147 WK Snooker 2008

Mijn blog bestaat nu ongeveer een jaar en het werd tijd dat ik de eerste filmpjes op mijn blog plaatste ;-) En aangezien het WK snooker één van mijn eerste onderwerpen was, vond ik het wel leuk om dit onderwerp nog eens aan te snijden.
Het zijn twee filmpjes over de fantastische prestaties van twee toppers in het snooker tijdens het WK snooker. De '147' van Allister 'Ali' Carter en Ronnie 'The Rocket' O' Sullivan.
'The Rocket' was dit jaar de eerste om een topscore neer te zetten. Als je het filmpje bekijkt, is het gewoon zalig om hem te zien spelen. Soms lijkt het wel of het niets uithaalt om een balletje te potten. Zijn bijnaam heeft hij niet voor niets te danken aan de hoge snelheid waarmee hij speelt. Tjah... een snookergenie maar soms ook een beetje te veel 'enfant terrible'. Zelf heb ik zijn 147 niet live gezien.
Die van Ali Carter daarentegen wel. Hij moest het opnemen tegen Peter Ebdon, ook geen klein bier in 't snookerwereldje. 'k Vond het dan ook heel mooi van Ebdon hoe hij Carter feliciteerde met zijn 'maximum break'.
We zijn al aan de halve finales toe. De eerste halve finale is eigenlijk al een finale waard. Stephen Hendry (mijn persoonlijke favoriet) tegen Ronnie O'Sullivan belooft zeker al een 'battle of the titans' te zijn. Ze spelen 'best of 33' frames. 't Zou best eens een lange wedstrijd kunnen worden. Een stand 16-17 of 17-16 (zoals je wilt) behoort zeker tot de mogelijkheden. In de andere halve finale treedt Ali Carter aan tegen Joe Perry, die toch nog verrassend Stephen Maguire uitschakelde.
Wie er ook de finale zal spelen, het wordt er zeker eentje om U tegen te zeggen. Ik zal alvast voor mijn scherm gekluisterd zitten.

147 - Carter en O' Sullivan

And the points of the jury are...

Vorige week donderdag iets leuks meegemaakt. Zelf ben ik bijna 12 jaar afgestudeerd. Toch deed het vreemd toen ze me vroegen om te zetelen in een jury voor laatstejaars studenten Office Management (OM).
Even verduidelijken: Onlangs hadden we op het werk opnieuw een stageair. Er waren er de vorige jaren al twee geweest die ik mocht begeleiden. Normaal was dit de derde keer geweest maar door omstandigheden moest ik ze van iets verderaf begeleiden.
Nu goed. Ze heeft het er puik van af gebracht: vlot in de omgang, goede werkkracht... Met andere woorden we hebben niet te klagen gehad.
Nu moest zij en haar collega-studenten hun stages presenteren voor een externe jury. De opleidingsverantwoordelijke had me gecontacteerd met de vraag of ik soms geen zin had om in één van die jury's te zetelen. Het leek me eens leuk om dit te doen, al heb ik zelf eigenlijk niet onmiddellijk een opleiding OM genoten.
En het werd ook leerrijk. Ten eerste was het leuk om de evolutie eens tussen een laatstejaars studente van 12 jaar geleden (mezelf dus) en van nu. Ook de evolutie in de opleiding, de mogelijkheden die ze nu hebben... Amai soms denk ik dat ik veel te vroeg geboren ben. Aan de andere kant... ik heb het ook leuk gehad en heb ook wel best mijn ding kunnen doen. En het is nog maar de vraag of het er allemaal inderdaad gemakkelijker is geworden.
Terug naar de presentaties. Je merkt wel dat de jongeren van nu toch iets mondiger zijn geworden maar het taalgebruik... Dat laat toch wel te wensen over. Is het een gevolg van de sms- en MSN-cultuur? Maar studenten vroeger en studenten nu. Er zijn toch ook nog veel gelijkenissen. Elk van de studenten zat eigenlijk heel nerveus. Dus... op dat vlak is er zeker niets veranderd. Examens zijn examens, een jury blijft een jury. En aan persoonlijkheden, daar verander je blijkbaar ook niet zomaar iets aan. Best grappig eigenlijk om te ontdekken dat studenten op 12 jaar tijd dus toch niet zo ontzettend veel veranderd zijn op een paar kleine details na.
Het was dus heel leerrijk en op de koop toe interessant om contacten met collega-juryleden te leggen. Netwerking heet dat dan. Nog zo'n modewoord maar wel heel effectief. Als je het ergens wil brengen, heb je een groot netwerk nodig.
Tot slot: de studenten die ik mee moest beoordelen hebben het er al bij al goed van af gebracht. Ik wens hen en hun andere collega's alvast goede eindexamens toe en hopelijk vlot een job na het afstuderen.

29 maart dubbel D-day - deel 2

Gisteren was het een van de langste gezellige dagen in tijden. Zoals ik in mijn vorige blog vertelde, waren er twee leuke evenementen gepland en die zou ik voor geen geld gemist willen hebben.
Het begon al 's morgens. Samen met de drie 'zussies' zijn we naar de start van de E3-prijs Vlaanderen geweest. En niet zomaar eventjes op de markt van Harelbeke naar de renners kijken die hun handtekening kwamen plaatsen op het startblad. Nope, wij gingen eens polshoogte nemen bij de bussen/campers van de ploegen of onze 'maatjes' in vorm waren. De bus van Quickstep lieten we maar links (of was het rechts) liggen, daar stond al genoeg volk. We hielden wel eventjes halt bij de bus van Topsport Vlaanderen. Enkele jonge renners aangemoedigd en bij Kristof Vandewalle bleek dat effect te hebben gehad ;-) Anderen hadden het terechte commentaar dat het vooral buiten mooi weer was.
Naar de volgende stop. Eventjes blijven hangen bij 'Veranda's Willems' om dan door te steken tot bij Mitsubishi-Jartazi. We wachtten er op James Vanlandschoot en Allan Davis. Die laatste kon ons nog eventjes ontlopen doordat we met James in gesprek waren. Even later vatten we hem toch even bij de kraag. "En of hij blij was terug te kunnen koersen". Na maanden van inactiviteit (door gebrek aan een ploeg) kwam hij eindelijk weer aan de start van een grote wielerwedstrijd. Winnen zat er volgens hem nog niet in. De bloemen zullen dus nog even op zich laten wachten.
Na het startschot gingen we richting mijn huisje om er op tv het verdere verloop van de wedstrijd te volgen. Tussendoor ook even het WK in Manchester gevolgd. Daar was de ploegkoers met Iljo Keisse en Kenny Deketele aan de gang. Ze moesten uiteindelijk tevreden zijn met een vierde plaats. Op de Olympische Spelen zal het wel lukken!
Toen de kopgroep nog zo'n 25 km van Harelbeke verwijderd was, trokken we terug richting centrum om de aankomst in levende lijve mee te maken. Geen vijfde keer Boonen op rij. Geen nood, het wielervoorjaar is nog lang.
Terug thuis begonnen de voorbereidingen voor het avondspektakel met Mucho Gusto. Een douchke, de juiste kleertjes uitzoeken, beetje bij'plamuren'.
Nog steeds met z'n drieën stapten we richting het CC 't Spoor. We begonnen de avond rustig met een lekker cocktailke. Toen Anja Vandenbroucke ons initiatie 'salsa solo' gaf, kregen de danskriebels ons te pakken. Tijdens het optreden van Mucho Gusto konden we gewoon niet meer stil blijven staan. En de hele zaal deed mee.
Voor de groep was het een speciaal moment. Ze namen onlangs hun eerste CD op en stelden die niet zonder trots voor aan het grote publiek. Moreel verplicht of niet: ik heb er al ééntje gekocht. Vooral nummer 8, The size of my love, draai ik hier al zo goed als grijs. Het is het enige nummer op de CD dat zelf geschreven is. Percussionist Karel Van de Casteele componeerde het. Het liedje werkt echt aanstekelijk.
Wil je het ook horen: de CD (slechts 18 euro) kan je bestellen bij Para Que Viva La Musica Latina vzw, Beversestraat 181, Harelbeke, contact@muchogusto.be.
Wil je ze zelf ook eens live aan het werk zien: volg hun kalender op http://www.muchogusto.be/.
Voorlopig is het eerstvolgende optreden op 5 juli in De Vonke in Heule. Maar deze zomer zullen ze her en der op de Vlaamse podia te zien en te horen zijn.

29 maart dubbel D-day

't Is eens iets anders. Sport en Cultuur in dezelfde blog. Maar zaterdag wordt zo'n mix van beide die voor mij normaal tot een ware hoogdag zullen leiden. Ik verklaar mij nader.
Komende zaterdag, 29 maart is er de E3-prijs Vlaanderen in Harelbeke. Ben net hierheen verhuisd en 'k kan al een interessant wielerevenement van dichtbij beleven. 'k Heb al afgesproken met een aantal vrienden en vooral vriendinnen om er een leuk dagje van te maken.
's Morgens gaan we de 'knappe' wielrenners eens gaan keuren. En vooral eens gaan aftasten (niet letterlijk te begrijpen) hoe onze favorieten er fysisch voorstaan.
De kans bestaat dat er een renner, die ik nog ontmoette op de Hasseltse zesdaagse, er aan de start komt. Ben eens benieuwd hoe zijn reactie zal zijn als hij ons aan de start ziet verschijnen.
Verder zal Tommeke Boon(en) ;-) wel weer topfavoriet zijn. Toen ik laatst de deelnemerslijst controleerde, stond mijne 'sjoe' der niet bij. Yep, Nickske Nuyens. Maar die zal hem koest houden voor zondag vermoed ik. Evy'tje, soigneert em maar nog eens goed zaterdagavond ;-)
's Middags is het de bedoeling om hier iets te eten en de wedstrijd op tv te volgen. De finish willen we natuurlijk nog live zien. Gelukkig moeten we dan niet zo ver meer stappen.
Tot zover de sportieve dag - en kunnen we ons klaarmaken voor een grote, spetterende Salsanacht.
Mucho Gusto, de latino-jazzband met onder andere mijn broeri Jan, geeft al voor het derde jaar op rij present voor 'Bailando con Mucho Gusto'. Dit jaar is het echter een speciale editie. De groep brengt officieel hun eerste CD uit. En naar ik vernomen heb, zou die ontzettend goed zijn.
Bij deze: iedereen die deze blog leest, is van harte welkom in CC 't Spoor, Eilandstraat, Harelbeke (je kan er niet naast kijken), nu zaterdag 29 maart om 20 u.
Kaarten zijn bij mij te verkrijgen aan 10 euro 't stuk. Wees erbij!!
(verslag volgt later)

Sport... een beke van alles wa

'k Weet het wel. Geen originele titel. Maar de vlag dekt de lading wel. De sportactualiteit heeft al weer heel wat in petto gehad de afgelopen maanden. Maar door de drukte van de laatste maanden heb ik nog geen tijd gehad om er iets over neer te pennen.
Om te beginnen: Operatie Winterberg. Een tof project met zes dames die zich klaar maken om deel te nemen aan de Olympische winterspelen in 2010. België is niet meteen het meest typische wintersport land. Laat staan dat er over twee jaar één of meerdere bobsleeteams zullen deelnemen. Ik zag een tijdje geleden het tweede deel van een reportage hierover op Sporza. Een zestal sportieve vrouwen worden klaargestoomd om een team te vormen. Ze komen elk uit een verschillende tak van de sportwereld en zijn sterk gemotiveerd om iets te bereiken. En dat doen ze ook. In Winterberg en op het WK voor juniores wisten de teams mooie resultaten te boeken. Zo wordt het natuurlijk moeilijk om een beslissing te nemen om een of meerdere teams thuis te laten en met de rest verder te doen. Als ik de blog van deze dames lees, merk je al vlug dat het zes vriendinnen zijn geworden die graag samen de Olympische spelen willen bereiken. Eigenlijk zouden ze met deze zes moeten blijven werken, wie weet maken ze dan wel nog meer kans om in 2010 iets te bewijzen.
Deel 2: Voetbal. Zondag kon mijn dag niet meer stuk toen ik hoorde dat Standard 1-2 was gaan winnen in Brugge tegen blauw-zwart. Sorry voor de fans van Club maar ik ben er niet zo voor. Zeker niet toen ik Jacky Mathijssen hoorde. Die kon niet toegeven dat Standard verdiend gewonnen had. Ik had beetje een déjà vu. Net zoals de Williams-zussen ook nooit kunnen toegeven dat hun tegenstander net iets beter was die dag. Nu ja, persoonlijk ben ik nooit supporter geweest van Club. Daarentegen droeg ik de 'kleine' broer Cercle altijd al een warm hart toe. De mentaliteit van die club staat mij erg aan en ik heb natuurlijk ook andere leuke herinneringen aan groen-zwart. Dit seizoen doen ze het supergoed in de competitie. Ze hebben altijd al een goede jeugdopleiding gehad en ik vind het leuk dat het vooral echte Vlaamse jonge gasten zijn die er nog steeds hun kans er krijgen.
Tot slot met de start van het Vlaamse wielerseizoen in het vooruitzicht nog een beetje wielrennen. Twee weken geleden ben ik tot tweemaal toe in Hasselt beland. De Lotto Zesdaagse was er aan de gang. Heel veel plezier beleefd. De renners deden goed hun best om de spanning er in te houden. Maar af en toe kregen we ook eens een leuke show op de piste. Met iemand als Gerd Dörich die in Hasselt zijn actieve rennerscarrière afsloot, is 'ambiance' verzekerd. En met 'oude rot' Steven De Neef aan zijn zijde kregen we 'ambiance in het dubbel' geserveerd. Ik kreeg ook de kans om de sfeer achter de schermen mee te pikken. Ik ontmoette enkele van de renners die in actie kwamen in de Ethias Arena: Mark Hester, Allan Davis, Franco Marvulli, ... Ook een babbeltje gedaan met enkele 'gangmakers' zoals Cees Stam, Walter Huybrechts, Christophe Lievens. En kwam tot de ontdekking dat ik nog een jaar samen in de klas zat met de presentator. Het heeft alleen mijn honger om meer zesdaagses mee te maken verhoogd. We hebben al afgesproken om zeker een aantal mooie zesdaagses in buitenland bij te wonen: Rotterdam, Stuttgart, ... We zien wel waar we terecht komen. In Gent zullen we er alvast zeker weer bij zijn. Maar eerst nog weer genieten van het Vlaamse wegseizoen dat zaterdag 1 maart start met de Omloop Het Volk.

Mega Mindy wordt sterartieste

Dat kopten de kranten deze morgen. En terecht. Free Souffriau is de terechte winnares van steracteur/sterartiest.
Gisteravond keek ik aandachtig naar het slot van een mooie tweede reeks van steracteur/sterartiest. Het was dit seizoen wel één van de 'ontdekkingen'. Eline Demuynck, Guillaume Devos, Free Souffriau. Het zijn acteurs die nog niet zo heel bekend waren. De voorbije 12 weken lang bewezen ze tegenover het ruime publiek dat ze alvast beschikken over een echt zangtalent.
Nu merk ik ook wel op dat het vooral de 'steracteurs' die ook in het musicalmilieu actief en/of opgeleid zijn, die bij de laatsten overgebleven zijn.
Zoals ik al aanhaalde: ons 'megamindy'tje' won deze tweede reeks terecht. Eigenlijk om verscheidene redenen. Ze komt van heel ver terug. Net toen ze op het punt stond om door te breken, kreeg ze kanker. Die overwon ze en werd de Vlaamse superheldin Mega Mindy. Nu heeft ze Vlaanderen overtuigd van haar zangkunsten.
Toch zullen we haar straks eventjes moeten missen. Ze is voorbij de helft van haar zwangerschap. En het ziet er naar uit dat het een zeer muzikaal baby'tje zal worden. Papa is namelijk niemand minder dan pianist Miguel Wiels (bekend van de Notenclub, Magical Flying Thunderbirds en componeert de liedjes van o.a. K3).
We wensen haar langs deze weg nog een goede zwangerschap en een voorspoedige bevalling. En dat we nog veel mogen horen van haar in de toekomst.