Certamen de Bandas de Musica 2008

Sinds dinsdagmiddag zijn we met het Bevers Harmonieorkest terug in het land. We beleefden een leuke 5-daagse in het (toch niet altijd even) zonnige Valencia met als hoogtepunt onze prachtige prestatie tijdens het Certamen de Bandas de Musica in de stierenarena van Valencia.
We vertrokken op donderdag 10 juli. Na nog een halve dag sprinten van hier naar daar op het werk, haalde ik nog een laatste sprint uit mijn benen om tijdig mijn trein vanuit het Brusselse noordstation naar dat van de nationale luchthaven te nemen.
Na een kort telefoontje met Claude, één van onze reislei(ij)ders ;-) had ik de groep al vlug gevonden. Zij waren er ook maar net en waren al met het inchecken begonnen. Ik hing dus aan de staart van het peloton en moest dus nog een tijd wachten tot het mijn beurt was. Ik kreeg het 'internationaal' gezelschap van twee voor mij tot dan toe onbekende muzikanten met Anne, een Finse clarinetiste en Wim, een Limburgse (wereldburger dus) bastrombonist. We raakten aan de praat en tot mijn eigen scha en schande ontdekte ik dat ik dat ik Wim eigenlijk al aan het werk gezien had bij Mucho Gusto.
Mijn 'kompanen' bleken ook mijn reisgenoten te zijn op het vliegtuig. Van het geplande 'schoonheidsslaapje' (had 's nachts wat te onrustig geslapen en dacht op het vliegtuig dit in te halen) kwam niets in huis. Het werd een plezante en interessante babbel van een uurtje of twee in de plaats.
In Valencia stonden een aantal bussen ons op te wachten om ons naar het hotel waar we de volle periode zouden verblijven, te voeren. We hadden al één en ander vernomen over het hotel maar het bleek er nog luxueuzer te zijn dan ik had verwacht.
Onze 'tolk' Griet (ook muzikante) was al een aantal dagen voordien vertrokken om de organisatie in goede banen te leiden. Met de avonturen van vijf jaar terug nog in het achterhoofd wilden we ons niet meer zo laten verrassen. Ze had alles perfect voorbereid en riep kamer per kamer af. Mijn kamergenote Ingrid en ik verbleven op kamer 107, mooi zicht op het industriepark waarin het hotel zich bevond, al hebben we niet zo veel in onze kamer doorgebracht.
De eerste dagen stonden vooral in het teken van onze deelname aan het tornooi. Vrijdagmorgen repetitie en 'stap'repetitie (zie foto). 's Namiddags waren we een beetje vrij maar tegen 18 u. moesten we al klaar staan voor het vertrek naar het stadje Sax. Na een busrit van 2 uur kwamen we er aan. Iedereen zette zijn instrument aan de kant en ging eten en drank halen. Wij met het slagwerk hadden er geen tijd voor want alles moest klaargezet worden. Toen bleek dat er te weinig lunchpakketten mee waren, ging Liesbet nog enkele broodjes met tortilla voor ons halen. Zo hoefden we toch niet met een lege maag te spelen.
Het werd een tof optreden met aandachtige toehoorders. We speelden in het eerste deel de werken die we 's anderendaags zouden spelen. Het tweede deel omvatte: The Rock, Santorini, Filipe Gomez en Banda Sucre. Het was al ruim 4 uur in de morgen toen we terug bij het hotel aankwamen. Op dat moment waren de meesten al hun vermoeide moment voorbij. Toch zijn we nog een paar uurtjes onder de wol gekropen. We moesten namelijk fris genoeg zijn om 's avonds het tornooi te spelen.
Opnieuw om 18 u. moesten we klaar staan om naar de 'Plaza de Toros' te vertrekken. De intrede in de arena was om een uur of 19.30 u. Onze staprepetities hadden duidelijk iets opgeleverd en iedereen deed het zeer gedisciplineerd. Ik wil niet teveel 'stoefen' maar ik denk wel dat wij ons het best hebben voorgesteld. Het publiek was alvast hoorbaar tevreden.
Het weer zat ons echter niet te veel mee. Toen het tweede orkest op het podium zou verschijnen, stak er een windhoos op. Een pauze van 20 minuten die tot een drie kwartier zou oplopen werd aangekondigd. Uiteindelijk kon dit orkest zijn ding doen. Opnieuw problemen toen het derde orkest al op het podium zat. Een stortbui gooide opnieuw roet in het eten. Het zag er ineens naar uit dat het allemaal letterlijk in het water zou vallen en dat we alle instrumenten zouden moeten verhuizen naar de Palau de la Musica (mooie concertzaal). De bui ging echter over en ook Bunol kon zich van zijn beste kant tonen. We waren het laatste orkest dus wisten we dat het heel laat zou worden. Na Cullera was het dan (om 3 u. in de morgen, ruim een uur later dan voorzien) onze beurt. Al bij al een goede prestatie geleverd. We werden uiteindelijk derde na Cullera en Bunol. We mogen dus best tevreden zijn in de gegeven omstandigheden. En dat waren we ook. Ons feest aan het hotel duurde zowat tot 10.30 u. Nog een tweetal uurtjes gaan slapen en dan weer er tegen aan. Het zijn nog twee leuke rustdagen geweest en vooral het Valenciaanse nachtleven verkend.
We hebben al enkele foto's gezien en 't is duidelijk dat het plezant is geweest.
Nu is het terug werken voor ons concert in november in het ICC in Gent, onze nieuwjaarsconcerten en volgend jaar dit moment in Kerkrade gaan we voor de wereldtitel in de concertreeks. Wie weet krijgen we dan eindelijk eens de media-aandacht die ze in de sportwereld WEL geven aan Europees en Wereldkampioenen.

Eviva Espana... Proficiat Jurgen

In mijn vorige post haalde ik aan dat het weekend voornamelijk cultureel getint was. Dat was natuurlijk buiten de zondag gerekend met het Belgisch Kampioenschap wielrennen en de finale van het Europees kampioenschap voetbal.
Het BK wielrennen was er ondanks het vlakke parcours toch nog eentje die de spanning er inhield. De traditionele vluchters konden nog eventjes profiteren van de live-uitzending om hun sponsors tevreden te stellen. Maar ook de 'kanonnen' hebben er de spanning weten in te brengen. Zeker naar het einde van de wedstrijd was het nog steeds koffiedik kijken wie er nu die tricolore trui zou mogen aantrekken. Eventjes had ik de hoop dat mijn favoriet Nick Nuyens zou winnen. Hij ging een groepje vluchters achterna. Maar die werden helaas toch weer bijgehaald.
Met de laatste kilometers in het verschiet ging Philippe Gilbert nog aan de haal maar hij kreeg Gert Steegmans als blok aan zijn been en dus ging ook die ontsnapping niet door. Het zou dus op een massasprint eindigen. Zelfs enkele pistiers en veldrijders kwamen zich in de debatten mengen. En wisten, ondanks de smak van Weylandt (hoe doet hij het toch weer ;-) binnen de top tien te eindigen. Het werd voor de niet-kenners een onverwachte winnaar met Jürgen Roelandts. Voor de insiders echter komt hij niet zo verrassend als winnaar uit de bus en we zullen er nog veel over horen. Feestje dus in 'Bodegem city' (zoals op zijn website te lezen staat).
Maar 's avonds zou het nog een groter feest worden in Wenen. Daar werd namelijk de finale gespeeld tussen Duitsland en Spanje om de felbegeerde beker en titel van Europees Kampioen.
Het was al vrij vlug duidelijk geweest in het kampioenschap dat Griekenland zichzelf niet zou opvolgen. Het werd des te spannender wie het wel zou worden. Het waren dus de Duitsers waarvan Gary Lineker ooit nog zei: "Voetbal wordt gespeeld met 22 spelers en op het einde winnen de Duitsers" tegen de vurige Spanjaarden. Ikzelf (met mijn Spaanse roots natuurlijk, al is die al heel ver in het verleden te zoeken ;-) was natuurlijk fervent supporter van 'Espana'. Groot was mijn vreugde dan ook toen Torres de 0-1 scoorde. Het werd wel nog bibberen en beven maar uiteindelijk bleef Spanje recht. Bij deze werd de stelling van Gary Lineker ook weer eens teniet gedaan. :-)
Xavi, Torres, Casillas, Villa, ... ze hebben die titel meer dan verdiend. In mijn ogen hebben ze het hele tornooi het mooiste voetbal neergezet. OK ook de Nederlanders hebben pracht prestaties neergezet maar in de wedstrijd tegen de Russen vergingen ze in het niet. Dus voor mij: Spanje meer dan terecht Europees kampioen. En als het volgende week tot een verbroedering komt in Valencia, zullen we der nog een Sangria (of twee, drie...) op drinken.

Film- en muziekweekendje

Ja het is dit weekend overwegend een cultureel weekendje geworden. Vrijdagavond had ik een drietal films gehuurd en bekeken. Gisteren, zaterdag, hadden we het dubbelconcert met Belgian Brass en daarna de Spaanse afterparty met Mucho Gusto.
Maar eerst mijn filmavond dus. Zoals ik al in eerdere blogs vertelde, ben ik niet onmiddellijk de grote filmkenner en vooral geen analiste. Als ik een film bekijk, is het om te genieten en niet alle details en alle fouten in de film te gaan uitzoeken.
Film nummer 1 was Waitress. Een vriend had het op zijn blog als "ongewoon goed en een aanrader" vermeld. Eerlijk gezegd was ik toch wat ontgoocheld. Misschien na het commentaar had ik wat te hoge verwachtingen.
De tweede dvd in de reeks was "We are Marshall". Wie me goed kent, weet dat cultuur en sport heel belangrijk voor me zijn, om niet te zeggen mijn grootste passies. Deze film combineerde beide. Het verhaal speelt zich af in 1970 en handelt over een 'American Football'-ploeg uit West Virginia die omkomt in een vliegtuigcrash. Of liever over de gevolgen die deze crash op de universiteit en de gemeenschap heeft. In eerste instantie wil niemand nog een nieuw team oprichten omdat ze bang zijn dat zo de verongelukte ploegleden vergeten zouden worden. Enkele spelers die door omstandigheden niet in het vliegtuig zaten, willen ter nagedachtenis van hun teamgenoten, toch verder met een nieuwe ploeg. Een football-coach, Jack Lengyel, neemt contact op en stampt een nieuwe ploeg uit de grond. En het leven in het stadje neemt ook een nieuwe start.
Het verhaal op zich deed me denken aan het vliegtuigongeval dat de 'Busby Babes', de ploeg van Manchester United in 1958 overkwam.
Deze film met de twee Matthew's (Mc Conaughey en Fox) in de hoofdrollen is zeker een aanrader. Zeker als je liefhebber bent van 'American Football'.
Nummer drie in mijn film'trilogie' was Music and Lyrics. Hugh Grant en Drew Barrymore zetten naar mijn bescheiden mening (nog eens ik ben maar een liefhebber ;-) een goede prestatie neer. Geen hoogstaand verhaal misschien maar zeker een humoristische film en die me in zekere zin doet terugdenken aan mijn jeugd. Het groepje PoP is der eentje in het genre van Wham, Modern Talking en New Kids on the Block (weliswaar iets later dan).
Het was voor mij een perfecte afsluiter van een drukke week, een aanrader om lekker onderuit gezakt in de zetel de stress van je te laten afvallen.
Vrijdag de film, zaterdag muziek. Ik had het in mijn bijdrage over Valencia al aangekondigd: ons dubbelconcert met Belgian Brass en de afterparty met Mucho Gusto.
Onze tryout voor Valencia viel al bij al goed mee. Hier en daar nog een 'haperingetje' maar die kunnen er de komende twee weken uitgehaald worden. Het optreden van Belgian Brass was ook best te smaken. Zo'n twaalf man (als ik goed geteld heb, kunnen er ook meer geweest zijn) bracht allerlei muziek zowel typische brassmuziek als werken die speciaal herwerkt werden voor het brassensemble. 'k Moet zeggen dat het echt wel een aangename kennismaking was met die groep. Ik ken er natuurlijk een aantal muzikanten persoonlijk. Maar toch... Tof en prachtig gedaan, zeer verrassend. En natuurlijk ook de slagwerkers in de gaten gehouden (voor zover dat toch wat kon wegens geen podium).
Tot slot was er de afterparty met Mucho Gusto en dat was zoals gewoonlijk weer steengoed. De dansvloer raakte mondjesmaat gevuld. Maar ineens stond hij goed vol en het bleef zo tot het einde van het optreden. 't Was dus weer ontzettend 'hot hot hot'.

125 jaar BK - 100 jaar VK

Het Belgisch Kamioenschap en het Vlaams Kampioenschap bestaan dus respectievelijk een eeuw en een kwart en een eeuw. Al hebben we vooral de laatste jaren de indruk dat het BK net zo goed een VK is. Je kan de Waalse renners in het peloton vrijwel op je ene hand tellen. De belangrijkste onder hen zijn Philippe Gilbert, Maxime Monfort en jawel Rik Verbrugghe, die spreekt zo goed Nederlands dat ik het vroeger zelfs niet eens geloofde dat hij een Franstalige is.
Het bewijs van mijn stelling, het BK is net zo goed een VK, vond ik terug in het boek dat ik kocht over 125 jaar nationale driekleur. In de naoorlogse geschiedenis (na 40-44) wonnen er dus meer Vlamingen het BK dan Waalse renners. Het is dus maar weer bewezen dat wielrennen hoofdzakelijk een Vlaamse sport is.
Het boek zelf is een grote aanrader. Het is prachtig geïllustreerd met foto's zowel uit de oude als hedendaagse doos. Informatief is het één van de beste naslagwerken die er (kunnen) bestaan over het Belgisch Kampioenschap. Je krijgt alle informatie over het kampioenschap zelf met een uitgebreid ritverslag en klassement en een gedetailleerde fiche per kampioen. En dit jaar per jaar. Kortom een must voor elke wielerkenner en zelfs -liefhebber.
Wat ik ook kan aanraden, is de tentoonstelling rond 100 jaar Koolskamp koers ook bekend als het Vlaams Kampioenschap. In plaats van de tricolore trui, krijgt de winnaar de leeuwentrui om de lenden. Ook hier krijg je een uitgebreid overzicht van alle winnaars uit recente en vervlogen tijden.
Beide kampioenschappen komen er weer aan: het BK is nu zondag 29 juni in Knokke-Heist, het VK is pas na de grote vakantie op vrijdag 19 september in... Koolskamp natuurlijk.
Aan beide kampioenschappen hangt er zelfs een 'Bevers' (van Beveren-Leie dus) sfeertje.
In 1941 (ik was er toen wel nog niet, zelfs mijn ouders niet ;-) werd een Bevernaar Belgisch Kampioen: André Defoort. Jarenlang hing zijn kampioenenfoto in het café dat tot een paar jaar voor haar dood werd uitgebaat door zijn echtgenote Yvonne 'Vontje Foories' Deneve.
De recordhouder in het Vlaams kampioenschap is ook een renner die 'roots' heeft in Beveren-Leie. Of liever, hij bracht er zijn kinderjaren door. Nico Eeckhout heeft momenteel vier overwinningen op zijn naam en kan dit jaar nog een vijfde Vlaamse titel aan zijn palmares toevoegen.

Valenciaaaaaaaa...

Het liedje 'Valencia' spookt weer door mijn hoofd. Niet zo onlogisch als je weet dat we over een goede twee weken richting Valencia trekken. Op vakantie? Ook ja, maar vooral om er te musiceren.
Na vijf jaar vond het onze dirigent tijd om terug eens richting Valencia te trekken om deel te nemen aan het prestigieuze 'Certamen de Bandas de Mùsica'. Wie er in 2003 bij was, weet dat het een uniek optreden is. Ik herinner me nog als de dag van gisteren hoe het voelde toen we 'Amparito Roca' spelend de stierenarena binnenkwamen. Zo'n tweeduizend Spanjaarden applaudisseerden voor ons. Het gaf me kippenvel.
Ook de dag voordien hadden we een leuk moment beleefd in het stadje Alaquàs, dichtbij Valencia. Daar hadden we een dubbelconcert gegeven met het plaatselijk harmonieorkest, dat gedirigeerd werd door de arrangeur van het plichtwerk. We ontmoetten er zelfs de originele componist die zeer tevreden bleek met onze prestatie. Het was dus al min of meer een grote test voor de dag nadien.
En het werd ook een succes: we werden tweede in de tweede hoogste categorie en haalden een eerste prijs.
Nu nemen we deel in de hoogste categorie, de 'Seccion Honor'. Met zo'n 130 muzikanten trekken we op donderdag 10 juli richting Valencia. Op vrijdag 11 juli vieren we onze Vlaamse feestdag in Spanje in het stadje Sax. We geven er een concert met onder andere de werken die we 's anderendaags in de arena zullen brengen. Dat zijn Pinocho (Ferrer Ferran, het plichtwerk) en Vetrate di Chiesa (Ottorino Respighi, het keuzewerk).
Over het plichtwerk wil ik nog wat kwijt. Het werk verhaalt het sprookje van Pinokkio. Het begint bij de 'geboorte' van Pinokkio bij over alle avonturen die hij beleeft (o.a. het opgeslokt worden door de walvis) tot zijn bevrijding en … een aanzet tot zijn verdere leven. Ik vind het prachtig omgezet in muziek. Het laat je opnieuw meedrijven in de fantasiewereld die het leven van het 'houten mannetje met de lange neus' is.
Wil je het nog eens horen voor we richting Spanje trekken? Dat kan.
Het Bevers Harmonieorkest brengt nu zaterdag 28 juni beide tornooiwerken tijdens een dubbelconcert met Belgian Brass. Na het concert is er ook nog een 'Spaanse' afterparty met een optreden van Mucho Gusto. Dit alles enkel en alleen voor de prijs van 10 euro (een sangria of bordje paella inbegrepen).
The Places to be: Sint-Jan de Doperkerk en O.C. 't Klokhuis.
Concert begint om 19 u., fuif achteraf start om 21.30 u. Allen daarheen! Je bent zeker welkom.

Manchester United forever

Groot was mijn vreugde vorige week woensdag. Manchester United won de Champions League-finale van Chelsea. In een 'All-England'-finale was het best spannend. Uiteindelijk moesten strafschoppen beslissen over winst en verlies.
Gelukkig voor mij dus werd het Manchester, al was Chelsea natuurlijk ook een mooie winnaar geweest. Ik was al best tevreden dat het een volledige Engelse finale was, als groot liefhebber van het Engelse voetbal.
Terug nu naar Manchester United. In 1998 bezocht ik mijn Engelse pennevriendin, die op zo'n 20 km van Manchester woonde. Ze wist dat ik wel van voetbal hield en had een uitstapje naar Manchester gepland. Zo had ik het geluk om Old Trafford, het stadion van de club, te bezichtigen. Helaas was het enkel van de buitenkant. Ter compensatie kocht ik enkele souvenirs in de immense souvernirshop aan de zijkant van het stadion.
Het seizoen dat er op volgde, speelde de ploeg de pannen van het dak. Ze haalden 'the TREBLE' (je weet wel de tripel ;-) ) binnen. Ze wonnen de FA-cup (de Engelse beker voor voetbal-analfabeten) en het Engelse kampioenschap. Als klap op de vuurpijl haalden ze het tijdens een bloedstollende finale van Bayern München in Nou Camp (Barcelona) in de Champions League finale. Ik herinner me die wedstrijd nog als de dag van gisteren. Vrijwel de hele match keek Man United tegen een 1-0 achterstand aan. De 'jokers' Sheringham en Solskjaer kwamen in de laatste minuten nog een tandje bijsteken en duwden er elk in de toegevoegde minuten een doelpunt binnen. Resultaat: 1-2 winst en winst in alle belangrijke competities.
Ook voor die andere Engelse rood-witten uit het 'naburige' Liverpool heb ik wel een boontje. Hopelijk is het volgend jaar terug hun beurt om veel prijzen te pakken.

VIVA BRASIL

Ik heb in lange tijd niet meer zo'n gezellig multicultureel feest gehad. Vorige zondag was ik namelijk te gast op een 'babyborrel' bij mijn Braziliaanse vriendin Lia.
We leerden elkaar zo'n drie en een half jaar geleden kennen. Ze was nog niet zo lang in Vlaanderen. Maar twee babbelwaters zoals wij, dat kon niet lang duren of we raakten in een geanimeerd gesprek.
Sindsdien hebben we heel veel meegemaakt samen. En ondanks haar verhuis naar Aalst zijn we steeds vriendinnen gebleven. Het contact was weliswaar iets minder dan voorheen, maar de techniek van internet kan op zo'n momenten zeer handig zijn.
Begin maart spraken we nog eens af in Gent om lekker met z'n tweetjes te gaan shoppen: zij voor haar toekomstige baby, ik voor mijn huisje waar ik toen nog maar pas ingetrokken was. Heel veel gebabbeld (hoe kon het ook anders) en we keken allebei uit naar 18 mei, naar het feestje voor haar kindje, Bella dat op 25 april geboren werd.
Zondag was het dan zover. Het was in het begin natuurlijk wat wennen want ik kende enkel het koppel zelf, de kersverse ouders dus. Maar een beetje alcohol en een covergroepje dat goede muziek brengt kunnen wonderen doen. Hoe vreemd het ook mag lijken, maar op de dansvloer komen de gesprekken makkelijkst op gang.
Ook het cliché dat Zuid-Amerikanen dat typische temperament hebben, klopt, in positieve zin dan wel te verstaan. De hartelijkheid die van haar ouders en familie uitging... Het gaf zo'n goed gevoel. Je voelt je er onmiddellijk aanvaard. Helaas kende ik geen Portugees en zij net iets te weinig Engels om een lange conversatie te voeren. Gelukkig waren haar tante en nicht uit de States er ook zodat we toch tolken hadden zodat we elkaar toch nog enigszins konden begrijpen.
En zoals ik al zei: goede muziek is de beste taal om mensen te laten communiceren. Er werd gedanst, veel gedanst. Toen ik huiswaarts deden mijn voeten nog pijn.
En de kans dat we er nog eens toe komen om samen te dansen, is groot. Danny vroeg Lia op het einde van de avond ten huwelijk. Langs deze weg wil ik beide nog eens van harte een grote proficiat wensen.
En als het feest van zondag nog maar een voorbode was, dan hebben we het beste nog in het vooruitzicht.