorspelbaar maar toch geestig. De cast is alvast super met Matthew Goode (dat typisch Engels taaltje doet het hem ;-)) als de 'verdoken' geheimagent Ben Calder en Mandy Moore, Anna de presidentsdochter die vrij wil zijn. Daarnaast staan in de 'bijrollen' o.a. Mark Harmon als de vader/president Foster en Jeremy Piven als geheimagent Weiss. Het zijn acteurs met naam en faam.
Imagine me and you (2005): Ook dit is zo'n zeemzoeterige en toch aandoenlijke film. Het is zoals het op de omslag staat: "A romantic comedy... with a twist". Ook hier neemt Matthew Goode (Heck) één van de hoofdrollen voor zijn rekening. Naast hem is er Piper Perabo als Rachel die moet kiezen tussen haar beste maatje/echtgenoot Heck en haar grote liefde de bloemiste Lucy (gespeeld door Lena Heady). Vader Ned is Anthony Head (bekend uit Buffy the vampire slayer).
Because I said so (2007). Hilarisch goed met Diane Keaton als 'gestoorde' en vooral overbezorgde moeder Daphne Wilder voor haar drie dochters: Maggie (Lauren Graham), Mae (Piper Perabo) en Milly (Mandy Moore). Vooral deze laatste moet de bemoedering zwaar ondergaan en staat voor de moeilijke keuze welke man de liefde van haar leven wordt: de mysterieuze muzikant Johnny (Gabriel Macht) of de zelfzekere architect Jason (Tom Everett Scott).
Catch and release (2006): In een vorig leven werd ze bekend als CIA-agente Sydney Bristow. Ondertussen is ze mevrouw Ben Affleck geworden. Ik heb het natuurlijk over Jennifer Garner. Catch and release is ook zo'n typische zomer 'romantic movie'. Gray (Garner) verliest haar verloofde Grady en trekt in bij de vrienden Dennis (Sam Jaeger) en Sam (Kevin Smith). Ze komt stilaan tot het besef dat haar verloofde belangrijke geheimen voor haar had. Stilaan geeft ze zichzelf de kans om opnieuw de liefde in haar leven toe te laten. Daar heeft vooral de knappe verschijning van Fritz (Timothy Olyphant) waarschijnlijk veel mee te maken ;-)
En zo kom ik bij de vier Die Hard films (Olyphant speelt de slechterik Thomas Gabriel in Die Hard 4.0). Ik heb ze alle vier nog eens de revue laten passeren. Ik vind Bruce Willis als John Mc Clane heel sterk. Wat ik bovenal fantastisch vind aan deze vier actiefilms is dat alle geweld ontzettend goed gerelativeerd wordt met de grote dosis humor die vooral Mc Clane hemzelve levert.
Voila, 't zit er bijna op en ik heb mijn lijstje films weer voor eventjes afgewerkt. Het volgende lijstje maak ik dan weer op om tijdens de koude wintermaanden gezellig voor de kachel in mijn supergezellige hoeksalon te genieten.

Olympische Spelen 2008 - Peking

Vrijdag op de speciale dag 8/8/8 zijn de Olympische Spelen in Peking begonnen. Dat het gros van de medailles naar China, USA en Rusland zullen gaan, kunnen we nu al voorspellen. Wie kan nu op tegen dergelijke grote naties? Zeker ons klein landje niet met een 96-tal atleten die ons nationale eer zullen verdedigen. En er zitten dan al twee ploegsporten met het voetbal en hockey tussen.
Nu zijn onze landgenoten toch al goed bezig. OK, tot nu toe nog geen medailles al stond Dirk Vantichelt in het judo er zeer dicht bij. Met het kleinste verschil moest hij tevreden zijn met een vijfde plek.
Toch zijn de prestaties vrij goed: in en op het water zijn er al een aantal halve finales versierd. Elise Matthysens eindigde uiteindelijk op een dertiende plaats. Voor de roeiers moeten we nu afwachten of ze al dan niet een finale kunnen halen. Tim Maeyens ging toch vrij vlot naar zijn halve finale. Bart Poelvoorde en Christophe Raes moesten het via de herkansingen doen en slaagden perfect in hun opzet: halve finale halen.

Van de wielrenners zagen we nog niet zo veel. Mario Aerts toonde zich toch mooi met een achtste plaats. Lieselotte Decroix moest in verschillende weersomstandigheden en als enigste landgenote de eer verdedigen bij de dames op de weg. Ze werd uiteindelijk 44ste.
In het eventing zou Karin De Doncker ook nog wel iets kunnen betekenen. Na de dressuur stond ze tweede maar door een te sterke tijdslimiet bij de crosscountry zakte ze enkele plaatsen. Nu staat nog wel de jumping op het programma en als ze daar zeer sterk kan in presteren en minder strafpunten pakken dan haar concurrenten, zit er toch nog misschien een medaille in.
Bij het beach volley staan ook de twee Liesbet(h)s sterk te spelen al hebben ze hun beide wedstrijden verloren. Tegen de Chinezen hadden ze een kans om de match in hun voordeel te beslechten. We hopen voor hen dat ze tegen de Zwitsers wel kunnen winnen.
Onze hockeyers komen straks voor het eerst aan bod en na deze wedstrijd kunnen we ook al een oordeel vormen, al nemen ze het tegen een van de grootste kanshebbers op de eindwinst.
Verder kunnen we nog niet zo veel vertellen. Pas als het zwemmen voorbij is, komen de atleten in de atletiekpiste in actie.
We blijven dus met argusogen de spelen van onze Olympische atleten volgen. Je kan dit ook op volgende site van het BOIC.
Maar natuurlijk volgen we enkele internationale grootheden. In het zwemmen zijn zeker alle ogen op Phelps gericht. Iedereen wil natuurlijk zien of hij zijn doel, 8 gouden medailles, kan bereiken. Hij is alvast goed op weg. Momenteel heeft hij er al twee binnen en heeft zich al naar een volgende halve finale gezwommen.
En verder... ;-) wordt het vooral bij de wedstrijden in de zwembaden (heb naast het zwemmen ook al het duiken gevolgd) genieten van die mooie gespierde mannenlichamen. Tjah, een vrouw mag ook al eens iets hebben, nietwaar?:p

EVA, you made me swing, baby

Onverwachts ben ik zaterdagmorgen op de Gentse Feesten beland. Vrijdagavond kwam ik per toeval te weten dat Eef Van Acker, één van de twee fantastische zangeressen van Mucho Gusto met haar eigen project 'EVA' optrad in het Duvel Droomschip. Na een kort nachtje toch maar richting Gent getrokken en ik heb er allerminst spijt van gekregen.
De smaak voor jazzmuziek kreeg ik 'ingedramd' (of hoe moet ik het anders noemen met een broer die Jazzstudio in Antwerpen volgde en dus ook veel jazzmuziek thuis liet horen). Nu ingedramd is misschien wel overdreven uitgedrukt want uiteindelijk hoor ik het nu wel graag.
Ik had ook via de website en via haar 'myspace' al kennis gemaakt met de muziek van EVA. Het klonk toen al veelbelovend dus ik verwachtte ook wel topkwaliteit van het optreden.
En het IS ook kwaliteit geworden. Amai. Ik wist dat Eef een goede stem had, maar ze heeft me (voor zover dat natuurlijk nog kon) nog meer overtuigd van haar zangkwaliteiten. Zoals ze bij ons zeggen: 't is een straffe madam.
Om dan nog maar te zwijgen over de schare muzikanten die ze rondom zich heeft verzameld. Ook niet van de poes moet ik toegeven. Persoonlijk kende ik enkel Frank Deruytter (saxofonist). Maar de andere blazers waren er duidelijk ook wel van topniveau evenals de ritmesectie met drums, percussie, bas, gitaar en piano.
Het werd twee uur genieten en amuseren. Hier geef ik je een voorproefje.

Ik heb alvast haar CD gekocht en al beluisterd. Ook zin gekregen? Surf dan snel naar eefvanacker.be en bestel maar vlug een exemplaar!

Sportieve zomer 2008

Om de vier jaar hebben we een extra lange sportieve zomer. Die start meestal in juni met het Europees Kampioenschap voetbal gevolgd in juli door de Ronde van Frankrijk en afgerond met de Olympische Zomerspelen in augustus.
2008 is opnieuw zo'n jaar. Het EK hebben we al gehad en kennen de winnaar al: Spanje dus. Hier heb ik toch enkele matchen kunnen van meepikken en die waren nog redelijk te smaken vond ik.
De 'Tour de France' is momenteel nog bezig. Hiervan heb ik nog niet zo heel veel gezien eigenlijk. Enerzijds is dit te wijten aan het feit dat we met het orkest een weekje in Valencia hebben vertoefd. Maar vreemd genoeg nu ik terug thuis ben, spreekt het me ook niet meteen aan om te kijken. Misschien ben ik het hypocriete gedoe rond het hele gebeuren wel moe. Het is een beetje een te groot commercieel circus geworden met machtsspelletjes van de organisatoren. Soms vraag ik me af waar het nu om draait in de Tour. Geef me dan maar gewoon een plezant programma zoals Tour 2008 met Karl Vannieuwkerke. Daar heb je de essentie van de wedstrijd, enkele leuke annekdotes uit de 'Goeie ouwe wielertijd' en elke dag een stunt van Lieven Van Gils en zijn 'bende' om de gele truidrager en/of ritwinnaar aan tafel te krijgen.
De Olympische Spelen in Peking: daar kijk ik pas naar uit. Persoonlijk hoop ik dat we er een aantal medailles kunnen halen. Vooral in de sporten op twee wielen zitten er toch een aantal kanshebbers bij. Kenny en Iljo op de piste (ik voorspel brons als ze geen tegenslagen hebben in de ploegkoers na Cavendish/Wiggins en Risi/Marvulli). Op de weg hebben we natuurlijk zonder ons 'Volderke' een kanshebber minder maar toch... denk maar aan vier jaar geleden in Athene. Er was niemand die Axel Merckx nog verwachtte en toch pikte hij zijn bronzen medaille mee. Bij het mountainbiken zijn we ook niet kansloos. Sven Nys zal wellicht gebrand zijn om iets te tonen. Aangezien zijn discipline noch aan bod komt in de zomer- noch in de winterspelen moest hij het wel via het mountainbiken doen. Ik duim voor hem (misschien wel goud). En tot slot ons Lieselotje bij de dames, onderschat haar maar niet.
Maar ook in de andere sportdisciplines mogen we verwachtingen koesteren op mooie prestaties en zelfs op medailles: Onze jonge beloftenploeg voetbal en onze mannen-hockeyploeg. Op het water hebben we bij de kajakkers, roeiers en zeilers ook wel namen die iets kunnen betekenen. Vooral Evi Van Acker bewees onlangs nog dat ze een podiumplaats kan behalen. Natuurlijk van onze 4x100 m dames in de atletiek met Kim Gevaert voorop en hoogspringster Tia Hellebaut verwachten we ook wel veel. Hopelijk kunnen ze die verwachtingen ook inlossen.
Kortom we hebben zo'n 94 (71 mannen-23 vrouwen) atleten die zich binnenkort zullen meten met hun 'concurrenten' uit de rest van de wereld. Bij deze veel succes gewenst en ik volg zeker jullie prestaties op de voet.

Certamen de Bandas de Musica 2008

Sinds dinsdagmiddag zijn we met het Bevers Harmonieorkest terug in het land. We beleefden een leuke 5-daagse in het (toch niet altijd even) zonnige Valencia met als hoogtepunt onze prachtige prestatie tijdens het Certamen de Bandas de Musica in de stierenarena van Valencia.
We vertrokken op donderdag 10 juli. Na nog een halve dag sprinten van hier naar daar op het werk, haalde ik nog een laatste sprint uit mijn benen om tijdig mijn trein vanuit het Brusselse noordstation naar dat van de nationale luchthaven te nemen.
Na een kort telefoontje met Claude, één van onze reislei(ij)ders ;-) had ik de groep al vlug gevonden. Zij waren er ook maar net en waren al met het inchecken begonnen. Ik hing dus aan de staart van het peloton en moest dus nog een tijd wachten tot het mijn beurt was. Ik kreeg het 'internationaal' gezelschap van twee voor mij tot dan toe onbekende muzikanten met Anne, een Finse clarinetiste en Wim, een Limburgse (wereldburger dus) bastrombonist. We raakten aan de praat en tot mijn eigen scha en schande ontdekte ik dat ik dat ik Wim eigenlijk al aan het werk gezien had bij Mucho Gusto.
Mijn 'kompanen' bleken ook mijn reisgenoten te zijn op het vliegtuig. Van het geplande 'schoonheidsslaapje' (had 's nachts wat te onrustig geslapen en dacht op het vliegtuig dit in te halen) kwam niets in huis. Het werd een plezante en interessante babbel van een uurtje of twee in de plaats.
In Valencia stonden een aantal bussen ons op te wachten om ons naar het hotel waar we de volle periode zouden verblijven, te voeren. We hadden al één en ander vernomen over het hotel maar het bleek er nog luxueuzer te zijn dan ik had verwacht.
Onze 'tolk' Griet (ook muzikante) was al een aantal dagen voordien vertrokken om de organisatie in goede banen te leiden. Met de avonturen van vijf jaar terug nog in het achterhoofd wilden we ons niet meer zo laten verrassen. Ze had alles perfect voorbereid en riep kamer per kamer af. Mijn kamergenote Ingrid en ik verbleven op kamer 107, mooi zicht op het industriepark waarin het hotel zich bevond, al hebben we niet zo veel in onze kamer doorgebracht.
De eerste dagen stonden vooral in het teken van onze deelname aan het tornooi. Vrijdagmorgen repetitie en 'stap'repetitie (zie foto). 's Namiddags waren we een beetje vrij maar tegen 18 u. moesten we al klaar staan voor het vertrek naar het stadje Sax. Na een busrit van 2 uur kwamen we er aan. Iedereen zette zijn instrument aan de kant en ging eten en drank halen. Wij met het slagwerk hadden er geen tijd voor want alles moest klaargezet worden. Toen bleek dat er te weinig lunchpakketten mee waren, ging Liesbet nog enkele broodjes met tortilla voor ons halen. Zo hoefden we toch niet met een lege maag te spelen.
Het werd een tof optreden met aandachtige toehoorders. We speelden in het eerste deel de werken die we 's anderendaags zouden spelen. Het tweede deel omvatte: The Rock, Santorini, Filipe Gomez en Banda Sucre. Het was al ruim 4 uur in de morgen toen we terug bij het hotel aankwamen. Op dat moment waren de meesten al hun vermoeide moment voorbij. Toch zijn we nog een paar uurtjes onder de wol gekropen. We moesten namelijk fris genoeg zijn om 's avonds het tornooi te spelen.
Opnieuw om 18 u. moesten we klaar staan om naar de 'Plaza de Toros' te vertrekken. De intrede in de arena was om een uur of 19.30 u. Onze staprepetities hadden duidelijk iets opgeleverd en iedereen deed het zeer gedisciplineerd. Ik wil niet teveel 'stoefen' maar ik denk wel dat wij ons het best hebben voorgesteld. Het publiek was alvast hoorbaar tevreden.
Het weer zat ons echter niet te veel mee. Toen het tweede orkest op het podium zou verschijnen, stak er een windhoos op. Een pauze van 20 minuten die tot een drie kwartier zou oplopen werd aangekondigd. Uiteindelijk kon dit orkest zijn ding doen. Opnieuw problemen toen het derde orkest al op het podium zat. Een stortbui gooide opnieuw roet in het eten. Het zag er ineens naar uit dat het allemaal letterlijk in het water zou vallen en dat we alle instrumenten zouden moeten verhuizen naar de Palau de la Musica (mooie concertzaal). De bui ging echter over en ook Bunol kon zich van zijn beste kant tonen. We waren het laatste orkest dus wisten we dat het heel laat zou worden. Na Cullera was het dan (om 3 u. in de morgen, ruim een uur later dan voorzien) onze beurt. Al bij al een goede prestatie geleverd. We werden uiteindelijk derde na Cullera en Bunol. We mogen dus best tevreden zijn in de gegeven omstandigheden. En dat waren we ook. Ons feest aan het hotel duurde zowat tot 10.30 u. Nog een tweetal uurtjes gaan slapen en dan weer er tegen aan. Het zijn nog twee leuke rustdagen geweest en vooral het Valenciaanse nachtleven verkend.
We hebben al enkele foto's gezien en 't is duidelijk dat het plezant is geweest.
Nu is het terug werken voor ons concert in november in het ICC in Gent, onze nieuwjaarsconcerten en volgend jaar dit moment in Kerkrade gaan we voor de wereldtitel in de concertreeks. Wie weet krijgen we dan eindelijk eens de media-aandacht die ze in de sportwereld WEL geven aan Europees en Wereldkampioenen.

Eviva Espana... Proficiat Jurgen

In mijn vorige post haalde ik aan dat het weekend voornamelijk cultureel getint was. Dat was natuurlijk buiten de zondag gerekend met het Belgisch Kampioenschap wielrennen en de finale van het Europees kampioenschap voetbal.
Het BK wielrennen was er ondanks het vlakke parcours toch nog eentje die de spanning er inhield. De traditionele vluchters konden nog eventjes profiteren van de live-uitzending om hun sponsors tevreden te stellen. Maar ook de 'kanonnen' hebben er de spanning weten in te brengen. Zeker naar het einde van de wedstrijd was het nog steeds koffiedik kijken wie er nu die tricolore trui zou mogen aantrekken. Eventjes had ik de hoop dat mijn favoriet Nick Nuyens zou winnen. Hij ging een groepje vluchters achterna. Maar die werden helaas toch weer bijgehaald.
Met de laatste kilometers in het verschiet ging Philippe Gilbert nog aan de haal maar hij kreeg Gert Steegmans als blok aan zijn been en dus ging ook die ontsnapping niet door. Het zou dus op een massasprint eindigen. Zelfs enkele pistiers en veldrijders kwamen zich in de debatten mengen. En wisten, ondanks de smak van Weylandt (hoe doet hij het toch weer ;-) binnen de top tien te eindigen. Het werd voor de niet-kenners een onverwachte winnaar met Jürgen Roelandts. Voor de insiders echter komt hij niet zo verrassend als winnaar uit de bus en we zullen er nog veel over horen. Feestje dus in 'Bodegem city' (zoals op zijn website te lezen staat).
Maar 's avonds zou het nog een groter feest worden in Wenen. Daar werd namelijk de finale gespeeld tussen Duitsland en Spanje om de felbegeerde beker en titel van Europees Kampioen.
Het was al vrij vlug duidelijk geweest in het kampioenschap dat Griekenland zichzelf niet zou opvolgen. Het werd des te spannender wie het wel zou worden. Het waren dus de Duitsers waarvan Gary Lineker ooit nog zei: "Voetbal wordt gespeeld met 22 spelers en op het einde winnen de Duitsers" tegen de vurige Spanjaarden. Ikzelf (met mijn Spaanse roots natuurlijk, al is die al heel ver in het verleden te zoeken ;-) was natuurlijk fervent supporter van 'Espana'. Groot was mijn vreugde dan ook toen Torres de 0-1 scoorde. Het werd wel nog bibberen en beven maar uiteindelijk bleef Spanje recht. Bij deze werd de stelling van Gary Lineker ook weer eens teniet gedaan. :-)
Xavi, Torres, Casillas, Villa, ... ze hebben die titel meer dan verdiend. In mijn ogen hebben ze het hele tornooi het mooiste voetbal neergezet. OK ook de Nederlanders hebben pracht prestaties neergezet maar in de wedstrijd tegen de Russen vergingen ze in het niet. Dus voor mij: Spanje meer dan terecht Europees kampioen. En als het volgende week tot een verbroedering komt in Valencia, zullen we der nog een Sangria (of twee, drie...) op drinken.