De kriebel om terug te beginnen schrijven was er al een tijdje. Sinds een drie, vier weken ben ik ook effectief terug aan de slag gegaan.
Mijn eerste stuk na vier jaar 'stilte' was over de Ipso Leiemarathon. Freddy Vanhoucke was er de drijvende kracht achter en het had normaal zijn 100 ste marathon moeten zijn. Dus kreeg ik de opdracht om Freddy te interviewen.
Zo gezegd, zo gedaan. Op zondag 9 september had ik afspraak bij hem thuis in Wevelgem, dus een goede week voor de marathon. Ik had er een heel gezellige babbel met Freddy en zijn echtgenote Gerda. De passie voor het marathonlopen en voor zijn projecten voor het goede doel straalden van hem af. Zo gedreven en gepassioneerd om mensen in het verre Senegal te helpen en te steunen. Het was een plezier om hem te horen vertellen. Ik kreeg er een presentatie met foto's van hun reizen naar Senegal waar ze de lokale bevolking een handje toestaken met de bouw van huizen en allerlei nutsvoorzieningen.
Zelf kon ik 's zondags niet naar de marathon gaan, maar zou wel achteraf de commentaren lezen in de kranten. Ik wenste hen het allerbeste toe.
De dag na de marathon kreeg ik echter het slechte nieuws dat Freddy gevallen was en in coma lag via mijn redacteur. Ik had even nodig om te bekomen. Wat was er gebeurd? Bleek dat hij van een quad gevallen was en op zijn hoofd terecht gekomen. Zijn toestand bleef de hele week ongeveer hetzelfde.
Het was pas gisteren (maandag) toen ik op de trein zat, dat ik het nieuws van zijn overlijden las. Hij was zaterdagmorgen bezweken aan de verwondingen.
Ik was en ben er nog stil van.
Langs deze weg wil ik mijn deelneming betuigen aan zijn lieve echtgenote Gerda en zijn familie en vrienden. Veel sterkte in deze moeilijke tijden! En hopelijk wordt zijn liefdadigheidswerk, een beetje zijn 'levenswerk' verder gezet...
Mijn eerste stuk na vier jaar 'stilte' was over de Ipso Leiemarathon. Freddy Vanhoucke was er de drijvende kracht achter en het had normaal zijn 100 ste marathon moeten zijn. Dus kreeg ik de opdracht om Freddy te interviewen.
Zo gezegd, zo gedaan. Op zondag 9 september had ik afspraak bij hem thuis in Wevelgem, dus een goede week voor de marathon. Ik had er een heel gezellige babbel met Freddy en zijn echtgenote Gerda. De passie voor het marathonlopen en voor zijn projecten voor het goede doel straalden van hem af. Zo gedreven en gepassioneerd om mensen in het verre Senegal te helpen en te steunen. Het was een plezier om hem te horen vertellen. Ik kreeg er een presentatie met foto's van hun reizen naar Senegal waar ze de lokale bevolking een handje toestaken met de bouw van huizen en allerlei nutsvoorzieningen.
Zelf kon ik 's zondags niet naar de marathon gaan, maar zou wel achteraf de commentaren lezen in de kranten. Ik wenste hen het allerbeste toe.
De dag na de marathon kreeg ik echter het slechte nieuws dat Freddy gevallen was en in coma lag via mijn redacteur. Ik had even nodig om te bekomen. Wat was er gebeurd? Bleek dat hij van een quad gevallen was en op zijn hoofd terecht gekomen. Zijn toestand bleef de hele week ongeveer hetzelfde.
Het was pas gisteren (maandag) toen ik op de trein zat, dat ik het nieuws van zijn overlijden las. Hij was zaterdagmorgen bezweken aan de verwondingen.
Ik was en ben er nog stil van.
Langs deze weg wil ik mijn deelneming betuigen aan zijn lieve echtgenote Gerda en zijn familie en vrienden. Veel sterkte in deze moeilijke tijden! En hopelijk wordt zijn liefdadigheidswerk, een beetje zijn 'levenswerk' verder gezet...
