Sportgala 2007 - de sportieve prijsbeesten van het afgelopen jaar

Gisteren heb ik gekeken naar het Sportgala 2007. 't Was eigenlijk nog wel een leuke bedoening. Het vreemde van de zaak was wel dat het om een 'Belgisch' gebeuren ging maar dat het slechts op de VRT te zien was. De presentatie gebeurde dan ook voornamelijk in het Nederlands.
Nu ja, als je kijkt naar de genomineerden: het waren ook wel overwegend Vlaamse sporters. Bij de jongeren kregen we met Dominique Cornu, Bart Aernouts en Yanina Wickmayer een volledig Vlaams deelnemersveld. Het was de Oost-Vlaming Cornu die met de trofee ging lopen. Voor het team van het jaar ging de aflossingsploeg van de 4x100 m, die knap derde werd in Osaka, met de prijs lopen. De vier dames lieten maar liefst twee mannenploegen (het nationale hockeyteam en de nationale beloftenvoetbalploeg) achter zich.
Kimmeke Clijsters kreeg de Lifetime Achievement Award. Waarschijnlijk is ze één van de jongste, zoniet de jongste, sportster ooit die deze eer te beurt viel.
Bij de verkiezing van sportvrouw van het jaar was Justine Henin de logische winnares. Hoe mooi de prestaties van Kim Gevaert en Tia Hellebaut ook waren, het jaar 2007 was duidelijk het jaar van Justine.
De sportman van het jaar was voor mij persoonlijk toch wel Sven Nys. Zoals die vorige winter en ook deze winter heer en meester in het veldrijden is. Het is bijna niet voorstelbaar. Hij heeft misschien twee belangrijke titels laten liggen. Alhoewel 'laten' liggen?! Ik ben er nog steeds van overtuigd dat hij wereldkampioen was geworden, indien hij en Bart Wellens die smak niet hadden gemaakt als gevolg van dat wegschuivend blok. Nu ja, het zij zo. Helaas is veldrijden minder bekend in het zuiden van het land. De Ronde van Frankrijk daarentegen kennen ze er maar al te goed. En dan heeft die groene trui van 'Tommeke' Boonen meer bijklank.
Tot slot de sportpersoonlijkheid: Justine heeft het zeker verdiend. Na de privéproblemen die ze heeft moeten overwinnen, is ze sportief sterk teruggekeerd en won bijna alle grote tornooien. Al waren mijn persoonlijke favorieten toch wel An Wauters en Rutger Beke. Vooral An Wauters verdient het wel eens om een serieuze erkenning bij ons te krijgen. Ze reist de wereld rond, speelt basketbal op het hoogste niveau. Maar ze moet altijd strijden met sporters die niet aan teamsport doen.
Tussendoor hebben we nog leuke filmpjes gezien over 'Illegale Chinezen' in de auto van Sven Nys. De nachtelijke levering van 'afhaalchinees' ten huize van Nico Mattan was echt het meest hilarische van de show.
Het sportjaar 2007 is bijna geschiedenis. We kijken met spanning uit wat het sportjaar 2008 ons zal bieden. Vooral de Olympische Spelen zullen ons komende zomer weer aan de beeldbuis kluisteren.

Number "17" has left the building

Op zaterdag 6 oktober nam Nico Mattan afscheid van het wielerpeleton. Na een mooie carrière zet hij nu definitief een punt als actief profrenner. Tijdens de voorlaatste rit van de Franco-Belge stapte hij in Poperinge af om er 's zondags in het eigen Sint-Eloois-Winkel een spetterend feest van te maken.
Eerlijk toegegeven: ik ben altijd al fan geweest van Nico. Hij zorgde altijd voor spektakel en, voor zover ik kon opmaken uit de reacties van anderen, voor de ambiance. Het deed me dan ook veel plezier toen ik bij de Waregemse lokale radio Diamant medewerker sport was, dat ik hem een aantal maal voor mijn microfoon heb kunnen halen. En zoals je hier al eerder kon lezen, heb ik zelfs toenmalig regerend wereldkampioen Johan Museeuw laten staan om hem te interviewen.
Alhoewel ik oorspronkelijk niet gepland had om er 's zondags bij te zijn, kon ik het voorstel van mijn beste vriendin Maika, verzorgster bij DFL cyclingnews (laatste ploeg waar Mattan voor reed) niet weigeren. De laatste tijd waren onze uitstapjes naar de koers (Heusden en Enecotour) altijd al heel leuk en gezellig geweest, dat ik dus onmogelijk nee kon zeggen. En wederom werd het een fantastische namiddag en avond. We hebben ontzettend veel gelachen en hoe kan het ook anders als de 'zussies' op stap zijn, onnozel gedaan.
Maar het werd voor mij persoonlijk ook een leuk weerzien met tal van renners die ik ooit in mijn beginjaren van mijn 'journalistieke' carrière als medewerker van het Wekelijks Nieuws en Radio Diamant heb geïnterviewd. Renners zoals Nico Mattan en Nico Eeckhout ben ik nog vaak tegen het lijf gelopen. Maar Chris Peers en Hendrik Van Dyck had ik al een hele tijd niet meer gezien. En het was best een heel aangenaam weerzien.
Het is een feestje tot in de vroege uurtjes geworden (naar ik heb vernomen). Maika en ik zijn het rond een uur of 00.30 'afgebold'. Na een zware namiddag en met een drukke werkdag in het verschiet, was het een goed uur om in bed te kruipen.
Tot slot heeft ook het geluksnummer van Mattan: 17 een extra tintje aan ons uitstapje. Maika heeft iets met het nummer 7 en ik met het cijfer 10 en als je dit samentelt is dit 17. ;-)

Straight from the heart (recht uit het hart: deel 3b)

What’s up (4 non blondes). We zijn al in het hoger onderwijs beland. Na een tegenvallend jaartje in Gent zocht ik andere oorden op om communicatie verder te studeren. Maar ook in Antwerpen ging het niet zomaar van een leien dakje. Opnieuw had ik tijdens het eerste jaar een zware tweede zittijd. In afwachting van het resultaat ging ik een stapje zetten in Waregem. Ik kwam aan de Piet’lair (een zeer bekend jongerencafé) Ulrike tegen. Onze babbel was kort maar leuk. Terwijl we wat stonden bij te kletsen, klonk uit de boxen in het café ‘What’s up’. Wist ik veel dat het de laatste keer zou zijn dat ik haar levend zou zien. Amper drie weken erna was ze er niet meer.
Nu nog krijg ik koude rillingen als ik dit nummer hoor. Het ga je goed daarboven, meid!
Girls just wanna have fun (Cindy Lauper). Op kot in Antwerpen zaten we met heel wat vrouwen samen. In ons keukentje alleen al zaten we met z’n vieren tegenover twee mannen. Met Ingrid, Kathy en Heidi zat ik in heel goed gezelschap. Dankzij hen vond ik ook mijn zelfzekerheid terug. En plezier hebben we gehad. Zoals op donderdagavond toen Jan zijn persoonlijke commentaar gaf op de horoscoop uit de Flair. Of die keer toen Frederik, mijn buur op kot, kreeft klaarmaakte voor zijn romantisch diner. Een levende kreeft op tafel? Brrr… We zijn dan toch eventjes op onze kamer gebleven tot de kreeft in het kokend water lag.
Santorini (Yanni). Ondertussen was ik ook al ingelijfd bij de slagwerksectie van het Bevers Harmonieorkest (toen nog de Leievrienden). Na de repetities bleven we al gemakkelijk eens hangen aan de toog (in feite nog steeds) maar dit mondde ook vaak spontaan uit in een ‘lokaalparty’. Zeker toen het verkeerslicht geïnstalleerd werd, creëerde dit nog eens een extra discotheeksfeertje. Eén van de topnummers op onze ‘lokaalparty’s’ was Santorini van de Griekse pianist/componist/dirigent Yanni. Jarenlang hoopten we hiervan een arrangement te vinden om op ons nieuwjaarsconcert te brengen. Eindelijk hebben we er één laten maken, speciaal voor ons, dat we zullen uitvoeren op ons komend nieuwjaarsconcert 2008.
Why don’t you try me tonight (Sarah Bettens en Frankie Miller uit: Ad Fundum) De jaren vlogen voorbij in Antwerpen. Het was er echt gezellig, ja zelfs op school. Of toch… ergens in het schoolgebouw. Al vlug sloot ik me aan bij de redactie van het studentenblad. Elke week redactievergadering in het zaaltje van De Kleine Opera bij “Franske”. En dan op reportage. Soms ging dat makkelijk, maar soms ook héél moeilijk, tenminste als je twee drukbezette acteurs voor een dubbelinterview wil strikken. Zo herinner ik me de pogingen die Nico en ik ondernamen om Tom Van Landuyt en Mathias Sercu op het zelfde moment samen te krijgen voor een interview. Tot middernacht toe hebben we de heren proberen te bellen. Na veel inspreken op hun antwoordapparaat, besloten we uiteindelijk om ons origineel idee te laten varen. Tom zijn we gaan opzoeken in de studio’s van Studio Brussel waar hij een jongerenprogramma presenteerde. Mathias troffen we in een meer romantische bui (weliswaar wegens elektrische panne) en deden het interview bij kaarslicht. Maandelijks moest er een editie verschijnen. Dus de opmaak gebeurde in het DTP-lokaal en werd daar ook kopieerklaar gemaakt. We hebben heel wat afgelachen met Sacha, Nico, ‘Den’ Hans, Wimpie, …
9 to 5 (Dolly Parton). Maar aan alle mooie liedjes komt een eind. En dus ook aan het onbezorgde studentenleven. We schrijven 1996. En ik moest dus op zoek naar werk. En het lukte nogal vrij vlug, tenminste toch op redactioneel vlak had ik al vlug iets te pakken. Ik kreeg de kookrubriek voor mijn rekening bij het studentenblad GO-Student. Het leuke eraan was, dat ik niet zelf moest koken, maar bij studenten op kot langs moest om hun kookkunsten te proeven. Jammer genoeg had de uitgever ineens andere plannen met de redactie waardoor ik terug op zoek moest naar iets anders. En ik heb in de afgelopen 11 jaar wel één en ander van ervaring opgedaan in verschillende sectoren al was de inhoudelijke taak nogal vaak gelijklopend: grafische vormgeving, lay-out, communicatie en ontvangst/receptie… . Maar het waren stuk voor stuk leuke jobs.
Video killed the radiostar (The Buggles). Tussen het zoeken naar werk door begon ik ook als plaatselijk en sportmedewerkster voor Het Wekelijks Nieuws te schrijven. Ik kwam op allerlei plaatsen en evenementen waar ik anders nooit zou gekomen zijn.
En dan kwam er Radio Diamant nog bij. Ik moest voor een interview over het Bevers Harmonieorkest in de studio zijn. De sportmedewerker had net zijn ontslag gekregen en dus waren ze voor het Waregems Info Programma en voor de rechtstreekse verslagen van SV Waregem op zoek naar een nieuwe kracht. Tussen het interview door sprak Lucien er mij over aan. ‘Of ik dat niet zou zien zitten’? En ja hoor! De week erop zat ik in het regenboogstadion live commentaar te leveren bij de wedstrijd van SV Waregem. Het was een leerrijke maar ook een zeer plezante tijd. Van één ding heb ik misschien wel spijt, alhoewel. Ooit heb ik de kans om een regerend wereldkampioen te interviewen, laten schieten voor een ploegmaat. Tijdens de voorbeschouwende interviews voor toen nog Dwars door België hield ik Nico Mattan staande die samen met Johan Museeuw kwam aanrijden. Mattan gaf me nog de kans maar ja, voor mij waren de streekrenners belangrijker. Dus koos ik resoluut voor Nico.
Maar het respect en de aanmoedigingen die ik kreeg, blijven me nog steeds bij.
Ik ben ik (Sabien Tiels). Dit zegt eigenlijk al op zich wat ik bedoel. "Ik ben ik, dus wen er maar aan. Een unicum net als de zon, net als de maan. Ik ben ik, zo zijn er geen twee. Net zoals jij, net zoals hij, net als iedereen."
Ik kan nog heel wat verhalen aanhalen waar muziek aan verbonden is, of muziek die mij aan bepaalde mensen of situaties doen denken. Altijd al had ik een brede interesse in muziek. Was het nu filmmuziek van Ennio Morricone of John Williams, musicals van Webber of Schönberg, of muziek van mijn favorieten zoals Elton John, Billy Joel, Queen, Peter Gabriel, U2, Dire Straits, ... Allemaal teveel om op te noemen.
Maar één nummer echter ontbreekt hier nog: Tell me there's a heaven (Chris Rea). Mémé mag hier niet ontbreken. Ze was zowat mijn tweede moeder en hoewel ze er al 12 jaar niet meer is, mis ik haar nog elke dag. Ik hoorde dit nummer in de auto toen ik va op het werk was gaan afhalen en we richting ziekenhuis reden. Het was een paar maand voor ze stierf. We hebben het op haar begrafenis laten horen. Ze is voor mij nog altijd de persoon waar ik mijn hart bij uitstort: vreugde en verdriet. Want hoe dan ook: ik weet dat ze ergens hier nog bij me is.

Straight from the heart (recht uit het hart) (deel 3a: de jonge jaren)

Zoals het in een goede sequel past, geen twee zonder drie. Dus bij deze het derde deel over muziek en de invloed ervan op mijn leven. De titel van deze sequel is heel bewust gekozen. Het is een nummer van Bryan Adams dat ik altijd heel graag gehoord heb, en eigenlijk zegt het perfect wat hier de bedoeling van is. Recht uit het hart: en dat is muziek voor mij.
Voel ik me goed of slecht: er is altijd muziek mee gemoeid. Altijd en overal kan ik wel een lied vinden dat perfect bij de situatie van het moment past. Latinomuziek bijvoorbeeld zet ik altijd gemakkelijk op. Zowel in goede als slechte tijden. In slechte tijden beurt het me altijd op, in goede tijden stimuleert het mijn geluk nog meer. Mijn favoriete zangeres: Gloria Estefan. Vooral haar Spaanse nummers zoals Santo Santo, Tres Deseos, Tres gotas de agua bendita zing ik graag uit volle borst mee. Ook aan Reach dat ze zong ter gelegenheid van de Olympische Spelen van Atlanta in 1996 heb ik goede herinneringen. Het doet me denken aan onze atleten die het er ontzettend goed deden. Vooral de West-Vlamingen zorgden voor euforie. Fredje Deburgraeve en Ulla Werbrouck zorgen beiden voor een gouden medaille. En ik, net afgestudeerd, mocht naar de huldiging van de West-Vlaamse atleten in het Beaulieucenter in Waregem.
Eigenlijk zou ik een musical zoals Mamma Mia kunnen maken. Belangrijke momenten uit mijn leven gekoppeld aan muziek.
We beginnen bij het begin: mijn geboorte. Dan denk ik altijd aan Daniel (Elton John). Het was één van de hits op het moment dat ik geboren werd. En Elton John vind ik samen met Billy Joel de beste singer-songwriter ooit. Dus een rustig maar goed begin.
Rivers of Babylon (Boney M). Waarom? Hier is een leuk verhaal aan verbonden. Toen ik mijn eerste communie deed, kreeg ik van mijn dooppeter mijn eerste cassetterecordertje. Mijn ouders hadden mij twee cassettes gekocht: één met allerlei hits op en het andere was van Boney M. Zo fier als een gieter draaide ik steeds hetzelfde bandje van Boney M af. Tegen de avond was het helaas stuk. Iedereen was natuurlijk blij behalve ikzelf. Eindelijk van die ellende verlost.
Wake me up before you go-go (Wham) en The Reflex (Duran Duran). Zij moéten er bij zonder twijfel. Wham en Duran Duran waren in mijn jeugdjaren dé meisjesidolen van het moment. Dus ook voor mij. Zo hingen de posters van George Michael en Simon Lebon in mijn kamer aan de muur. En op het schoolfeest mocht een dansje op één van hun vele hits niet ontbreken.
Het apekot (Vuile Mong en zijn vieze gasten). Dit nummer was traditie voor ons groepje (Els, Ulrike, Peggy, Bianca,...) op weg naar huis op de laatste schooldag voor de grote vakantie. Luidkeels door de Beverse straten zongen we "De school dat is een apekot,..." En eerlijk gezegd vond ik dat zeker toen ik richting Waregem moest voor het lager secundair.
Dance Little Sister (Terence Trent D'Arby). Ondanks alles heb ik toch drie mooie jaren beleefd op de danshumaniora in Brugge. Zo waren er de skireis naar Obertauern (Oostenrijk) en het weekje Como-meer in het vierde jaar. De Krea- en dansshows kregen ook altijd veel bijval.
En vooral mijn vrijheid tijdens het zesde jaar vond ik wel plezant. Ik was het enige meisje van de zesdejaars op internaat. Tijdens de paasexamens mochten de jongens op hun kamer studeren en ik niet. Dat vond ik niet eerlijk en stond er op om dat ook te mogen doen. Omdat ik altijd zo voorbeeldig ben geweest ;-) , hebben ze uiteindelijk toegegeven.
Maar de uitstapjes naar de Eiermarkt op het einde van de examens waren pas echt onvergetelijk. Met de vrienden gingen we de Cool Cat of Ambiorix onveilig maken. Of trokken door naar dancing Limelight in de hoek waar Inge en ik dan lekker uit de bol gingen op ons favoriete nummer I love rock and roll (Joan Jett and the Heartbreakers).
Voetbal (Zjef Vanuytsel en Rik De Saedeleer). Als laatste nummer van dit eerste deel kan 'Voetbal' niet ontbreken. Als kind groeide ik op met twee oudere broers. Zelf heb ik dus meermaals een balletje getrapt of liever gepakt. Want steevast mocht ik het doel verdedigen.
Voetbal slaat echter ook op het feit dat ik in Brugge enkele (minder) bekende, getalenteerde voetballers (toen nog jeugdspelers bij Cercle Brugge) leerde kennen zoals Christophe Lauwers en Geoffrey Claeys. Maar, was het omdat ik zelf veel in het doel had gestaan als kind? Ik weet het niet maar enkele (ex-)keepers speelden toch een belangrijke rol in mijn Brugse periode. Zo was Pol Decoussemaeker één van de studiemeesters en kreeg ik in het vijfde jaar Nederlands van Luc Vanderschommen. En tot slot: Wim Henneman. ;-)
Wordt vervolgd...